Blog

De ochtend- en avondspits ……

“Nee!!!” roept je vierjarige zoon op maandagochtend en hij rent door de kamer. “Jesse, je moet je NU aankleden!” Je kijkt op de klok en gooit het over een andere boeg: “Mama moet werken en de baas van mama wordt boos als mama te laat is!”Geen beweging! “ Maar dan zie je al je vriendjes weer na al die dagen thuis, en juffie! Is dat niet leuk?” Het blijft stil. “Jesse, trek nu je kleren aan…, anders ga je maar in je pyjama naar school! Ook dat laat Jesse koud! Diepe zucht …verschijnt Jesse in pyjama dan zijn ze op school niet blij. Dan maar omkopen met: “Okay Jesse kleed je nu aan, dan legt mama een chocolade koek klaar. Als je kind niet luistert, zich niet gewoon aankleedt of mee eet, dan begin je de dag al in ‘zijn achteruit’. Op je werkdagen is die ochtend- en avondspits helemaal killing. Juist als je haast hebt, stribbelen je kinderen tegen. Ze hebben een haarfijne antenne en weten precies hoe lang ze de boel moeten traineren. Namelijk totdat je overstag gaat. Geef jezelf de workshop ‘als je kind niet luistert’ cadeau met handige en vooral praktische tips en tools! Opvoeden ….blijft leuk, als je kind op cruciale momenten gewoon doet, wat je zegt.

Peuters opvoeden…..zonder straf !

Peuters, nieuwsgierig en uitdagend, gaan vooral graag hun eigen gang. Met een flinke dosis humor en geduld haal je net het einde van de dag. Om 20.00 uur liggen ze op bed en jij ligt uitgeteld op de bank. Want kinderen onder de 4 jaar zijn onvermoeibaar en watervlug. Lichtknopje aan…lichtknopje uit, kastdeurtje open en weer dicht, boeken in en uit de kast….en zeg je er wat van, dan kijkt je peuter je gewetensvol aan en roept : “magge niet, hè papa!” Zie je wel, denk je dan, ze weet heel goed dat het niet mag! En toch doet ze het weer! Ze probeert nu al hoe ver ze kan gaan. Help! Nu moet ik gaan opvoeden. Wil ik dat mijn kind me gehoorzaamt, dan moet ik ook consequent zijn. En dat valt niet mee met een peuter die zich met de kracht van een pitbull vastbijt in wat ze wil! Voordat je het weet, heb je je kind tegen al je principes in, een klein corrigerend tikje op de vingers gegeven. Echter je kind blijkt niet onder de indruk, kijkt je nog ondeugender aan en trekt vervolgens je plantenbak omver. Dan is de maat vol en wordt het je te gek: nou is het afgelopen…., je tilt je brullende peuter, schreeuwend en boos op en zet haar op de gang. Net als de Nanny Jo Frost op TV dat doet. Even een time out! , En wie heeft er dan gewonnen, is er wel een winnaar? Je kind is overstuur en jij voelt je tekortschieten, en na een paar minuten schuldig. Ach, ze is ook nog wel klein, denk je dan, maar……ze weet wel het bloed onder mijn nagels weg te halen!! Is opvoeden een soort strijd om de baas te blijven? Ben je bang dat je de regie over je kind verliest, als je nu toegeeft? Is straf wel nodig? Hoe kan het anders? Tijdens de workshop “Opvoeden zonder straf” die 21 juni door pedagoge Emmeliek Boost gegeven wordt, komt aan bod hoe je kinderen leert gehoorzamen, zonder dat je straf hoeft uit te delen. En, zoals altijd, op een manier die bij jou en je kind past. Klik hier door en schrijf je in voor de workshop Opvoeden zonder straf!

Ze houden van je, maar is het om je aandacht of om je portemonnee?

De nieuwste Levi’s. Een K-3 lunchbox. Een Nintendo DS. Het lijkt alsof kinderen alleen maar het duurste willen. Mee willen doen aan alle trends. “Al mijn klasgenoten hebben er één…” En jij maar betalen. Geen makkelijke opgave in deze tijd. Gelukkig is er licht aan de horizon. En nee, dan hebben we het niet over de aankomende verkiezingen en de mogelijke politieke oplossingen voor de koopkracht van de Nederlanders. De oplossing ligt veel dichter bij huis: wat blijkt? Kinderen hechten tóch meer waarde aan een goed gesprek met hun ouders dan aan verhoging van hun zakgeld! Ze willen graag een stem in grote beslissingen. Dat blijkt uit onderzoek van het Verwey-Jonker insituut dat 15 mei werd gepresenteerd. En het geldt voor kinderen van 3 tot 18 jaar! Dit gegeven zal in de praktijk misschien iets minder snel naar voren komen. Als je veertien jarige dochter per sé die schoenen wilt, dan zal ze waarschijnlijk in de winkel niet genoegen nemen met je uitleg dat ze écht liever met mama een kopje thee wil drinken… Soms lijkt het zelfs dat je als ouder van een puber een hotel bent, een bank, een wasserette… We verwachten dat ze liever televisie kijken op hun kamer, liever chatten met hun vrienden dan tijd besteden met ons. Maar schijn kan bedriegen. Jullie relatie zal opbloeien door eens samen op een terrasje te gaan zitten (wellicht dat je zoon of dochter een heel leuk terrasje suggereert, een aantal dorpen verder… tsja, je blijft toch een ouder). Door de televisie eens uit te laten en samen een spel te gaan doen of door eens uitgebreid gezamenlijk te gaan dineren; dan leer je elkaar op een heel andere manier kennen. Goed om te onthouden is, dat ondanks hoe het soms doet lijken, kinderen echt genieten van die ‘quality time’ met papa of mama. Dat ze graag in gesprek gaan met je, benieuwd zijn naar jouw mening en vooral zelf willen vertellen en serieus genomen worden. Ze willen er graag toe doen.

Wetenschappelijk gezien zijn er verschillende factoren die bepalen hoeveel en welke aandacht je aan je kinderen besteed. Zo telt het geslacht van zowel de kinderen als de ouders een rol, als ook het uiterlijk en het karakter van de kinderen. En dat zonder dat je het door hebt!

Zo zouden vaders onbewust meer aandacht besteden aan kinderen die fysiek op hem lijken, omdat hij er dan zeker van is dat het echt zijn kind is. Voor de moeder is dat over het algemeen vrij zeker; die is meer geïnteresseerd in het kind dat qua karakter op haar lijkt. Kinderen die aantrekkelijk zijn, komen gezonder over en krijgen daarom ook meer aandacht van zowel vader als moeder, zo is onderzocht.

Op welke manier ouders aandacht geven verschilt ook. Zo worden meisjes meer geknuffeld en naar ouders toe getrokken, terwijl jongens eerder van schoot af worden gezet en de wijde wereld in worden gestuurd. Zo worden de jongens meer gericht op zelfstandigheid en de meisjes meer op onderling contact.

Daarnaast hebben vaders en moeders vaak een andere manier van spelen met hun kinderen. Moeders spelen vaak veel rustiger en zijn erg gericht op het verzorgen van de kinderen. Vaders daarentegen spelen wild met de kinderen, stoeien veel en zijn veel avontuurlijker. Hoewel moeders nog wel eens een hartverzakking krijgen als er weer een kind door de lucht wordt geslingerd, is die afwisseling van het verschillende spelen heel belangrijk voor de ontwikkeling van kinderen.

Hoewel dit allemaal wetenschappelijk onderzocht is, en de wetenschappers zeggen dat dit onbewust zo gebeurt, weet ik dat een deel van de ouders zich hier niet in herkent. Want, natuurlijk, speelt de persoonlijkheid van het kind en die van de ouder een grote rol. Misschien heb je wel een ontzettend knuffelig zoontje, of een eigengereid meisje. Misschien is papa wel erg verzorgend terwijl mama lekker met de meiden voetbalt… Hoe je opvoedt hangt grotendeels af van je persoonlijkheid. Wil je daar meer over weten? Geef je dan op voor de workshop op zaterdag 29 mei: Je persoonlijkheid bepaalt je aanpak!

Verkeerde vrienden van je tiener?

Het lijkt soms wel alsof pubers niets goeds kunnen doen. Ze worden op straat verjaagd. Niet alleen door buurtbewoners of politie, nu ook van hogerhand. Eerst al door hoge piepgeluiden. Nu willen wetenschappers kijken of roze lichten hangjongeren kunnen laten verdwijnen. Nou ja, je kunt beter spreken van verplaatsen. Want ze moeten toch ergens naar toe…

Eerlijk is eerlijk. Wie maakt zich geen zorgen als je kind bij de halfpipe of in het parkje tussen de hangjongeren zit? Hangjongeren kunnen intimiderend overkomen. Ze zijn luidruchtig, hebben soms een speelgoedwapen op zak, vallen andere kinderen lastig, en zijn regelmatig onder invloed van het één of het ander.
Je kunt je niet voorstellen dat dezelfde kinderen vijf jaar geleden nog op een schommel zaten te schommelen!

Volwassen zijn ze nog niet, maar de periode dat ze ‘buitenspelen’ is voorbij. Alles draait om ‘Wie ben je, waar hoor je bij en hoe ga je met elkaar om?’ Los van hun ouders. Buiten. Chillen in hun eigen kringetje. En dat is nu net het probleem. Ze vormen een kliekje waar anderen buiten gehouden worden. Volwassenen uit de buurt maken zich zorgen, kennen de jongeren soms ook niet meer bij naam en dat schept onrust: onbekend maakt ongeliefd.

Van de week was ik bij een jongerenlokaal. In eerste instantie was ik op mijn hoede, maar de jongens bleken erg beleefd en bruisten van ideeën. Zo wilden ze in de buurt een kookwedstrijd houden, niet voor hun zelf maar voor de buurtbewoners. Ja het waren hangjongeren, maar toen ik ze beter leerde kennen, ging er een wereld voor me open. Allemaal personen met karakter, wensen en behoeften. Individuen op zoek naar hun toekomst. Jammer dat je dat zo moeilijk kan zien, wanneer ze in een groepje staan.

Niet alleen buurtbewoners, maar ook ouders kennen hun kinderen soms niet meer terug wanneer het pubers worden. Hun gedrag verandert. Ze willen zoveel verantwoordelijkheid en zelfstandigheid, maar kunnen ze dat al aan? Wat kunnen ze al wel en wat nog niet, en hoe zorg je ervoor dat de communicatie en jullie band versterkt wordt? Kom naar de workshop op woensdag 19 mei en ontdek de mogelijkheden van je puber!

Nu al een week geen speen…!

…wij hadden dit succes niet direct verwacht…Vorige week zondag met Pasen ging mijn zoontje van ruim 2,5 jaar ‘s middags slapen bij opa en oma. Probleemloos zonder speen (want die hadden wij vergeten.) Wij dachten dit is het moment om Tim van ‘zijn speen in bed’ af te helpen.

Maandagochtend na het ontbijt hebben we hem verteld dat wij samen met hem de speen zouden gaan doorknippen, want Tim is een nu een grote jongen, hij slaapt bij opa en oma zonder speen! Vol trots kwam hij aanlopen en knipte samen met ons het tuutje van zijn speen af. Het tuutje hebben we weggegooid, de speen nog niet.

De eerste dagen riep Tim ‘(s)peen is kapot’ en accepteerde dit zonder probleem. Iedere keer liep hij weer even naar boven naar zijn speen, sabbelde eraan en gooide hem weer weg. Het alternatief had hij snel gevonden, hij is nu gek op zijn knuffels in z’n bedje. Het inslapen duurt nu wel iets langer, maar het gaat zonder huilbuien of geroep om zijn speen. Zijn ‘uitstapjes’ naar boven om zijn speen te halen, behoorde dinsdag al tot de verleden tijd. En nu een week later, hebben wij hem al een paar dagen niet meer over de ‘(s)peen’ gehoord!

Tamara