Algemeen

Terug naar vraag en antwoord

• Wat doe ik met mijn kinderen als ik weer aan het werk ga?
• Nieuwe relatie
• Nooit ruzie
• Moeten ouders altijd één lijn trekken?

Wat doe ik met mijn kinderen als ik weer aan het werk ga?

Ik ben in verwachting van een tweeling en ik heb al een zoontje van 21 maanden.
Na mijn zwangerschapsverlof wil ik weer drie dagen gaan werken (dat doe ik sinds de geboorte van mijn zoontje).
Mijn zoontje is nu twee dagen bij Opa en Oma en een dag op het kinderdagverblijf.
Als de tweeling is geboren vind ik het te druk om drie kinderen bij Opa en Oma onder te brengen.
Ik heb nu bedacht om ons zoontje twee dagen naar het kinderdagverblijf te doen en een dag bij Opa en Oma. De tweeling gaat dan ook twee dagen naar het kinderdagverblijf en een dag naar Opa en Oma, maar dan op een andere dag zodat opa en oma niet 3 kinderen tegelijk hebben.
Nu vragen wij ons af of ons zoontje dit als vervelend zal ervaren als hij drie dagen gescheiden wordt van de tweeling? Wat is uw mening hierover?

Beste moeder in verwachting,

Wat goed, dat je deze vraag nu al vast aan ons voorlegt! Met een tweeling op komst is het straks een hele toer om alle ballen in de lucht te houden. Je hebt gelijk om je nu al op voorhand goed te informeren om straks eventuele problemen te voorkomen. Het is voor je zoontje heerlijk om meerdere dagen op het kinderdagverblijf te zijn. In jouw planning gaat hij straks van één naar twee dagen. Dat geeft hem veel meer gelegenheid om zich te verbinden met andere kinderen. Hij leert de kinderen op de groep beter kennen en raakt beter vertrouwd met de groepsleiding. Hij herkent het dagelijks ritme op het kinderdagverblijf veel beter, als hij twee keer per week naar de kinderopvang gaat. Afscheidsproblemen na de geboorte van een broer of zusje doen zich ook eerder voor, als een kind zich niet heeft kunnen hechten aan de groep. Je zoon is dus gebaat bij meerdere dagen opvang. Je zoontje heeft juist leeftijdgenoten nodig om zich goed te kunnen ontwikkelen. Verder behoudt hij zijn speciale dag en speciale plekje bij opa en oma, zonder dat hij de aandacht hoeft te delen met de tweeling. Dat zal hem juist veel goed doen. Er blijven voor hem nog 4 drukke dagen over om ‘op te trekken’ met de tweeling in huis. Ik gebruik bewust het woord ‘optrekken’, want van samen spelen is gedurende de babytijd nauwelijks sprake! Zijn leeftijd vraagt dus eigenlijk om een ander program, waarbij de tweeling niet om hem heen is.

Ik wens je een mooie bevalling en veel geluk met je gezin!

Met vriendelijke groet,
Emmeliek Boost
Pedagoge en initiatiefneemster van de Opvoeddesk
Terug naar boven

Nieuwe relatie

Ik ben gescheiden en in heb een dochter van 7 en zoon van 4 jaar. De omgangsregeling is dat ze om het weekend naar hun vader gaan. Elke keer wanneer mijn kinderen terugkomen hebben ze moeite met mijn (nieuwe) vriend. Dan vinden ze hem niet meer lief omdat papa dat gezegd heeft. Na een dag of wat zakt dit weer weg en gaat alles weer zijn gangetje met uitzondering van de momenten dat mijn vriend hen corrigeert. Dan heeft hij het meteen verbruit en klagen ze dat hij niet de baas is maar dat papa dat is. Ondertussen word ik er zelf erg nerveus van. Ik heb de kinderen al vaak proberen uit te leggen dat in ons huis, ik en mijn vriend ‘de baas’ zijn en dat papa dat in zijn huis is. Ook heb ik met hun gesproken over het feit dat zij zelf mogen bepalen wie ze lief of niet vinden en dat niet papa dat doet. Maar dit verandert de situatie niet. Met mijn ex praten helpt ook niet, hij heeft een hekel aan mijn vriend en dat moet de hele wereld weten, inclusief zijn kinderen. Maar eigenlijk vinden mijn kinderen mijn vriend erg aardig.
Hoe kan ik dit aanpakken? Mijn ex kan ik niet veranderen maar misschien wel de sfeer in ons huis?

Sinds een tijdje plast mijn zoontje ‘s nachts weer in bed. Eerst dacht ik dat het een ongelukje was maar inmiddels heeft ie alweer luierbroekjes aan ‘s nachts. Overdag houdt hij het ook niet altijd droog omdat hij te laat naar de wc is gegaan en al urine verliest.
Als ik hier met hem over praat komt het gesprek steeds op een boze papa die heel, heel boos is en dat papa hem wel lief vond toen hij een baby was maar nu niet meer zo. Als ik dat hoor dan kan ik wel huilen van verdriet. Hoe kan ik mijn zoontje helpen!

Beste moeder met een nieuwe vriend,

Het klopt wat je zegt: je ex kun je niet veranderen, maar wel de sfeer in je huis. Zorg dat je met je vriend afspreekt dat jij als moeder graag aangeeft wat wel en niet mag. Probeer te voorkomen dat je vriend zich als een baas opstelt, thuis. De kinderen raken de kluts kwijt als ze van jou thuis moeten luisteren naar je vriend, terwijl papa deze vriend afschildert als een slechterik. In hun ogen is hun papa bij papa de baas en hun mama bij mama thuis de baas.
Kinderen zijn en blijven loyaal aan hun ouders. Zodra je kinderen zich zouden committeren aan je vriend, voelen ze zich schuldig naar hun vader.

Zo te horen heeft vooral je zoontje moeite met de hele situatie. Hij plast weer in zijn broek en is bang voor zijn vaders boze reactie. Hij lijkt net zo nerveus als jij. Voorkom vooral dat zindelijk worden een strijd wordt. Hoe meer je forceert, des te ongelukkiger zal je zoon zich voelen en des te hardnekkiger zal hij zich verzetten. En die strijd verlies je bovendien als ouder altijd! Maak samen met je zoontje een ’Ik kan al’- kaart. Leg een A4tje in de breedte horizontaal voor je en schrijf bovenaan in grote letters de ’ ik kan al’- kaart. Daaronder komt de naam van je zoon en de zin: ‘Ik kan overdag mijn broek droog houden.’
Je helpt hem met een seintje er aan te herinneren. Spreek dit teken samen van te voren af en teken dit seintje op de ‘ik kan al’- kaart.
Zet daaronder de dagen van de week horizontaal over het papier verdeeld. Deel daaronder de dagen in met ’s ochtends, ’s middags en ’s avonds. Teken bij elk dagdeel een vlag. Iedere keer dat het lukt om droog te blijven, mag hij een vlag kleuren. Bij drie vlaggen gaan jullie wat leuks doen of krijgt je zoontje wat extra’s. Bedenk samen een drietal activiteiten of beloningen en teken deze ook op zijn kaart. Spreek met hem af, wat jullie gaan doen bij drie, bij zes of bij negen vlaggen.
Zo’n ’Ik kan al’- kaart stimuleert je kind om weer zindelijk te worden. De kaart is gemakkelijk mee te nemen naar school en op de weekenden als je zoon bij zijn vader is. Je zoon heeft net dit ruggensteuntje nodig om weer droog te blijven. Meer informatie hierover vind je terug in mijn boek Opvoeden Geniet ervan!

Veel succes,

Met vriendelijke groet,
Emmeliek Boost
Pedagoge en initiatiefneemster van de Opvoeddesk
Terug naar boven

Nooit ruzie

Is het een probleem als ouders nooit ruzie maken? Kinderen leren thuis met ruzie omgaan in een veilige omgeving, lees ik overal. Maar bij ons valt er niets te oefenen. Kan dit problemen veroorzaken in de sociale ontwikkeling van een kind? En als dit zo is, kun je zoiets oplossen?

Beste ouders in een ruzie-loos gezin,

Alhoewel ik de leeftijd van je kind niet ken en ik ook niet weet of je kind veel contact heeft met andere kinderen, zal ik toch proberen je vraag zo goed mogelijk te beantwoorden.

Ruzie maken leer je inderdaad vooral van jongs af aan in je eigen gezin, met ouders, broers of zusjes. Vrienden kun je als gevolg van een ruzie verliezen. Dat risico loop je minder gauw in je eigen gezin. Juist daar waar je je veilig voelt, durf je dus ook ruzie te maken.
Diverse factoren waaronder de bloedband verbinden je met je gezin. Ook al heb je vandaag nog zo veel strijd met je broer, de volgende morgen kom je elkaar toch weer aan tafel tegen.

Gelukkig is de sociale ontwikkeling van kinderen van meer factoren afhankelijk dan van het al dan niet hebben van broertjes of zusjes. De mate van een introvert of extrovert karakter, verlegenheid, flexibiliteit en communicatieve vaardigheden spelen daar onder andere een rol bij.
Het is waar, dat kinderen met een broer of zusje in het gezin zich leren te verweren en voor hun belangen op te komen. Een enig kind leert deze vaardigheden buiten het gezin. Thuis hoeft hij zijn positie namelijk niet te bevestigen. Daarnaast is er vaak rust en tijd voor overleg, is er thuis altijd wel een luisterend oor, zoals u zegt. In jullie gezin waar respect voor elkaars behoeften resulteert in regelmatig overleg leert uw kind de belangrijkste sociale vaardigheden, die je kind in contact met anderen nodig heeft.

Een gevolg hiervan zou kunnen zijn dat je kind minder weerbaar is in situaties waar kinderen niet naar hem/haar willen luisteren en geen boodschap hebben aan rustig en constructief overleg. Voor je kind is het oefenterrein buitenshuis daarom erg belangrijk. Je kind leert zich op straat, op school en tijdens een vakantiekamp te handhaven, ook daar waar er niet altijd met respect naar elkaar geluisterd wordt, waar kinderen elkaar beconcurreren en domineren. Dat vraagt om een bepaalde weerbaarheid en die leert hij/zij eigenlijk het beste van andere kinderen, al doende in de praktijk.
Merk je echter dat je kind vaak moeite heeft met ruzies of van slag is als een vriendschap niet verhoord wordt, dan heeft je kind steun nodig. Uiteindelijk leren kinderen met hulp van anderen, dat ruzie niet altijd het einde van een vriendschap hoeft te betekenen en dat ruzie eigenlijk impliceert dat je veel om elkaar geeft. Daar waar je je veilig voelt, durf je dus ook ruzie te maken of dat nu thuis of in de wereld daarbuiten is.

Met vriendelijke groet,
Emmeliek Boost
Pedagoge en initiatiefneemster van de Opvoeddesk
Terug naar boven

Moeten ouders altijd één lijn trekken?

Zondag zijn we met zijn allen naar de dierentuin geweest, met onze zoontjes (4 1/2 en 1 1/2) ook met mijn zus en haar vriend erbij. Maar dan is de oudste ineens heel erg stout en kan hij ook huilen om hele kleine dingen.

We hadden een kar voor hem geleend, met een handrem, zodat hij niet de hele tijd hoefde te lopen. Toen zijn vader de kar duwde had hij al een paar keer aan de handrem getrokken, en mijn man had hem gewaarschuwd dat hij dat niet meer mocht doen. Een uur later trok ik de kar toen mijn zoontje aan de handrem trok. Ik zei: “Hou daar mee op. Als ik ‘stop’ zeg, dan mag je er aan trekken”. Daar was hij het mee eens.

Nog geen vijf meter verder trok hij weer aan de handrem. Ik heb hem uit de kar gezet en gezegd dat hij maar verder moest gaan lopen. Hij was immers de afspraak niet na gekomen. Daarop begon hij hard te huilen.
Mijn man liep achter ons en pakte hem bij zijn hand. Onze zoon beloofde huilend dat hij er niet meer aan zou komen, waarop mijn man vond dat hij weer in de kar mocht. Mij zei hij in het bijzijn van het kind dat hij het een heel overdreven actie van mij vond. Vervolgens wilde ik mijn punt duidelijk maken en waren we voor we het wisten aan het kibbelen waar onze zoon bij is.

Het komt er op neer dat hij mij te streng vindt en dat ik hem te soft vind. Ik vind het gewoon niet kunnen dat hij, als ik onze een straf opgelegd heb (zoals in dit geval dat ik hem uit de kar zet) dat hij dan tegen mij in gaat. Zo krijgt het kind zacht gezegd een keer lak aan mij omdat papa hem toch wel ‘helpt’.
Ik vind dat als hun vader het er niet mee eens is, hij het moet onthouden/opschrijven en daar later (als de kinderen er niet bij zijn) bij mij op terugkomen. Als het dan op ruzie uitdraait is het niet erg, wel als de kinderen erbij zijn.

Mijn vraag aan u: wat doet dit met een kind. Zo gaat het kind ons tegen elkaar uitspelen en steeds meer gaan uitproberen. Dit krijg ik er bij zijn vader niet in.

Misschien kunt u mij duidelijk uitleggen wat we wel/niet moeten doen in zulke situaties, zodat mijn man het niet alleen van mij hoort.

Aan de moeder van twee zonen: over moet je nu altijd één lijn trekken?

Wat goed dat u deze vraag aan ons voorlegt. Op het forum zult u dit probleem vast vaker tegenkomen. Steeds meer ouders worstelen namelijk met de vraag: “wanneer moet je nu als ouders ten opzichte van je kinderen één lijn trekken?”

In de situatie, zoals u hem schetst, heeft u inderdaad gelijk dat u voet bij stuk houdt.
Uw vierjarige wist precies, dat hij bij uw woordje “stop” aan de handrem mocht trekken. Dat is een duidelijke afspraak. Handig is het om dan samen direct zo’n afspraak in de praktijk te brengen. Wacht in het vervolg dus niet, totdat het na vijf meter verkeerd gaat. Oefen het meteen en prijs hem voor het feit dat hij zich zo goed aan de afspraak houdt.

Wellicht zijn er een aantal redenen, waardoor uw man anders reageerde. Misschien hield uw man rekening met het feit dat u met uw zus een dagje erop uit was, wilde hij een ruzie met uw zoontje voorkomen of vond hij dat u veel te strikt was. Het kan goed zijn, dat u, door de in uw ogen wat softe aanpak van uw man, veel strenger bent geworden dan u eigenlijk zou willen zijn. Iemand moet toch de teugels in handen houden, denkt u misschien?

Praat daar samen over, want misschien doet u met-het-politieagent-zijn, uzelf, uw man en ook uw kinderen tekort? Het is inderdaad beter om dit thuis als de kinderen op bed liggen, te bespreken. In de toekomst voorkomt het zeker stress en irritaties, als u het onderling over een aantal belangrijke regels eens wordt. Bespreek met elkaar wat u echt lastig gedrag vindt. Maakt u allebei eens een lijstje van gedrag, dat u het meest storend vindt. Leg die lijstjes naast elkaar en voeg daaraan toe of dat gedrag voor u extra vervelend is in bepaalde situaties, zoals onderweg, bij vrienden thuis of tijdens een uitstapje. Wellicht heeft u allebei uw eigen oplossingen voor die lastige momenten. Bespreek wanneer u elkaar absoluut moet ruggensteunen, zodat uw kinderen ook weten dat u zich allebei aan de regels houdt. Altijd samen op een lijn zitten en consequent zijn, is een haast onmogelijke opgave en ook niet wenselijk. Het gaat erom dat u beiden voorspelbaar bent, zodat uw kinderen weten, waar ze aan toe zijn.

Met hartelijk groet,
Emmeliek Boost, pedagoge de Opvoeddesk
Terug naar boven