Opvoedvragen baby’s, dreumesen en peuters

Ontbijten met een peuter

Teuntje van 3 maakt een enorm drama van het ontbijt. Hij mag zelf kiezen wat hij op zijn brood wil. Maar we laten hem alleen kiezen uit kaas of worst. Als hij een boterham met pasta krijgt, eet hij die wel op. We hebben een tijdje geprobeerd met een halve boterham met kaas/worst en een halve boterham pasta. Maar dan eet Teun alleen de pasta en laat de andere helft staan. Nu geven we hem daarom alleen kaas/worst. Dat heeft tot gevolg dat hij helemaal niet eet en er een enorm drama van weet te maken. Daarmee hebben we al van alles geprobeerd: begripvol zijn, boos worden, negeren. Maar niets helpt. Omdat het ontbijt de belangrijkste maaltijd van de dag is, willen we graag weten hoe we er minimaal één boterham in kunnen krijgen bij onze zoon.

In gevecht met je kleuter

Wat naar dat het ontbijt elke morgen met veel spanning gepaard gaat. Ik begrijp dat jullie al van alles hebben geprobeerd om te zorgen dat Teun ook hartig beleg eet bij het ontbijt. Ook het zelf laten kiezen, half hartig beleg en half zoet beleg blijkt niet de oplossing te zijn. Het ontbijt is inderdaad een belangrijke maaltijd en het zou fijn zijn als dat zonder ruzie verloopt. Ik hoop dan ook van harte dat jullie uit de voeten kunnen met mijn advies.

Driejarigen hebben een sterke wil, zeker als het om hun eten gaat. Ontaardt het ontbijt in een strijd om een halve boterham met kaas of worst te eten, dan wint je driejarige dat. Hij heeft genoeg aan de halve boterham met pasta. Hij zal steeds heftiger gaan protesteren zo lang jullie gefocust blijven op die andere halve boterham met kaas of worst. Voor straf geven jullie hem nu alleen brood met kaas of worst. Je kunt als ouders, kinderen wel hartig beleg willen geven en ook op hun bordje voor hen klaar leggen, maar je kunt hen (helaas) niet dwingen dit
ook op te eten. Kinderen beslissen tenslotte echt zelf of ze dit eten ook willen doorslikken.
Ga daarom deze strijd niet aan, want die verlies je in vele opzichten: het is iedere ochtend ruzie, het contact met jullie zoontje lijdt eronder en je eigen ontbijt is verre van prettig.
Voorkom liever iedere vorm van strijd om het eten. Spreek met Teuntje af, dat bij iedere boterham met zoet, ook een klein stukje hartig beleg hoort. Zet dat op tafel voor hem klaar.
Misschien eet hij wel een los plakje kaas i.p.v. als beleg op het brood. Kortom: geef hem meer het gevoel dat hij zelf kan beslissen hoe en wat hij van het hartige beleg eet.
Raakt hij in het begin het hartige beleg niet aan, negeer dat dan. Kijk wat wel lukt, geef hem afwisselend een boterham met pasta, appelstroop of banaan en focus je op het feit dat je zoon een goede eter is. Zo blijft de sfeer prettig. Je zult zien dat zodra de spanning rond het ontbijt verdwijnt, jullie zoon stap voor stap ook iets van het hartige beleg gaat eten!

Met vriendelijke groet,
Emmeliek Boost
Pedagoge en initiatiefneemster van de Opvoeddesk
Terug naar boven

Mijn baby trekt haar haren uit

Ik heb een dochtertje van 10 maanden die sinds een maand haar haren uittrekt. Ze doet dit vaak in combinatie met duimen. Vaak als ze moe is dan draait ze in haar haar rond en trekt dan de haren eruit. Als ze boos is dan pakt ze haar haren beet en trekt ze er uit. Ze heeft vaak plukken met haar in haar handen. Sinds vandaag heb ik sokken om haar handen gedaan en tape. Ze brult en krijst de boel bij elkaar, en daar heb ik veel moeite mee. Het liefst ga ik nu naar boven en haal alles van haar handen weg, zodat ze heerlijk met haar duim in de mond in slaap kan vallen, maar weer met een stuk minder haar. Maar hoe kan ik het anders voorkomen?

Beste moeder van een harentrekkertje,

Wat kan een baby je toch soms wanhopig maken! Waar doe je nou goed aan? Laten duimen, dan weet je zeker dat ze plukken haar uit haar hoofdje trekt en tape je haar handjes af, dan zet ze het op een krijsen. Ik kan me voorstellen dat je ten einde raad bent. Het beste kun je eerst kijken, wat je dochtertje echt nodig heeft, als ze moe of van slag is. Baby’s onder het jaar hebben nog een grote zuigbehoefte en putten troost uit hun duim, speen of knuffellap, als ze hangerig of boos zijn. Tape haar handjes dus liever niet meer af. Ze heeft het nodig om op haar knuistje of duim te kunnen sabbelen of zuigen. Het gaat er vooral om de vicieuze cirkel van: “als ik aan mijn haren trek, dan komt mama bij me” te doorbreken. Het haren trekken is een garantie van aandacht geworden. Wellicht protesteert je dochtertje boos als je de kamer even verlaat. Ze is bang dat als ze jou niet ziet, dat je dan voorgoed weg bent. Door aan de haren te trekken weet ze zich zeker van jouw aanwezigheid.
Geef haar de komende dagen overdag extra veel aandacht. Blijf in de buurt van haar, aai en streel regelmatig haar hoofdje en zing een liedje om een contactlijntje met haar te houden , als je de kamer verlaat. Zo trek je de aandacht van je dochter naar het intensieve koesteren, strelen, wiegen en over haar bolletje aaien, waardoor het haren trekken vermoedelijk af zal nemen. Als afleiding kun je haar laten wennen aan een harig knuffeltje of een wollig doekje. Leg dit bij haar in de box, in haar bedje, bij haar eetstoel en speel er vaak mee, zodat ze gehecht raakt aan dit knuffeltje. Misschien vervangt het zelfs op den duur haar duim, maar in ieder geval hoop ik van harte dat je dochter zich binnen korte tijd focust op de haren van de knuffel en haar eigen haar met rust laat.

Mocht je er niet uitkomen, neem dan contact op met de consultatiebureau-arts of wijkverpleegkundige. Wellicht weten zij een opvoedingsspreekuur bij je in de buurt.

Met vriendelijke groet,
Emmeliek Boost
Pedagoge en initiatiefneemster van de Opvoeddesk
Terug naar boven

Ik wil in de draaimolen!

Wij hebben een zoontje van 2 jaar en het is echt een heel lief kereltje die graag alles wil ontdekken.
Nou waren wij voor een poosje terug in een winkelstraat waar zo’n kinderdraaimolen stond. Hij mocht daar van ons in maar na 2 rondjes wou hij er niet meer uit, hij schreeuwde alles bij elkaar en sloeg ons zelfs op dat moment! Ik schaamde me voor de mensen die het zagen. Hetzelfde gebeurt als hij weer eens zo’n leuke atractie voor de winkel ziet staan. Muntje inwerpen en op en neer (gggrrr!!). Moet ik hem er dan maar niet meer inzetten?
In het algemeen kan hij echt wel luisteren! Alleen in zo’n situatie weet ik echt niet wat ik moet doen, moet ik toegeven of hem stevig aanpakken?

Beste moeder van een peuter-puber,

Wat goed dat je deze vraag stelt! Want boodschappen doen met een peuter is voor menig ouder een hele opgaaf. Hun boosheid slaat direct om in gillen, schreeuwen of slaan en zijn dan niet meer voor rede vatbaar. En met al het publiek er om heen, doen peuters er vaak nog een schepje bovenop.
Logisch dat je draaimolens en andere leuke attracties liever vermijdt. Als dat kan, dan is dat ook het beste. Dan ben je zeker dat je rustig boodschappen kunt doen. Wanneer een tweejarige namelijk iets echt graag wil, dan kent hij geen uitstel. Van kop tot teen wil hij in die draaimolen. Hij zal net zo lang blijven krijsen totdat je zwicht. Laat je hem er even in, dan volgt er een heftig protest, als hij er weer uit moet. Hij heeft helemaal geen oren naar wat jij dan van hem vraagt. Hij is er zo vol van, dat hij op zo’n moment niet in staat is om naar je te luisteren. Hij is dus niet opzettelijk ongehoorzaam. Hij is gewoon in de ban van de draaimolen.
Wil je nu dat hij naar je luistert, dan moet je voordat de draaimolen in het zicht is een afspraak met hem maken. Geef hem één muntje in zijn hand. Dat moet hij goed vasthouden. Dat mag hij aan de meneer van de draaimolen geven of in de attractie doen. Maak een rijmpje of zing een liedje in de trant van: “één keer op en neer, daar gaat ie weer, goed zo Lars…. en nu zegt de draaimolen stop, want het muntje is op!”… we gaan de broodjes halen, dag draaimolen tot de volgende keer!” Ben je niet zo van de rijmpjes, verwoord dan zijn plezier, daarmee houd je een contactlijntje met Lars. Geef ook meteen aan wat je daarna gaat doen. Wanneer je stem resoluut klinkt en je dit consequent volhoudt, leert Lars dat er nooit een extra rondje in zit. Schreeuwt Lars toch, als je hem uit de draaimolen tilt, blijf dan zelf rustig. Herhaal de afspraak het muntje is op…we gaan naar de bakker.
Het “ik ben twee en ik zeg nee!” levert voor veel peuterouders problemen op. Wellicht vind je het leuk om met andere ouders ervaringen uit te wisselen en praktische handvaten te krijgen om niet luister- gedrag te doorbreken. Zowel bij het consultatiebureau, als bij de Opvoeddesk zijn er cursussen en workshops.

Met vriendelijke groet,
Emmeliek Boost
Pedagoge en initiatiefneemster van deopvoeddesk
www.opvoeddesk.nl
Terug naar boven

Woedend wakker

Mijn dochter van twee jaar wordt na het slapen (overdag en ‘s ochtends) steeds woedend wakker. Dat duurt dan wel een half uur. Ze schopt en slaat om zich heen en gilt het hele huis bij elkaar. Op schoot wordt ze dan na een half uur opeens weer rustig. Moet ik hier iets mee?

Beste moeder van boos wakker wordend kind

Wat naar voor je dochtertje om iedere keer na het slapen zo boos wakker te worden. En ook moeilijk voor je om je dochter iedere keer zo woedend mee te maken en haar tot rust te moeten brengen. Een half uur is dan behoorlijk lang. Het is niet helemaal duidelijk of je dochter nu boos wordt als ze jou ziet of dat ze zonder je te zien, iedere keer woedend uit haar slaap wakker wordt. Zoals ik het nu begrijp wordt ze boos uit haar slaap wakker. Er zijn een paar redenen, die mogelijk dit gedrag verklaren.
• Als er overdag veel onrust of strijd is, als je dochter iets niet mag, dan vergroot dat de kans op slaapproblemen. Zijn er overdag veel driftbuien, dan beïnvloedt dat haar dromen ‘s nachts.
• De slaap van kinderen verloopt volgens een vast schema. En slaapcyclus duurt gemiddeld zo’n 90-110 minuten. In de nacht maakt een peuter zo’n 6 keer zo’n slaapcyclus door. Als je dochter nu ’s ochtends boos wakker wordt, lijkt er iets in de laatste fase van droom toestand naar wakker worden niet goed te gaan. Ofwel zij zit nog in haar droomslaap en wordt daarin plotseling wakker. Of zij wordt slaperig wakker en heeft de neiging om terug te vallen in haar droom. De droomslaap kun je goed herkennen aan de volgende signalen: de spieren zijn onbeweeglijk, volledig ontspannen, ze ademt onregelmatig en ze maakt snelle oogbewegingen. De droom archiveert eigenlijk alles wat overdag gebeurd is.
• Ook overdag maken kinderen zo’n slaapcyclus door. Een middagslaapje duurt dus minstens 110 minuten. Wordt je dochter nu eerder wakker dan is het bijna zeker dat ze steeds in haar droomslaap wakker wordt. Het is dan begrijpelijk dat ze gedesoriënteerd of verward wakker wordt en dit boos of woedend op jou afreageert. Kijk overdag of je haar droomslaap kunt herkennen en praat dan geruststellend tegen haar. Je kunt ook een voor haar herkenbaar kinderliedje opzetten of je stem opnemen. Zorg dat dit CD-tje een 10 minuten eerder gaat spelen, voordat zij wakker wordt. Dus in een slaapcyclus van 110 minuten, ga je na ruim 11/2 uur naar haar toe en zet je de CD aan. ’s Ochtends kun je het juiste wekmoment ook achterhalen, door de wekker iets vroeger te zetten en te kijken of ze nog in haar droomslaap zit. De meeste peuters slapen dus gemiddeld zo’n 11 uur per nacht.
Mocht je dochter toch schoppen of slaan, blijf dan in ieder geval rustig. Spreek haar op een monotone toon toe. Laat haar niet alleen aan haar lot over, neem haar ook niet direct in je armen. Herhaal dezelfde geruststellende zinnetjes. “stil maar,alles is goed, je bent nog aan het dromen, mama is bij je.” Het zou fijn zijn als je dit patroon op deze manier zou kunnen doorbreken. Wellicht heeft de consultatiebureauarts ook nog een idee.Succes!
Terug naar boven

Knijpen en krabben om aandacht te vragen

Mijn zoontje is bijna 16 maanden en een schatje. Alleen de laatste tijd kan hij heel driftig worden. Als hij iets niet mag of als we hem ergens weg halen dan gaat hij gillen, gooit hij zichzelf achterover en hij gaat ook aan zijn eigen haar trekken. Ook knijpt of krabt hij ons erg hard. Als ik dan zeg “nee, je moet mamma aaien” dan knijpt hij nog een keer of hij aait 1 keer en knijpt dan weer snel. Nu zetten we hem in de achterkamer neer met zijn rug naar ons toe maar we hebben nog niet het idee dat dit helpt. Hij gaat dan nog harder gillen en gooit zich gewoon naar achteren. Dus leg ik hem nu vaak neer en geef ik hem even geen aandacht meer. Als hij dan gekalmeerd is en weer naar me toe komt dan zeg ik “goed, zo is het over” en dan doe ik weer gewoon tegen hem. Hoort dit bij de leeftijd of is hij gewoon een driftig mannetje en kan ik hem dat niet afleren? Voor de rest slaapt en eet hij goed. En op de creche vertoond hij dit gedrag helemaal niet.

Beste moeder van een driftige peuter,

Zo’n heerlijke ondernemende dreumes van 16 maanden kan aardig driftig worden, als hij iets niet mag en lijkt soms ook Oost-Indisch doof. Dat hoort bij de leeftijd. Je zoontje reageert impulsief met gillen en zich achterover te gooien, zodra hij iets niet mag. Heb je net gezegd dat iets niet mag, dan doet hij het even later toch weer! Je hebt het gevoel dat hij heel goed weet wat niet mag en dat hij een loopje met je neemt. Daarom zet je hem even apart in de achterkamer. Ook al verwoord je kind dat hij iets niet mag, toch kan hij de impuls om het weer te doen, niet bedwingen! Bovendien ben jij zijn geweten! Loop je de kamer uit, dan verdwijnt dus daarmee ook jouw gebod. Een time out voor bijvoorbeeld het krabben of knijpen heeft op deze leeftijd weinig zin. Ze kunnen immers niet over oorzaak en gevolg nadenken! Beter kun je hem aanleren, dat je direct reageert als hij op gepaste wijze contact zoekt. Helaas is het tegenovergestelde meestal het geval: we reageren juist sneller als we geknepen of gekrabd worden. Aait je zoontje over je arm, dan maken we wellicht het telefoontje nog even af! En daar zit nou precies het probleem.
Een eenjarige wil dat je naar hem luistert en duldt geen uitstel. Hij merkt dat je sneller reageert als hij knijpt of krabt. Zo simpel is het. Het beste kun je zijn handje vastpakken en zeggen dat hij je niet mag knijpen. Dat knijpen pijn doet. Doe hem voor dat hij met zachtjes aaien over je arm direct jouw aandacht krijgt en train dit vaker op de dag. Je zult zien dat het je lieve zoon steeds vaker lukt om op een goede manier je aandacht te vragen. Gaat het toch weer een keer mis, geef dan geen straf, maar laat dan de rode plek zien en leg uit dat je door de pijn de tranen in je ogen schieten.

Met vriendelijke groet,
Emmeliek Boost
Pedagoge en initiatiefneemster van deopvoeddesk
Terug naar boven

Krijsen bij het eten

Ik heb een vraagje over mijn zoontje Justin, 14 maanden oud en het zonnetje in huis maar ook vaak een driftkikker. Met name eten is een probleem. Zodra hij eten ziet begint hij te krijsen, het voeren kan hem niet snel genoeg gaan: met halfvolle mond begint hij alweer te krijsen. Als hij genoeg heeft gooit hij alles op de grond en gaat verder met krijsen. Hem afleiden met speelgoed, rond laten lopen, het heeft geen zin. Op deze manier is samen eten echt niet gezellig meer.
Hij heeft het ook met spelen, als hij ergens aankomt waar hij niet aan mag zitten begint hij te krijsen en met speelgoed te gooien.

Beste moeder van een krijsend zoontje,

Een eenjarige duldt geen uitstel. Het is overduidelijk dat jullie lieve zoon Justin, net als andere kinderen van zijn leeftijd heel veel moeite heeft met het woordje “nee”en met uitstel van behoefte bevrediging. Het ontbreekt hem ook aan woorden om alles duidelijk te maken en krijsen is dan voor Justin de manier om zijn wensen snel kenbaar te maken. Het lastige van krijsen is, dat het zo dwingend is. Word toch niet boos, leg je vinger op je mond en zeg “ssst ….” en vervolg je zin met “ja, Justin wilt zo graag…” Door te verwoorden wat Justin wilt, wordt hij rustig en voelt hij dat je hem begrijpt. Let op: Je geeft geen gehoor aan zijn wens! In plaats van meer happen tegelijk te geven, leg je de focus op het praten. Verplaats je in zijn behoefte om veel happen achter elkaar te willen eten en breng die wens onder woorden. Met deze aanpak reik je hem ook simpele nieuwe woorden aan, die hij zeker van jou zal overnemen. Het krijsen wordt zeker minder, zodra Justin meer taal hij tot zijn beschikking heeft. En tot slot nog een tip: Schep niet het eten in één keer op zijn bord, maar verdeel het over kleinere porties.

Met vriendelijke groet,
Emmeliek Boost
Pedagoge en initiatiefneemster van deopvoeddesk
Terug naar boven

Mijn zoontje (bijna 3) wilt zijn zomerkleding niet aan

Graag een advies over hoe ik ervoor kan zorgen dat mijn zoontje zijn zomerkleding gaat aandoen. Hij wordt in augustus drie jaar en hij weigert zijn zomerkleding aan te doen. Het is begonnen een aantal weken geleden op vakantie. We hadden van te voren samen nieuwe zomerkleding gekocht voor op vakantie en daar eenmaal aangekomen doet hij ze niet aan, hij wil alleen maar een spijkerbroek aan met een bloesje met lange mouwen. Dit heb ik zo gelaten, ik had de indruk dat de vakantie natuurlijk al een heel vreemde omgeving is en dat hij daarom zijn vertrouwde kleding wilde. Maar eenmaal thuis gekomen lukt het nog steeds niet. Om een voorbeeld te geven: afgelopen zaterdag was de afspraak dat we alleen buiten gingen spelen als hij zijn t-shirtje met korte mouwen aan zou doen. Hij weigerde dat te doen en dus zijn we niet naar buiten gegaan terwijl hij dit normaal erg graag doet. Hij heeft een sterke eigen wil en heeft altijd al moeite gehad met veranderingen en moet meestal even aan nieuwe kleding wennen, maar normaal is dat met een paar minuutjes voorbij.

Beste moeder van een koppig zoontje,

Zo te horen houdt je zoon niet van veranderingen. Hij heeft een sterke wil en gedijt als alles voorspelbaar is. Nieuwe kleding, die je samen met hem uitzoekt, is voor hem nog geen reden om te dragen. Hij heeft voldoende aan zijn spijkerbroek en blouse met lange mouwen. Op zich is het hechten aan vaste patronen en rituelen niet vreemd op deze leeftijd. Je begrijpt de wens van driejarige om steeds hetzelfde liedje te zingen of boekje voor te lezen. Ook corrigeren ze je direct als je afwijkt van het bedritueel. Heeft hij van jongs af aan al een hekel aan veranderingen dan is dit een soort karaktertrek van hem. Het zijn vaak de afwachtende types, de kat-uit-de-boom-kijkers die van slag zijn als dingen anders moeten en wat meer moeite hebben met nieuwe situaties. De overgang van winter naar zomer is voor hem niet duidelijk. Een driejarige leeft met de dag en let niet op seizoenen of het weer. Met drie jaar bereikt de koppigheid een piek. Dat betekent dat veel driejarigen hun hakken in het zand zetten, zodra je iets van hen verlangt wat zij niet willen. Dreigen met straf werpt niet echt vruchten af. Zeker niet als je merkt dat je zoon zelfs leuke dingen zoals het buitenspelen, er voor opzij zet. Het beste kun je er geen issue van maken. Kijk of het lukt om samen met hem twee stapeltjes kleding in de kast klaar te leggen. Laat hem daarbij zelf de kleding kiezen voor warme dagen en gewone dagen. Geef hem dus ook de tijd om te wennen aan de nieuwe kleding. Hoe minder druk erop staat, des te eerder zal hij overstag gaan.

Met vriendelijke groet,
Emmeliek Boost
Pedagoge en initiatiefneemster van deopvoeddesk
Terug naar boven

Na een weekend met zijn vader doe ik niets meer goed

Ik heb een vraag over mijn zoontje van 3 en half. De laatste tijd is hij heel snel boos op mij, en alles wat ik zeg lijkt niet aan te komen. Ik heb er best wel moeite ermee dat ik niet voor elkaar kan krijgen om touwtjes in handen te nemen en dat put mij helemaal uit.
Altijd als mijn zoontje een weekend naar zijn vader gaat komt hij boos, bang en agressief terug thuis. Alles is bij hem ‘nee’ en ik heb het gevoel dat ik faal, dat ik geen goede moeder voor hem kan zijn omdat het mij allemaal zoveel moeite kost met alles. Dus vroeg ik mij af wat ik hiermee moet? Ik wil zo graag dat mijn zoontje gelukkig is en dat ik kan genieten dat ik moeder ben van een prachtige kereltje. Hij is mij alles en daarom wil ik hem graag goed opvoeden. Hij gaat dit jaar naar de basisschool en ik wil het gevoel krijgen dat ik het allemaal goed doe en dat hij het op school ook leuk vindt.

Lieve moeder die het zo graag goed doet,

Wat moet het moeilijk voor je zijn, dat je zoontje steeds boos en agressief thuis komt als hij bij zijn vader is geweest. Je wilt het zo graag goed hebben met hem, maar dat lukt niet als hij op alles met ‘nee’ reageert en voor je gevoel jou afwijst. En hoe meer strijd en spanning, des te groter wordt je onzekerheid of je het allemaal wel goed doet. Het klinkt alsof je er ook vrijwel alleen voor staat. Klopt het dat je niet kunt terugvallen op familie of vriendinnen?
Wat zou het fijn zijn als je het allemaal wat kon delen met anderen. Ik hoop dat straks als je zoontje naar de basisschool gaat, je leuke contacten met ouders uit zijn klas krijgt. Het scheelt zo veel als je ook van andere ouders hoort, dat driejarigen zo veel aandacht vragen, dat je aan het eind van de dag gevloerd bent. En dat schuld- en faalgevoelens opkomen, als het thuis ongezellig is.
Het is goed om te weten dat peuters met hun koppig verzet, niet de bedoeling hebben om jou af te wijzen. Als hij ‘nee’ roept en de strijd met je aangaat, zegt hij alleen dat hij iets niet wil doen, wat jij wilt. En misschien zegt hij ook: ‘mama niet lief’’. Dat zegt praktisch iedere peuter zodra hij gedwarsboomd wordt in zijn wensen. Ze reageren onbeheerst en door een gebrek aan woorden gaan ze dan uit boosheid en onmacht slaan.
En ondanks dat moet je duidelijk blijven aangeven hoe jij het wilt hebben en moet je grenzen blijven stellen. Op die boosheid en drift kun je het beste reageren, door te benoemen wat je hem ziet of hoort doen. Dus zeg eerst duidelijk: ‘Stop met slaan, dat doet pijn!’
Zeg daarna dat je ziet dat hij erg boos is, nu hij weer thuis is. Door in te gaan op zijn boosheid, kom je erachter wat er aan de hand is. Misschien heeft hij het moeilijk met de overgang van papa naar mama of voelt hij dat je verdrietig bent en raakt hij ook van slag. Reageer dus niet direct met ‘nee, dat mag niet’ of ‘als je zo boos bent, dan moet je op de gang staan!’ Probeer liever te verwoorden wat hem dwars zit en begin de zin met het woordje ‘ja’. ‘Ja, je bent boos omdat…’. Is de boze bui een beetje over, geef dan aan wat je van hem verwacht: ‘En nu gaan we de jas pakken of het speelgoed opruimen.’
Het gaat je vast lukken!

Met vriendelijke groet,
Emmeliek Boost
Pedagoge en initiatiefneemster van deopvoeddesk
Terug naar boven

Bijtende peuterdochter

Wij hebben een geweldige dochter van bijna 17 maanden. Ze is lekker ondernemend en erg nieuwsgierig, maar sinds kort (ongeveer drie weken) doet ze niet anders dan slaan en bijten. Dit doet ze vooral bij mij, maar zo af en toe ook bij anderen. Ik vind dit erg vervelend gedrag en weet niet goed hoe ik hier mee om moet gaan. Mijn man heeft hetzelfde. We hebben haar tot nu toe elke keer uitgelegd waarom ze niet mag slaan en haar “zachtjes” laten doen (mama aaien), we zijn boos geweest en we hebben het genegeerd, maar het heeft geen effect. Ik weet dat het allemaal bij de leeftijd hoort, maar hoe kunnen we hier nou het beste mee omgaan?

Beste moeder van een bijtende peuter,

Het klopt dat bijten en slaan een beetje bij de leeftijd hoort. Eenjarigen drentelen overal op af en gaan het liefst hun eigen gang.
Zeg je nu regelmatig “Nee, dat mag niet!”, dan blokkeer je steeds haar ‘plan’.
Soms bijt of slaat een eenjarige dus, omdat ze boos is dat je haar steeds dwarsboomt. Of omdat ze heeft ontdekt, dat ze direct je aandacht krijgt, als ze slaat of bijt. Bijten en slaan mag en kan je niet negeren. Zeg bij slaan of bijtgedrag direct: “Stop met bijten of slaan, dat doet mama pijn. Slaan of bijten mag niet!” En benoem vervolgens wat zij wilde doen of zeggen.”Je wilt mama wat vertellen, kijk dat doe je zo… aai mama maar, dan luistert mama goed naar jou.”
Het is dus beter om haar te leren en voor te doen hoe je op een prettige manier contact maakt. Dat is inderdaad door mama te aaien of door zachtjes aan mama’s arm te trekken. Door haar steeds te prijzen op het moment dat ze je zachtjes aait en zegt wat ze wilt, verdwijnt vanzelf het slaan en bijtgedrag.

Met vriendelijke groet,
Emmeliek Boost
Pedagoge en initiatiefneemster van deopvoeddesk
Terug naar boven

Niet poepen op het potje

Mijn kleindochter van ruim 3 jaar vertikt het om op het potje of de toilet te poepen.
Haar plasje kondigt ze wel aan, maar poepen doet ze in een stil hoekje in de luier of onderbroek en als ze bloot is op de grond. Geen enkele beloning helpt en ik denk dat het ook een probleem voor haar is.
Ze is verbaal zeer goed en ook verder een heel slim meisje met een sterke wil. Haar moeder wordt er moedeloos van. Negeren helpt niet boos worden niet en belonen ook niet.
Welk advies kunt u ons hiervoor geven?

Beste bezorgde oma,

Zo te horen is uw kleindochter er helemaal aan toe om zindelijk te zijn.
Ze is ruim drie, ze kan zich goed verbaal uitdrukken en ze weet heel goed dat het plasje en de poep op de WC of het potje hoort. Het enige wat ontbreekt is eigenlijk haar eigen wil om zindelijk te worden. En daar kun je inderdaad met je opvoeding goed op stuk lopen en moedeloos van worden. Als een peuter er geen zin in heeft, dan lukt het niet. En voelt ze veel druk van haar moeder en van u, dan zet ze haar hakken nog meer in het zand.

Haal dus vooral de druk van de ketel. Vermijd iedere strijd. Laat haar niet meer in haar blootje rond lopen. Voorkom dus vervelende ongelukjes. Trek haar gewoon een luier aan. Focus je alleen op het goede gedrag. Prijs haar iedere keer dat ze zo goed aankondigt wanneer ze een plasje moet doen. Geef haar gewoon de tijd. Verschoon haar luier op neutrale toon.
Merk je dat haar luier langer droog blijft, zeg dan dat ze zo goed haar plasje kan ophouden.
Zeg dat alle kinderen dat doen, als ze geen tijd hebben om naar de WC te gaan.
Laat zien hoe andere kinderen en dieren dat doen zonder haar te overtuigen dat zij dit ook zo moet doen. Peuters zijn gek op ‘Het Poepboek’ van P. Stalfelt.

Bespreek als alles tot rust is gekomen, hoe zij denkt dat het haar gaat lukken. Laat je kleindochter zelf brainstormen, denk mee en zet haalbare oplossingen op papier. Kijk of er een stappenplan uit voortkomt en vul dat stappenplan in op een weekoverzicht. Er zijn drie vlaggen te verdienen, één ’s ochtends, één ‘s middags en één ’s avonds. Telkens dat het lukt om (iets van) haar poep of plas op de WC te doen mag ze een vlag kleuren en de poepvorm tekenen. Spreek samen af, wat u samen met haar gaat doen als zij bijvoorbeeld drie of zes of zelfs negen vlaggen heeft gehaald. Dit beloningsschema dient alleen maar ter motivatie. Het is dus niet het doel. Zorg dat je het doel: poepen of plassen op de WC, steeds onder woorden brengt en haar daarvoor prijst. Iedere kleine prestatie, van het lopen naar de WC tot het zitten op de WC is een aai over haar bol waard. Alles draait om het feit dat u er op vertrouwt, dat het haar gaat lukken. Dat betekent dat u haar niet meer waarschuwend toespreekt, boos wordt of haar vriendelijk vraagt of ze niet een plasje moet doen. Blijf neutraal, maar richt u zich op iedere kleine stap in de goede richting. Reageer laconiek op een ongelukje en benadruk direct weer het doel: het gaat je zeker lukken om je poep op de WC te doen! Je zult zien dat het haar lukt!
Veel succes!

Met vriendelijke groet,
Emmeliek Boost
Pedagoge en initiatiefneemster van deopvoeddesk
Terug naar boven

Logeren

Wat is een goede leeftijd om met logeren te starten? Ik kan daar weinig over vinden op het internet. Mijn zoon is nu 3 ½, hij is een groot deel van de week bij zijn moeder is en wekelijks 2 dagen bij mij. Ik heb hem nu twee keer bij vrienden van ons laten logeren omdat ik weg moest, maar daar was zijn moeder erg tegen. Ik heb nu moeten beloven dat we ’t niet meer doen, maar ik zou graag wat meer onderbouwing hebben, voor een goed besluit hierover.

Beste vader van een logerende peuter,

Logeren is voor peuters alleen dan leuk, als ze er met plezier naar uitkijken. Er moet tijd zijn om een driejarige erop voor te bereiden en een keer ‘proef logeren’ op het vertrouwde adres, is dan ook altijd aan te raden. Je brengt je zoon dan weg, maar bent tevens in de gelegenheid om hem op te halen, zodra het logeren niet lukt of je kind overstuur is. Je zoon moet zich namelijk veilig weten op het logeeradres.

Breng je kind echter naar je vrienden als ‘noodoplossing’, omdat je zelf elders moet zijn, dan noem je dit eigenlijk niet logeren. In feite wordt je zoon dan goed verzorgd en opgevangen door je vrienden. Zelfs al kent je zoon je vrienden goed, en gaat hij vaak met je mee, zolang je zoon zelf niet vraagt om er te logeren, is het eigenlijk jouw keus. Blijf jij erbij, dan ben je samen op stap en ga je samen logeren.

Als de omstandigheden je dwingen om je zoon ergens onder te brengen, kan hij misschien beter overnachten bij zijn grootouders of een vertrouwd familielid logeren of, in goed overleg met zijn moeder, bij een vriendje dat hij bijvoorbeeld van de peuterschool of van de kinderopvang kent. Dan heeft hij ook echt plezier!

Met vriendelijke groet,
Emmeliek Boost
Pedagoge en initiatiefneemster van deopvoeddesk
Terug naar boven

Brutaal, uitdagend en over alle grenzen heen

Mijn dochter van net 3 jaar is een heerlijk, vrolijk meisje met veel pit en een eigen willetje. Op de crèche gedraagt zij zich voorbeeldig (“vrolijk, grappig en zelfs volgzaam”). Ook bij opa en oma gaat het altijd prima. Thuis is ze echter continu bezig om haar grenzen op te zoeken.
Grenzen opzoeken is prima en hoort bij een peuter. Toch is het de laatste weken grote strijd. Het feest begint al bij het wassen en aankleden. Als ik vrolijk zeg “kom, we gaan aankleden” ziet ze haar eerste kans om ergens tegen in te gaan. En dat gaat de hele dag door.
Ik heb alle opvoedprogramma’s op tv gevolgd (puur uit interesse) en daar veel tips uit gehaald. Zo doe ik mijn best om niet alles te vragen zodat ze een keuze heeft, maar te zeggen wat er gaat gebeuren. Goed gedrag beloon ik, ik beloon haar uitvoerig als ze goed luistert, ik waarschuw twee keer voordat er een maatregel volgt, probeer duidelijke grenzen te stellen, van te voren te zeggen wat er gaat gebeuren en wat we gaan doen, een straf direct uit te voeren (want na 5 minuten is het voorval alweer vergeten), en herhalen, herhalen en nog eens herhalen.
O ja, en ik probeer negatief gedrag te negeren. Maar daar zit ook het probleem: ik kan niet negeren dat met stift op de stoelen tekent, uit woede gewoon haar bord met eten omkeert etc. Alleen is mevrouw nergens van onder de indruk: ze kijkt me met uitdagende ogen aan, knippert geen ogenblik en blijft gewoon tegengas geven.

Vandaag het ultieme voorval waarna ik besloot deze mail te schrijven. We waren even naar het speeltuintje om de hoek (mijn dochter op haar stepje en mijn zoontje van 5 op z’n fiets). Op het moment dat ik zei dat we naar huis gingen (na het al vooraangekondigd te hebben), zei mijn dochter dat ze moet plassen. Nu had dat ze thuis al gedaan voor we weggingen, dus ik zei dat ze thuis mag plassen.
Ze begon te sputteren en wilde in de bosjes plassen (dat was waarschijnlijk ook de reden dat ze moest plassen…).
Ik herhaalde dat ze thuis op de wc mag plassen, maar ze rende de bosjes in en begon haar broek al uit te doen. Ik achter haar aan, pakte haar op en herhaalde op rustige toon dat ze thuis mocht plassen. Daarop begon ze te krijsen en schreeuwen. Ik heb haar opgepakt, op mijn nek gezet, stevig haar benen vastgepakt (want de step moest ook nog mee). En nogmaals rustig en dwingend gezegd dat ze thuis mag plassen. Vervolgens begint ze te slaan, schoppen, krijsen, krabben, aan mijn haar te trekken en te spugen. Wat kan ik nu op zo’n moment doen als ik op straat sta en ze vertoont dergelijk gedrag?? Wachten met straf tot we thuis zijn heeft geen zin, want dan weet ze al niet meer waarom het is.

Zodra er iets gebeurt wat haar niet aanstaat of er gebeurt niet wat ze wil begint ze direct te krijsen. Straffen werkt niet want daar gaat ze alleen maar meer tegenin. En dan begint ze te spugen etc. Ik heb het geprobeerd met belonen van het goede gedrag en te zeggen wat ik wel van haar wil in plaats van niet, alleen maakt dat ook geen enkele indruk. Het gevolg is dat ze het beloofde niet krijgt, dus ben je toch weer bezig om negatief gedrag te straffen…

Voor de duidelijkheid: dit gedrag gaat de hele dag door en gebeurt om de kleinste dingetjes (bijvoorbeeld als ik haar haar tandenborstel geef, begint ze te krijsen omdat ze die zelf wilde pakken). Ik heb het gevoel hierdoor continu in strijd te zijn met haar. Hierdoor wordt het voor mij ook steeds moeilijker om van de leuke momenten te genieten. Het kost zo ongelooflijk veel energie.
Mijn dochter is vanaf jongs af aan heel voorlijk geweest (liep met 11 maanden, praatte heel snel, is volgens de crèche qua fijne motoriek al toe aan de basisschool). En ook van anderen hoor ik vaak de opmerkingen: zo, dat is een bijdehandje of jeetje daar zit wel een kop op. Zou dit ermee te maken kunnen hebben? Ik heb soms het gevoel alsof ze ergens gefrustreerd over is; dat het allemaal te snel gaat voor haar. Ik zie ook aan haar dat ze echt op zoek is naar dingen waar ze tegenin kan gaan en aan haar blik in haar ogen zie ik dat ze me echt aan het uitdagen is.
Ik zou erg geholpen zijn als je me wat tips kan geven hoe hier mee om te gaan. Alle opvoedingsprogramma’s ten spijt, ik kom er geloof ik zelf even niet meer uit.

Beste vastgelopen moeder,

Met name in de peutertijd loopt iedere ouder tegen situaties aan, waarbij hij of zij zich wanhopig afvraagt hoe je het lastige gedrag kunt keren. Alle soorten van mogelijke aanpak heb je al geprobeerd. En zo te horen heb je de tips en handvaten ook op de juiste manier ingezet en geprobeerd.
Het is waarschijnlijk een schrale troost voor je om nu te lezen dat je opvoeding wel degelijk zijn vruchten heeft afgeworpen: je dochter gedraagt zich namelijk voorbeeldig op de crèche en bij opa en oma! Dat heb je toch maar goed voor elkaar!

En nu ga ik kijken waar ik je kan helpen, zodat het thuis ook beter gaat. Je schrijft dat je dochter nergens van onder de indruk is: ze kijkt je met uitdagende ogen aan, knippert geen ogenblik en blijft gewoon tegengas geven. Zodra er iets gebeurt wat haar niet aanstaat of het gebeurt niet zoals zij het wilt, begint ze direct te krijsen. Straffen heeft alleen maar meer protest tot gevolg.
In jouw ogen grijpt je dochter iedere mogelijkheid aan om ergens tegen in te gaan. Hoe je het ook aanpakt, je krijgt steeds weer protest op je bord terug.

Klopt het dat je het gevoel hebt dat je dochter ieder vrolijk initiatief van jou torpedeert? Heb je de indruk dat zij je afwijst en niets met jou te maken wil hebben? Als je zo je best doet als jij en over zo veel goede informatie beschikt, blijf je vertwijfeld zoeken naar oorzaken en naar het waarom.

Het is zeker zo dat de koppigheid rond het derde jaar een piek bereikt. Dat ze nu dus extra temperamentvol en bijdehand op alles reageert is niet verwonderlijk. Maar er moet iets in de thuissituatie zijn dat haar zo grenzeloos uitdaagt tot lastig gedrag en er zou iets kunnen zijn dat haar thuis frustreert.

Eén ding is zeker: ze is er niet op uit om jou het leven zuur te maken! Ze heeft alleen in haar expansiedrang een grenzeloze macht ontdekt. Ze leert keer op keer dat ze met krijsen en spugen voor een deel de strijd wint. Als je deze energie weet om te buigen, kom je weer in contact met haar. Daarvoor moet je wel de gedachte loslaten dat ze jou afwijst. Ze is op zoek naar haar moeder en ze is verdwaald, de weg kwijt!

Je kunt haar helpen de goede weg terug te vinden door in ieder geval je niet te laten uitdagen tot een voortdurende strijd om wie de baas is.
• Ga met je dochter zitten en zeg duidelijk dat je te vaak boos bent op haar, omdat… Verwoord precies welk gedrag niet door de beugel kan. Maak duidelijk dat dàt lastige gedrag moet stoppen. Zet met haar samen de drie belangrijkste ‘stop regels’ op een rij. Wat is echt niet geoorloofd?
• Teken een rood stopbord en teken in symbolen wat thuis ontoelaatbaar is. Schelden. spugen, krijsen horen dus in dat bord te staan. Zeg duidelijk dat gedrag moet stoppen! Praat nu niet over straf of over sancties.
• Teken een groen bord met daarin de symbolen voor het gedrag dat je wenselijk vindt. Zeg vervolgens dat je het samen gezellig wilt hebben en wat je daaronder verstaat. Je voorkomt een hoop conflicten als je op voorhand zegt wat en hoe je iets wil. Daarmee zet je haar op het goede spoor en kun je haar goede gedrag ook direct aanmoedigen door te zeggen: “zo bedoel ik het… we gaan nu naar de WC… en dat doen we thuis.” Je hebt het prima aangepakt, maar ik zou haar niet op mijn nek zetten. Daarmee trekt ze nog meer aandacht van de omgeving en het is onmogelijk om oog contact te houden. Het eerste wat altijd gezegd moet, is “stop met krijsen”. Dan volgt de vraag of je dochter haar plas wel kon ophouden totdat ze thuis is? Neem haar antwoord serieus en kijk wat je had kunnen doen. Misschien had ze ook hele goede oplossingen ingebracht? En was daarmee een machtstrijd voorkomen?
• Probeer zo min mogelijk je zin te laten beginnen met : “Nee , je moet nu” …of “Nee, dat mag niet ..!” Peuters zijn één brok energie en jouw ‘nee’ remt en blokkeert direct haar wilskrachtige energie. Start je de zin daarentegen met “ja, je wil zo graag…” of “ja, ik weet wat je bedoelt….”, dan maak je eerst contact met haar. Door je te verplaatsen in haar behoeften en daar even aandacht aan te schenken, kan je haar energie beter ombuigen in de richting die jij wilt.
• Het is veel logischer als je kind vooral hoort, wat wèl mag. Daarmee voorkom je strijd en wordt de sfeer een stuk gezelliger. Met deze aanpak ben je al vertrouwd en dit zal je dan ook zeker lukken. Maar het vergt best veel energie, geduld en vooral consequent handelen. Zorg dat je elkaar als partners ondersteunt in deze aanpak en op dit vlak één lijn trekt.
• Tot slot : er heerst een belangrijk misverstand bij veel ouders over negeren. Het enige gedrag dat je mag en kunt negeren is zeur- en jengelgedrag. Ontoelaatbaar gedrag mag eigenlijk nooit genegeerd worden. Daar moet altijd grenzen aan gesteld worden. Zo is het ontoelaatbaar dat ze met stift op de stoelen tekent, of uit woede gewoon haar bord met eten omkeert. Daar pas je een time out of straf toe. Kies een soort straf die past bij de overtreding. Explodeer niet, maar zeg op rustige toon dat op stoelen tekenen niet mag, stop daar direct mee! Maak het samen schoon, zodat ze zelf ontdekt dat stiftresten moeilijk te verwijderen zijn.
• Blijven de conflicten aanhouden, vraag dan hulp tijdens het bezoek aan het consultatiebureau of neem contact op met een instelling zoals Bureau Jeugdzorg. Ook kun je je inschrijven voor een workshop ‘Als je kind niet luistert’. Kijk voor meer informatie op onze website http://www.opvoeddesk.nl/

Veel succes!

Hartelijke groet,
Emmeliek Boost,
Pedagoge en initiatiefneemster van deopvoeddesk
Terug naar boven

Wie is de baas?

Mijn vriend en ik zitten de laatste weken met onze handen in ‘t haar! Onze dochter van 3.5 jaar is zo ontzettend brutaal en driftig als ze haar zin niet krijgt. We weten niet meer wat we doen moeten en vooral hoe er mee om te gaan.
We durven haar amper nog iets te zeggen, want alles wat je zegt krijgen we omgedraaid terug op ons bordje!

Zodra ze in de gaten heeft dat de maat echt vol is, doet ze net alsof ze een paniekaanval krijgt, en begint dan te schreeuwen ‘ik hou van jou’ en ík ben nu lief’ en deinst ze er ook niet voor terug om van gif te gaan overgeven. Maar niet veel later begint het verhaal opnieuw.

Beste ouders van een kleine baas,

Als je kind eenmaal op het spoor zit van driftbuien, overgeven tot zelfs veinzen van een paniekaanval om haar zin door te zetten, dan is er eigenlijk een machtstrijd aan de gang.
Een strijd om-wie-is-er-hier-de-baas!

Op dit moment wenst jullie dochter op geen enkele manier gedwarsboomd te worden. Zij is de baas; jullie durven amper nog iets tegen haar in te brengen, schrijf je. Want zodra jullie iets van haar verlangen of verwachten, krijgen jullie haar felle reactie terug op jullie bord. Het komt over alsof jullie op eieren lopen, en dat gaat je natuurlijk te ver! Ik begrijp dat je wilt weten wat je nu kunt doen om dit onmogelijke en brutale gedrag te doorbreken, zodat je ook weer meer samen met zijn drieën kunt genieten.

Zorg allereerst dat je weer de touwtjes in handen krijgt! Natuurlijk stuit dat in het begin op heftig protest van jullie dochter. Maar het is erg belangrijk dat zij voelt dat jullie de regie hebben. De onderstaande aanpak vergt best veel energie, geduld en vooral consequent handelen. Start dus liever niet op een druk weekend of op een moment wanneer je er door heen zit met deze nieuwe aanpak en zorg dat je elkaar als partners ondersteunt in de aanpak.
• Bespreek samen welk lastig gedrag moet stoppen. Wat is echt niet geoorloofd.
• Neem de leiding. Ga met je dochter op de bank zitten en zeg duidelijk dat je te vaak boos bent op haar, omdat……. Verwoord precies welk gedrag niet door de beugel kan. Maak duidelijk dat dat lastige gedrag moet stoppen.
• Zeg vervolgens dat je het samen gezellig wilt hebben en wat je daaronder verstaat. Je voorkomt een hoop conflicten als je op voorhand zegt wat en hoe je iets wil. Daarmee zet je haar op het goede spoor en kun je haar goede gedrag ook direct aanmoedigen door te zeggen: zo bedoel ik het…pak je jasje maar en jij mag de deur nu open doen….Als ouders reageren we helaas vaak ad hoc. We lopen vaak achter de feiten aan en corrigeren dan met : “nee , dat mag niet ..!” Het is veel logischer als je kind hoort, wat wel mag. Daarmee voorkom je strijd en wordt de sfeer er een stuk gezelliger op.

Veel succes!
Blijven de conflicten aanhouden, vraag dan hulp tijdens het bezoek aan het consultatiebureau of neem contact op met een instelling zoals Bureau Jeugdzorg.
Ook kun je je inschrijven voor een workshop ‘Als je kind niet luistert’. Kijk voor meer informatie op onze website www.opvoeddesk.nl/

Hartelijke groet,
Emmeliek Boost,
Pedagoge en initiatiefneemster van deopvoeddesk
Terug naar boven

Mopperende baby

Onze dochter van bijna 15 maanden vraagt veel aandacht. Ze jengelt en moppert constant. We proberen van alles om het naar haar zin te maken, maar niks is goed (wandelen, eendjes voeren, buiten spelen, binnen spelen, autorijden, noem maar op). Ze moppert altijd en is nooit tevreden. En ze begint hard te krijsen als ze haar zin niet krijgt. Ze hangt altijd aan onze broekspijpen, kan moeilijk zelfstandig spelen maar lief op schoot zitten wil ze ook niet, ze is erg onrustig en gebruikt ons min of meer als klimrek. Ze is enorm ongeduldig, driftig en snel verveeld. Op het kinderdagverblijf veroorzaakt dit grote problemen. De leidsters hebben hun handen vol aan haar. Daar huilt ze altijd als ze op haar beurt moet wachten en ze pikt het niet als een ander kindje aandacht krijgt, ze wil zelf constant aandacht hebben. Ze jengelt voortdurend.
Als je haar op dat moment aandacht geeft, dan lacht ze en is ze even tevreden, maar ze is alweer snel verveeld. Uiteraard vinden we het zelf ook heel vermoeiend. We hebben al van alles geprobeerd, zoals langer laten slapen en haar proberen te stimuleren met extra speelgoed. Extra aandacht geven of juist boos worden heeft volgens ons een averechts effect. En als we haar negeren dan blijft ze gewoon door mopperen, daarna gaat ze huilen en raakt vervolgens helemaal overstuur en is vervolgens lastig te kalmeren. Wat doen we verkeerd? Wat gaat er door haar koppie heen? We zijn inmiddels een beetje wanhopig geworden. Onze dochter slaapt en ontwikkelt zich verder uitstekend.

Beste ouders van een 15 maanden oude baby,

Ik kan me voorstellen dat u wanhopig bent. U heeft uw handen vol aan uw dochtertje en heeft van alles geprobeerd en toch gaat toch niet goed. Ik hoop dat ik u wat kan helpen, al is een antwoord op schrift misschien niet toereikend. Eigenlijk willen kinderen van deze leeftijd het liefst als een kangoeroe bij je in je buidel blijven zitten. Ze zijn snel van slag, omdat ze eenmaal van de schoot af opeens met zo veel meer geconfronteerd worden. En soms verwachten we ook meer van deze leeftijd, dan dat ze eigenlijk aan kunnen. Allereerst betekent voor haar ‘uit het zicht’, dat u ook echt weg bent, dus niet meer bestaat. Een half jaartje terug was ze zich nog niet bewust dat zij zelf een eigen persoontje is los van jullie. Op het moment dat kinderen meer bewegingsvrijheid krijgen en gaan lopen, beseffen zij dat ze door van u weg te lopen , dat zij u kwijt kunnen raken. Dat maakt hen angstig en verklaart haar claimend gedrag thuis en op de crèche. Verder steekt ze haar willetje niet onder stoelen of banken en levert dat waarschijnlijk veel gemopper en strijd op.

Wat het beste op deze leeftijd werkt is VAT. Dat staat voor Volgen – Aanpassen – Toevoegen. In plaats van dat u steeds nieuwe ideeën aanreikt, haar probeert af te leiden, volgt u haar gedrag tijdens het wandelen of de eendjes voeren. U zegt iets in de trant van “ik weet, ik zie, ik denk dat jij …” of “Je wilt zo graag…”. Bij Aanpassen verplaatst u zich in uw kind en daar horen zinnetjes bij als “Je houdt ook zo van…” of “Je bent goed in… “of “de eendjes vinden jou lief hè.” In feite bent u niet steeds degene die van alles onderneemt, u heeft juist meer oog voor wat uw dochtertje leuk vindt en bezig houdt. Bij Toevoegen kunt u duidelijk uw grenzen stellen: “En nu gaan we de eendjes dag zeggen en de buggy verder duwen.” Door eerst in te gaan op haar behoefte of wens start je je zinnen ook niet meer met “Nee, je mag niet….!” In deze periode dat uw dochter haar eigen willetje ontdekt en het liefst alles zelf wil doen, veroorzaakt het woordje “Nee!” al gauw strijd. Het is begrijpelijk dat ze dan gaat jengelen, mopperen of boos of driftig wordt. Probeer dit lastige gedrag te negeren. Geef geen straf maar gebruik VAT om uw dochtertje op het positieve spoor te zetten. U zult merken dat het jengelen afneemt en u meer plezier in het ouderschap krijgt. Mocht het toch tegenvallen, neemt u dan contact op met het consultatiebureau. Zij hebben ook een telefonisch spreekuur.

Emmeliek Boost
Pedagoge en initiatiefneemster van deopvoeddesk
Terug naar boven

Onze zoon (16 mnd) wil graag op onderzoek uit

Wij hebben een zoontje van 16 maanden jong en het is een schatje. Hij heeft veel energie en is heel de dag actief bezig. Daar ligt ook een beetje het probleem, want wanneer hij mee moet naar een winkel, autodealer of restaurant dan wil hij zelf ontdekken en kruipen en dat kan natuurlijk niet altijd. Meestal nemen we hem mee op de arm of in de buggy en het resultaat is schreeuwen, zichzelf van je afzetten en huilen waardoor je niet echt meer op je gemak bent.
We nemen speelgoed, eten (bv soepstengels) mee maar niets helpt, hij blijft boos en wil zijn eigen ding doen.

Wij weten niet goed hoe wij ermee om moeten gaan, we blijven wel doorgaan met onze uitstapjes maar de lol gaat er zo wel vanaf.

Beste ouders van een energiek mannetje,

Uw ondernemend zoontje, waar u allebei gek mee bent, is nu vanwege zijn leeftijd best bewerkelijk. Het liefst is hij nu van uw schoot af om zelf alles te kunnen ontdekken en heeft hij veel moeite als hij hierin gedwarsboomd wordt. Voor hem is de drang om te ontdekken groter, dan om naar u te luisteren. Het vergt wel wat van je flexibiliteit om een eenjarige op een speelse manier zo ver te krijgen, zodat hij doet wat je zegt. Begin de zin in plaats van “Nee, niet aankomen…”met: “Ja, je wilt zo graag…” Breng zijn wens of behoefte onder woorden. Volg hem dus in wat hij leuk vindt, laat hem kort rondkruipen, bekijk de ‘wereld’ even met hem mee en benoem dat ook. Zeg vervolgens “….en nu moet papa je optillen, we gaan kijken naar….” Met een eenjarige kun je niet verwachten dat je gezellig kunt winkelen en zelf ook aan je trekken komt. Wissel een kwartier winkelen af met een tussenpauze, waar je helemaal aandacht voor hem hebt. Wordt hij toch boos en zet hij het op een schreeuwen, pak hem dan bij zijn handje en zeg op neutrale toon: “stop met schreeuwen,… je mag wel……”zet je kind op het goede spoor door duidelijk aan te geven wat hij wel mag. Brult je kind toch weer, ga dan niet mopperen of waarschuwen, maar kies een saaie plek met weinig prikkels. Benoem alleen wat hij zo graag wil, zodat hij merkt dat je hem goed gehoord en begrepen hebt. Eenmaal tot rust gekomen, zeg je: “en nu gaan we in de buggy….en naar …”.

De workshop ‘Als je kind niet luistert…’ op maandag 7 april is absoluut een aanrader voor u. Heeft u interesse, kijk dan op opvoeddesk.nl/

Met vriendelijke groet,
Emmeliek Boost
Pedagoge en initiatiefneemster van deopvoeddesk
Terug naar boven

Onrustig slaapstertje

Onze dochter van 16 maanden is een erg onrustige slaapster. Het heeft lang geduurd voor ze eindelijk doorsliep, maar dat lukt nu wel. Ik heb wel mijn twijfels gehad over haar bed. Ze slaapt in haar ledikantje maar schiet regelmatig overeind, woelt en draait veel. Als ze bij ons op bed ligt is er niks aan de hand, ook als ze er alleen ligt, dus zonder ons. Ze komt er zelf goed in en uit. Nu vraag ik mij af wanneer je nu overgaat naar een ander bed? En welk bed? Een peuterbed of gelijk groot bed? Ze komt er wel goed in en uit maar moet ik dan nog wel hoge zijkanten maken aan het bed? Ze heeft een heel kleine kamer en daarom wilde ik voor een kajuitbed kiezen omdat daar nog wat opbergruimte in zit. Dit is wel wat hoger dan de standaard. Is dat gevaarlijk?
Kortom wanneer neem je de beslissing om van bed te veranderen en welk bed kan je dan het beste kiezen?

Beste moeder van een schone slaapster,

Alles gaat op de grijze wolk als slapen niet goed gaat! Wat fijn dat jullie dochter nu gelukkig goed doorslaapt!! Het ouderlijk bed is voor ieder kind favoriet. Dat heeft eigenlijk niet zo zeer met het soort bed te maken, maar veel meer met de vertrouwdheid dat ouders daar samen in slapen. Haar ledikant is eigenlijk nu het beste bed voor haar. Een peuterbed of groot bed levert namelijk teveel risico’s op. Ze kan er niet alleen te pas en te onpas uitkomen, maar ook ’s nachts uit vallen, als ze onrustig slaapt. Ook een kajuitbed op poten is eigenlijk pas geschikt als je dochter zelf in staat is om er veilig in en uit te klimmen. Jullie dochter van 16 maanden heeft geen besef van hoogte en diepte en is dus het veiligst in haar ledikantbed, waarbij de lattenbodem in de laagste stand geplaatst is. Met ruim 3 jaar kun je de overstap maken naar een peuterbed.

Met vriendelijke groet,
Emmeliek Boost
Pedagoge en initiatiefneemster van deopvoeddesk
Terug naar boven

Vast voedsel

Eigenlijk zijn wij een beetje ten einde raad. Onze 20 maanden oude dochter eet geen vast voedsel dat stukjes bevat. Geen brood, warm eten moet met de staafmixer. Gebruik ik geen staafmixer dan komt alles er bij het eerste stukje dat ze in de mond krijgt er weer uit. Bij de warme maaltijd geef ik haar wel stukjes worteltjes of sperzieboon uit pot en die krijgt ze wel weg. Als het aan haar ligt eet ze alleen dat en niks anders.

Video hometraining en een logopediste konden geen handvaten bieden. De kinderarts zegt dat ze waarschijnlijk een aversie tegen eten heeft omdat ze vanaf de geboorte moeilijk drinkt en eet en een koemelkallergie bleek te hebben. Ondertussen groeit ze heel weinig en duren de broodmaaltijden bijna een uur. Als zij twee stukjes eet krijgt ze als beloning een paar heel fijn gesneden stukjes vlees dat ze graag eet. Op die manier krijg ik er een kwart boterham met veel moeite in. Het beleg mag ze zelf kiezen uit twee dingen. Ook koekjes en dergelijke gaat zeer moeizaam. Het enige dat ze vlot en makkelijk eet zijn mandarijnen uit blik, fruit uit een potje dat ze zelf met een lepel prima eet en spekjes (snoep).

Of ze nu alleen aan tafel of met het gezin samen eet maakt geen verschil. Ze is verder goed gezond, alleen erg licht van gewicht (ze weegt maar 10,8 kg) Heeft u adviezen wat we kunnen doen?

Beste ouders van een slecht etend kindje,

Wat goed dat jullie toch hulp blijven zoeken, nu dat de logopediste, video-hometraining en kinderarts nog geen oplossingen hebben geboden.
Ik kan me goed voorstellen dat jullie je zorg maken over haar groei en blijven worstelen met het feit dat jullie dochter alleen gepureerde voeding wilt eten.
Gelukkig is jullie dochter gezond en bovendien onder controle van een kinderarts, vanwege haar koemelkallergie.

Als ik alles onder elkaar zet, dan eet jullie dochter het volgende :
Overdag : stukjes fijngesneden vlees, mandarijnen uit blik, fruit uit een potje, en spekjes als snoep
’s avonds : gepureerd warm eten, stukjes wortel en sperziebonen

Zo te zien krijgt zij voldoende soorten vitaminen en mineralen binnen. Koolhydraten eet zij, neem ik aan ook, als deze maar gepureerd zijn.
Als jullie niet meer vasthouden aan de Nederlandse gewoonten om brood te eten en ook bereid zijn om het idee te willen loslaten dat ze moet eten met ‘wat de pot schaft’ (met of zonder groffe stukjes in het eten), dan krijgt jullie dochter de ruimte om aan iedere maaltijd plezier te beleven.
Nu is er onwillekeurig spanning en voert zij inwendig een strijd om de stukjes brood, die zij moet opeten om de beloning te kunnen krijgen.

Het lastige in deze peutertijd is, dat kinderen zich vaak vastbijten in hun protest tegen iets wat je hen opdringt. Er zijn drie onderwerpen in de opvoeding, waarbij peuters wil wet is.
Die onderwerpen betreffen hun eigen lichaam: slapen, zindelijk worden en eten. Je kunt nog zo veel dwang uitoefenen, maar als een peuter iets niet wil eten, dan slikt zij het eten ook niet door.
Op deze leeftijd gaat het erom dat jullie als gezin kunnen genieten van het samen aan tafel eten. En zo te horen, eet zij met een lepel haar potje prima zelf leeg.

Daarom zou ik haar menu willen uitbreiden met ingrediënten die zij lekker vindt, zodat ze geleidelijk aan ook aan gewicht wint. Jullie hebben beter zicht op wat jullie dochter wel en niet lekker vindt en op wat ze mag hebben, maar ik doe een voorstel hoe haar menu eruit zou kunnen zien:
Overdag: diverse soorten pap aangemaakt op soyabasis (geen Brinta of havermoutpap als dat nog te grof is), gepureerd zachte koek en fruit als hapje, appelmoes, stukjes banaan, soya drinkpakjes of rijstemelkpakjes etc
S’avonds: gepureerde soep zonder stukjes of balletjes, fijngesneden vleesjes, gepureerde groenten en bonen, af en toe potjes voeding, soyatoetjes etc

Mochten jullie graag nog overleg hebben over deze aanpak, neem dan contact op met deopvoeddesk 035 6957020. We kunnen jullie ook met behulp van een telefonisch consult ondersteunen.

Met vriendelijke groet,
Emmeliek Boost
Pedagoge
Terug naar boven

Speen kwijt

Onze dochter is ruim anderhalf jaar. Ze slaapt met haar knuffel en een speen. ’s Nachts is ze vaak de speen kwijt, de speen valt uit haar bedje en ze kan er zelf niet bij. Dus… dan is het weer papa of mama-tijd om op te staan en de speen te zoeken. Dat vinden we niet erg, hoor, maar echt leuk is het niet om 3x per nacht er uit te moeten voor de speen.
In een campingbedje slaapt ze prima door, want daar kan ze speen niet kwijtraken.

Heeft u een tip voor ons? Of is het verstandig om er niet meer op te reageren en zo langzamerhand te wennen aan het slapen zonder speen?

Beste ouders met onderbroken nachten,

Opgebroken nachten zijn heel vermoeiend! Gelukkig hebben jullie de oorzaak van ‘het niet doorslapen’ van jullie dochter achterhaald. Eigenlijk is ze een prima slaper, als ze maar haar speentje bij zich heeft. In een spijlenbedje raakt haar speen gemakkelijk kwijt, met het campingbedje blijkt dit probleem verholpen. Ze slaapt dan de nacht goed door, de speen is immers altijd binnen haar bereik. Dat is het beste zowel voor jullie nachtrust als die van jullie dochter! Zou je haar nu willen leren zonder speen te gaan slapen, dan kun je gezien haar leeftijd rekenen op iedere nacht opnieuw slaapproblemen. Wacht daar liever mee totdat jullie dochter ruim twee jaar is en overdag geen last heeft van scheidingsangst of eenkennigheid.

Indien het matras van het campingbedje minder solide is, als dat van het spijlenbedje, dan zou ik tussen de spijlen een stootkussen plaatsen, zodat de speen er niet meer uitvalt.

Je kan natuurlijk ook haar zoektocht vergemakkelijken door meerdere spenen in haar bedje te leggen. De kans dat ze een speen vindt en dus weer rustig verder slaapt, is zo veel groter en jullie kunnen ongestoord doorslapen!

Met vriendelijke groet,
Emmeliek Boost, Pedagoge, www.opvoeddesk.nl
Terug naar boven

Driftbuien

Ik zit met mijn handen in mijn haren om mijn 2 kinderen. De oudste is een dochter van 7 jaar en de jongste een jongen van 3 jaar.

De jongste maakt het leven van mijn oudste behoorlijk zuur. Mijn zoon heeft een sterke wil, als hij zijn zin niet krijgt dan zet hij het op gillen en schreeuwen. Sussen heeft geen zin, ik moet hem echt uit de kamer halen en breng hem naar de gang. dan denk je dat de rust is gekeerd, maar dan doet hij een nieuwe poging om zijn zin te krijgen. Een beloningssysteem heeft ook niet gewerkt.

Tijdens de driftbuien dan is het heel moeilijk om bij hem door te dringen. Op afstand reageren heeft geen zin ik moet altijd op zijn oog hoogte met hem praten en dan blijft hij nog met doorzeuren om zijn zin te krijgen. Dit vraagt best veel energie.

Zijn zus moet altijd met hem spelen ook al wil ze wat anders doen of alleen spelen. Ze mag niet met haar eigen speelgoed spelen in zijn bijzijn dit wordt gelijk afgepakt door hem. ze kan niet met eigen vriendinnetjes buiten spelen. Zo gaat het met vele dingen. Om haar eigen tijd te geven logeert ze vaak bij mijn moeder en dat is toch niet de bedoeling, dat ik mijn zoon laat bepalen hoe de dingen gaan in huis. Hoe kan ik mijn jongste laten begrijpen dat zijn zus ook eigen tijd nodig heeft zonder hem?? En hoe moet ik met zijn buien omgaan??

Beste bezorgde moeder,

Het ouderschap vergt op dit moment veel van je geduld en uithoudingsvermogen. Uit je verhaal blijkt dat je zoon zijn oudere zusje weinig speelruimte geeft en dat je er bovenop moet zitten om zijn lastige gedrag te doorbreken. Voor je gevoel houd je de regie, maar lukt het niet om je zoon op het juiste spoor te krijgen.

Hij heeft inmiddels geleerd, dat zijn zin doordrijven, werkt! Met gillen en schreeuwen, lukt het hem om jouw aandacht te krijgen. Een time out op de gang helpt even, maar zodra je zoon weer in de kamer is, tiranniseert hij zijn zus weer.

Wacht niet totdat het weer uit de hand loopt, maar leg hem duidelijk de speelregels uit. Om te zorgen dat je goed tot hem doordringt, praat je al op ooghoogte met hem. Dat is prima! Maak hem nu duidelijk dat spelen met zijn zus niet gaat, zoals jij het wilt. Zeg wat je niet wilt: hij gilt en schreeuwt en pakt spullen af. Dat moet nu stoppen. Dat mag niet!

Leg uit dat je hem niet meer op de gang wilt zetten. Dat je zeker weet dat hij gezellig in de kamer kan spelen zonder zijn zus te storen. Vraag vervolgens aan hem hoe hij denkt dat dat het beste lukt? Laat hem oplossingen bedenken. Iedere driejarige kan aangeven hoe het spelen gezellig blijft. Teken vervolgens zijn oplossingen op een vel papier. Hij is veel eerder gemotiveerd en gewillig om zich aan zijn eigen oplossingen te houden, dan om jouw advies te volgen.

Straf en ook een time out op de gang lijken soms effectief, maar de werking ervan dooft snel uit. Je zoontje rekent erop dat hij bij wangedrag weer op de gang moet gaan staan en trekt zijn schouders erbij op.
Hij legt vooral het verband, als mama boos is, dan moet ik naar de gang. Je kan ook niet verwachten van een driejarige dat hij tijdens een time out tot inkeer komt. Vandaar dat hij na een time out zich toch opnieuw weer misdraagt. Kinderen moeten ruim 4 jaar zijn om zichzelf gewetensvol toe te kunnen spreken en dan nog moet je hen na een time out laten weten welk goede gedrag je van hen verwacht.

Vaar liever een andere koers. Richt je nu op goed gedrag, bijvoorbeeld je zoon speelt door terwijl zijn zus met haar eigen speelgoed speelt. Al is het een fractie van een seconde leg het goede gedrag onder een vergrootglas: wat zit jij lief te spelen met je auto’s en de blokken en je zus is aan het tekenen. Als mijn thee op is, kom ik kijken wat jullie gemaakt hebben.

Zo zet je hem op het goede spoor: hij weet wat je van hem verwacht en je maakt duidelijk wanneer je bij hem komt kijken. Zo voorkom je een dagelijkse machtstrijd en wordt je weer een gezellige moeder, vol energie, die de regie in handen heeft.

Met vriendelijke groet,
Emmeliek Boost
Pedagoge en oprichter van de opvoeddesk
Terug naar boven

Dochter trekt haren uit

Graag zou ik je een vraag willen stellen met betrekking tot mijn dochtertje Roosje. Zij is 21 maanden oud en heeft al een poos een vreemde ‘gewoonte’. Ze trekt haar haren uit haar hoofd en eet ze op. Wij vinden dit heel gek en vervelend. Ze heeft inmiddels zelfs een beetje kalere plekken op de zijkant van haar hoofd. Haar gedrag heeft niets te maken met of ze boos is of niet, het lijkt alsof het ervoor haar gewoon bijhoort. Wij hebben haar al duidelijk proberen te maken dat ze dit niet moet doen door te zeggen: ‘niet doen’, ‘bah’, ‘zachtjes, lief zijn voor Roosje’ of ‘niet doen!’ Als we haar handje vasthouden om het te voorkomen wordt ze natuurlijk boos en gaat schreeuwen.

Graag zou ik willen weten hoe wij hier het beste mee om kunnen gaan? Boos worden of gewoon negeren?

Overigens heeft ze al van heel jongs af aan de gewoonte om alle haren die ze tegenkomt op te eten. We vonden dit altijd al gek en hebben haar wel gecorrigeerd en de haren afgepakt maar het lijkt wel alsof ze ze lekker vindt!?

Beste moeder van een harentrekkertje,

Ik kan me je ongerustheid wat je dochter betreft goed voorstellen. Peuters kunnen zo hun eigen interesses hebben en gewoonten ontwikkelen. Voor de één kan dat de pluisjes van de deken zijn, een ander wil altijd de rits van de slaapzak open en dicht trekken en weer een ander is gek op rinkelende kettingen en armbanden. Meestal lukt het om dit soort situaties met een handig trucje op te lossen. Zo kan de slaapzak ook dicht geritst op de rug van een kind en kan de deken in een overtrekhoes gestopt worden. In jouw beschrijving is dit echter gecompliceerder. Dat je dochtertje van bijna twee jaar geïnteresseerd is in haren, is verklaarbaar en op zich niet verontrustend. Misschien herinner je je nog dat toen ze als baby op je schoot zat, jouw haar een geweldige aantrekkingskracht had. Door aan jouw haren te trekken, ontlokte zij jou soms reacties van plezier, maar ook van … “au”… tot aan …“mag niet!” Met het ouder worden, is haar eigen willetje misschien de oorzaak dat zij zich nu zo vastbijt in haar haar. Ze weet dat zij nu direct bij jou een reactie ontlokt, zodra ze haar van de grond opeet. Hoe meer strijd hierover gevoerd wordt, des te koppiger zal haar verzet zijn.
In plaats van de zachte haren van een knuffelhondje, gebruikt je dochter de haren van haarzelf of zelfs haren die zij op de grond vindt. Het feit dat zij haar uit haar hoofd trekt, is niet gezond gedrag en door haar van de grond op te eten is er een risico van verstikking en/of darmobstipatie. Je hebt gelijk dat je je hierover zorgen maakt.

Met vriendelijke groet,
Emmeliek Boost, Pedagoge, www.opvoeddesk.nl
Terug naar boven

Eetproblemen

Onze zoon van anderhalf gooit bij het avondeten zijn eten vaak op de grond. Soms doet hij dit als hij geen zin meer in het eten heeft, maar het lijkt er soms ook op dat hij het gooien als een spelletje ziet. Daarbij is avondeten al een moeilijke exercitie, want hij wil alles zelf doen. Met de handen lukt nog een wortel nog wel, maar yoghurt is al een stuk moeilijker. Gelukkig eet hij wat vaker met een lepel, maar dat gaat hem dan weer zo moeilijk af, waardoor hij de lepel met eten en al weggooit. Ik weet niet wat we fout doen. We zeggen telkens dat het niet mag. Soms draaien we zijn stoel om als hij een erg drama ervan maakt. En van de week zette ik hem, tegen beter weten in, even op de gang. Wat kunnen we hieraan doen? Hij eet verder prima brood en fruit en hij drinkt goed. Misschien ter aanvulling: er is een aantal etenswaren die hij voorheen prima at, maar nu helemaal niet meer.

Beste moeder van een eenjarige die met zijn eten knoeit,

Het klopt inderdaad dat jullie zoon tijdens het eten er een spelletje van maakt. Niet om jullie uit te dagen of dwars te zitten, maar gewoon omdat eten op de grond gooien zo’n groot effect heeft! Niet alleen de troep, maar ook jullie boosheid en zelfs straf hebben tot gevolg dat jullie zoon het de volgende keer weer doet. Helaas kan jullie zoon dit negatieve patroon niet uit zich zelf doorbreken. Hij kan niet nadenken over hoe het ook anders kan.
Het is aan jullie om hem op het goede spoor te zetten.

Hieronder een aantal tips onder elkaar:

1. Uitgaand van het feit dat iedere eenjarige alles zelf wil doen en eten voor hen inderdaad een ontdekkingsspel is, kun je hem beter alleen dat eten voor zetten, wat hij ook goed zelfstandig kan eten. Dat wat hij met zijn handjes kan eten, is dus prima.
2. Een lepel zelfstandig zonder knoeien naar de mond brengen, is echt nog te moeilijk voor een kind van die leeftijd. Geef hem altijd die wortel of stuk brood, zodat je tegemoet komt aan zijn drang om het zelf te doen. De wortel fungeert misschien wel als lepel.
Laat hem met de wortel in zijn bordje eten prikken en eten. Hij zal veel plezier hebben als jij ook een hapje neemt van zijn ‘wortellepel’!
3. Zorg dat jij zelf de lepel vasthoudt en tussendoor een lepeltje van zijn avond eten aan hem geeft, terwijl hij met zijn brood of wortel in zijn eten prikt.
4. Vermijd vooral zo veel mogelijk frustratie, spanning, strijd of straf bij het eten. Neem eten en eetregels niet te serieus en gun hem eerst de tijd om langzamerhand aan een eetritueel te wennen. Verwacht dus niet dat een dreumes al gezellig aan tafel zit en netjes mee eet!
5. Geef de yoghurt liever in zijn tuitbeker en laat hem stukjes fruit zelf eten.
6. Tot slot: Een plastic tafelkleed onder zijn eetstoel voorkomt een hoop ergernis!

Veel succes en vooral plezier aan tafel!

Met vriendelijke groet,
Emmeliek Boost, Pedagoge en initiatiefneemster van deopvoeddesk
Terug naar boven

Huilen om alles

Ik weet niet meer hoe ik het moet doen. Mijn dochter van 3 ½ huilt om de kleinste dingen. Bijv als haar sokken zijn afgezakt, ze haar broek niet hoog genoeg kan ophijsen, of gewoon zonder dat er iets aanwijsbaars aan de hand is. Wij hebben ook een zoontje van anderhalf.
Hij en ik hebben in januari 2006 een auto ongeluk gehad en sindsdien zijn we erg met hem aan het tobben. Om de zoveel dagen of weken is hij erg ziek, er wordt nu uitgezocht wat er aan de hand is. Als gevolg hiervan is er minder aandacht voor onze dochter.
Wij hebben dit zo niet gepland maar het loopt nou eenmaal zo en we doen er echt alles aan om haar ook die tijd te geven met ons maar als ons zoontje weer eens constant spuugt, zijn we daar natuurlijk meer mee bezig. Hoe moet ik het voor mijn dochter nou nog leuk krijgen? Of eerlijk gezegd gezelliger, want ze slaat en is erg brutaal en bijdehand. We proberen het haar af te leren, en ze krijgt straf zoals op de gang zetten of vroeg naar bed, maar het lijkt alleen maar erger te worden.

Beste moeder van een ongezellige dochter,

Zo’n auto ongeluk gaat niet in je koude kleren zitten. Vooral als je jongste zoon regelmatig erg ziek is, dan kom je er nauwelijks bovenop.

Ondanks het feit dat jullie de oudste zo veel mogelijk aandacht willen geven op de momenten dat dat kan, laat ze toch met haar gedrag zien dat het niet goed met haar gaat. Ze huilt bij het minst geringste en is erg brutaal.

Ook zij is van slag. Straf is echter nu niet de juiste aanpak. Straf corrigeert lastig gedag niet. Hoe vaker je haar voor het lastige gedrag op de gang zet of haar naar haar kamer stuurt, des te meer brutaal en ongezeglijk gedrag zal zij laten zien. Straf maakt slechts duidelijk dat jullie boos op haar zijn of dat jullie genoeg hebben van haar manier van aandacht vragen.

Dat beangstigt haar en vergroot de kans dat zij zich net zo afhankelijk gaat gedragen als je zoon, zoals vragen om haar sokken op te hijsen of door te gaan slaan. Daarmee weet zij zich namelijk van ( ook al is het negatieve) aandacht verzekerd!

Ga liever op een rustig moment als je zoontje slaapt met haar op de bank zitten. Zeg iets in de trant van : “Mama wordt boos als… en zet je dan op de gang, maar dat wil mama niet meer”

Maak duidelijk dat je het gezellig wilt hebben en vraag haar hoe het weer gezellig wordt. Laat je dochter een top 3 lijstje tekenen van activiteiten die ze het liefst met jou of haar vader wilt doen. Zet de dagen van de week op papier of op een magnetisch planbord en plan op iedere dag een moment met haar in. Kijk of die activiteiten ook praktisch uitvoerbaar zijn voor je en laat haar die activiteiten op het planbord tekenen.

Mocht je zoon nu plotseling toch aandacht vragen, dan staat jullie oudste met haar wensen wel op de agenda. Verplaats samen haar aandachtsmoment naar een ander tijdstip, probeer haar daarbij dan te betrekken. Het feit dat je oudste nu op de agenda staat, maakt eigenlijk haar plek in het gezin letterlijk weer zichtbaar. Ze zal daardoor minder geneigd zijn om dwars en brutaal te zijn. Ook haar afhankelijk gedrag kan je met de hulp van het planbord doorbreken.

Bedenk samen oplossingen wat ze kan doen als je veel aandacht voor je zoon nodig hebt. Misschien pakt ze dan haar kleurboek, of gaat ze naar een luisterverhaal luisteren, of mag ze tv kijken? Hang het lijstje met getekende oplossingen ook op het planbord. Zo kan je dochter zich op die momenten zelf redden en kunnen jullie haar positieve aandacht en complimentjes geven, als jullie in beslag worden genomen door de problemen van je zoon.

Kijk voor een planbord ook op www.bizzyboard.com.

Veel succes,

Met vriendelijke groet,
Emmeliek Boost
Pedagoge en initiatiefneemster van deopvoeddesk
www.opvoeddesk.nl
Terug naar boven

Vaste patronen doorbreken

Onze dochter is 3 jaar, en haalt de laatste tijd het bloed onder onze nagels vandaan. Het begint al ’s ochtends.
Ze krijgt een broodje waarbij ze zelf mag kiezen wat ze erop wil (dit is altijd pasta). We maken het haar helemaal naar haar zin, door het zo lekker mogelijk te maken. Maar ze laat ALTIJD de korstjes liggen, en wil ook haar thee niet opdrinken. Ik moet daarom altijd boos worden, en ben het helemaal zat.
Ik geef ook echt wel complimenten tussendoor, dat ze zo goed haar brood aan het eten is, maar het helpt niets. Ze verzint allemaal smoesjes om er onder uit te komen. Ik ga daarbij niet in discussie. Hoe kan ik het ontbijt snel en gezellig maken??

Ook moet ze elke dag 1 uur een pleister op haar oog. Ze doet altijd moeilijk als hij op moet, en probeert elke keer de strijd aan te gaan. Ik heb heus begrip voor het feit dat het niet leuk is om deze op je oog te hebben, maar ik heb ook geen zin om elke ochtend hier uitgebreid over te praten. Dus het komt er op neer, dat ik elke keer boos moet worden voordat ik hem erop kan plakken. We zetten haar na 3 keer waarschuwen in de hoek of op de gang.
Ze wordt dan helemààl hysterisch, en er is geen land meer met haar te bezeilen. Als ze rustig wordt haal ik haar op en praat met haar.

Moeten we het misschien anders aanpakken?

Beste mama van een dwarskopje,

Zoals je het gedrag van je dochter beschrijft, lijkt het een vast patroon. Zodra je de leiding neemt om een pleister op haar oog te plakken of haar dwingt om haar korstjes op te eten, protesteert ze direct. Er ontstaat een vast patroon van ‘eerst niet doen wat mama zegt, dan huilen, boos worden en dan pas snikkend doen wat mama zegt.’
De aandacht die ze met dit geharrewar krijgt, werkt dermate belonend, dat zij morgen weer precies hetzelfde ‘pleister- of eetspelletje’ inzet.

Uit zichzelf kan zij dit patroon niet doorbreken. Daarom is het belangrijk dat je eerst de belangrijkste regels met haar onder elkaar zet. Bijvoorbeeld:
1. korstjes zijn ook eten
2. een pleister moet iedere dag voor 1 uur op je oog

Ga met haar aan tafel zitten en leg de regels uit, terwijl je ze op papier uit tekent. Daarbij komt duidelijk in beeld, wat nu wel en wat nu niet mag.
Zet bijvoorbeeld een rood kruis door de tekening waarop korstjes op haar bord liggen en zet daarnaast een tekening van je dochter gezellig brood etend aan tafel. Breng op dezelfde manier ook de pleister regel in beeld.
Bespreek met haar wat het beste en prettigste tijdstip is voor de pleister. En bespreek ook of de korstjes in stukjes gesneden moeten of dat zij ze aan het brood opeet. Op die manier geef je haar het gevoel er zelf invloed op te hebben.
Hang deze tekening aan de muur en wijs haar op haar goede gedrag. “Goed zo, de korstjes gaan op “ of “wat denk je goed op tijd aan de pleister op je oog!”
Focus je dus op het goede gedrag en houdt haar op dat goede spoor door haar steeds even te prijzen met een aai over haar hoofd of een kus. Sommige peuters vinden het erg leuk om op de tekening met een vlaggetje aan te geven dat het hen goed gelukt is.
Op deze manier motiveer je haar om het goede gedrag te laten blijven zien.

Overtreedt zij toch een keer de regel, wijs haar dan direct op de regels die op de tekening staan. Slaat zij je waarschuwing in de wind, dan mag zij voor ‘straf’ geen extra vlaggetje tekenen. Ze hoeft dus geen inmiddels verworven vlaggetjes in te leveren.
Zeg tegen je dochter dat je zeker weet dat het haar weer gaat lukken en dat je haar erbij gaat helpen, zodat zij weer een vlaggetje mag tekenen.
Kortom: houd je kind op het spoor van goed gedrag door haar duidelijk aan te geven wat dat goede gedrag is.

Ik hoop dat je met dit antwoord verder kan en mocht je meer informatie willen, bel dan naar deopvoeddesk in Laren 035 6957020 en vraag naar de cursus 3x Peuters of naar de workshop Straffen en Belonen. Ouders met soortgelijke vragen, bespreken met elkaar in deze workshops het wel en wee van de peutertijd en krijgen handige tips en tools om meer van deze unieke periode te genieten!

Met vriendelijke groet,
Emmeliek Boost
Pedagoge en initiatiefneemster van deopvoeddesk
Terug naar boven

Woedeaanvallen bij 2-jarige

We hebben een dochter van 4 jaar en een zoon van 2 jaar en 9 maanden.
Onze zoon heeft de laatste tijd zo last van woede-aanvallen, dan herkennen we hem niet meer. Normaal heeft hij een heel lief karakter, hij kan lekker spelen met zijn auto’s of zijn zus tussen door doet hij ook wel tv kijken. Maar als je even weg wilt bijv om boodschappen te doen, dan gaat het soms goed, maar soms draait hij helemaal door, en reageert nergens meer op, heeft hij een hele enge blik in zijn ogen en slaat hij in het rond.
Ook met het naar bed gaan: de ene keer gaat hij zonder probleem naar bed en knuffelt hij en krijgen we kusjes, maar het gebeurt ook dat het een aanleiding is voor een woede-aanval. Het is dan een heel ander kind.
Hoe moeten we hier mee omgaan of kunnen we wat veranderen aan onze opvoeding?

Beste peuterouders,

Zo te horen genieten jullie van jullie lieve zoon en dochter!
Je zoon kan zich blijkbaar goed vermaken, ook met zijn oudere zus en heeft een heel lief karakter.
Wat hij misschien moeilijk vindt, is het plotseling voor het blok worden gezet om iets anders te doen, dan wat hij in zijn hoofd had. Peuters zijn zich niet bewust van tijd, leven in het hier en nu en gaan helemaal op in hun spel. Begrippen zoals ‘straks, over eventjes of zodirect’ zijn voor je vierjarige dochter wel enigszins duidelijk, maar voor jullie ruim tweejarige zoon niet. Tijd moet dus in beeld gebracht worden. Dat kan door een kookwekker of een zandloper bij zijn spel te zetten, waarbij je hem de opdracht geeft jou te waarschuwen als het tijd is. Door je kind als het ware ‘de bewaker van de tijd’ te maken, stimuleer je hem om ook direct op te staan, je te waarschuwen en mee te gaan. Dat voorkomt geharrewar en ook strijd en het sluit aan bij zijn enorme drang naar zelfstandigheid. Het levert hem natuurlijk ook complimentjes van jullie op. Wellicht leest één van jullie hem ’s avonds bij het naar bed gaan langer voor of is er bij het boodschappen doen meer tijd voor leuke attracties onderweg.
Door minder confrontaties neemt vermoedelijk ook zijn plotselinge woede af als iets niet gaat, zoals hij dat wilt.

Met vriendelijke groet,
Emmeliek Boost
Pedagoge en initiatiefneemster van deopvoeddesk
www.opvoeddesk.nl
Terug naar boven

De baas in huis

Mijn zoontje van 2,5 probeert vooral mij (zijn moeder) veel uit. ‘s Morgens mag ik hem niet aankleden, en wordt driftig als ik doorzet. Ik waarschuw hem dan en als hij blijft doorgaan zet ik hem terug in bed en kom pas terug als ik hem mag aankleden. Meestal is dat na een paar minuutjes en dan is het net alsof er niets gebeurd is. Vervolgens eet hij met tegenzin zijn boterham en gooit de stukjes brood regelmatig door de kamer. Als dit hele ‘spelletje’ van zo’n half uur achter de rug is gaat het meestal weer goed. Natuurlijk moet ik hem overdag nog wel eens corrigeren maar niet echt extreem voor mijn gevoel.

Maar dan ‘s avonds als hij naar bed moet… zijn pyjama aantrekken gaat goed. Papa geeft hem daarna beneden nog een fles met warme melk en kroelt nog even met hem, maar als ik hem daarna mee naar boven breng, begint het weer net als ‘s morgens. Ik mag zijn tanden niet poetsen en ook zijn slaapzak niet aandoen. Dus nu wil hij niet aan wat ik ‘s morgens niet uit mag doen. Ook dan waarschuw ik hem een keer, luistert hij niet zet ik hem in bed en ga weg. Meestal roept hij dan al vrij snel weer maar als ik de kamer binnen ga gaat hij weer uitdagen, liggen, draaien, maaien enz. Ik ga weer weg en zo duurt het ‘spelletje’ net zo lang totdat hij over zijn toeren is en ik uiteindelijk na flink wat minuten toch zijn tanden mag poetsen en al snikkend zijn slaapzak aan mag doen. Hij bepaald dus de regels in huis… Ook in bed omkleden wil hij niet. Ik word er toch wel redelijk hopeloos van.

Al vanaf dat hij speelgoed kon pakken gooit hij ermee, in eerste instantie vooral thuis maar de laatste tijd ook bij oma en op de crèche. Hij moet dan ook regelmatig (voor straf) op de stoel, maar hij lijkt absoluut niet onder de indruk en gaat na afloop ook weer vrolijk door met waar hij gebleven was.

Hebben jullie tips?

Beste moeder van een bengeltje,

Zoals je het gedrag van je zoontje beschrijft, lijkt het inderdaad een vast patroon. Zodra je de leiding neemt om hem uit- of aan te kleden, zijn tanden te poetsen of te helpen bij het eten, protesteert je zoon direct. Je noemt het ook een vast terugkerend ‘spelletje’, waarbij hij de regels in huis bepaalt. Daarmee krijgt je peuter eigenlijk te veel ruimte om dwars te mogen zijn. Er ontstaat een vast patroon van ‘eerst niet doen wat mama zegt, dan huilen en driftig worden en dan pas snikkend doen wat mama zegt.’
De aandacht die je zoontje na veel geharrewar krijgt, werkt dermate belonend, dat hij morgen weer precies hetzelfde ‘spelletje’ inzet.
Uit zichzelf kan hij dit spelletje niet doorbreken. Daarom is het belangrijk dat je samen met je partner de leiding in handen neemt en daarbij eerst de belangrijkste regels onder elkaar zet. Bijvoorbeeld:
1. je mag niet met eten gooien
2. je mag niet met speelgoed gooien
3. tandenpoetsen, uit- en aankleden doen we op één manier en dat is zó!

Ga met je zoontje aan tafel zitten en leg, terwijl je deze regels op papier uit tekent, de regels uit. Daarbij wordt dus duidelijk in beeld gebracht, wat nu wel en wat nu niet mag.
Zet bijvoorbeeld een rood kruis door de tekening waarop een hand in het eten staat afgebeeld en zet daarnaast een tekening van je zoontje gezellig etend aan tafel. Breng op dezelfde manier ook de andere twee regels in beeld.
Hang deze tekening aan de muur en herhaal overdag regelmatig de goede regel. “Goed zo, je zit gezellig aan tafel of je geeft het speelgoed aan je vriendje!”

Focus je dus op het goede gedrag en houdt hem op dat goede spoor door hem steeds even te prijzen met een aai over zijn hoofd of een kus. Sommige peuters vinden het erg leuk om op de tekening met een vlaggetje aan te geven dat het hen goed gelukt is.

Op deze manier zijn jullie het weer die de regels in huis bepalen en motiveer je je zoontje om het goede gedrag te laten blijven zien.

Overtreedt hij toch een keer de regel, wijs hem dan direct op de regels die op de tekening staan. Slaat hij je waarschuwing in de wind, dan mag hij voor ‘straf’ geen extra vlaggetje tekenen. Hij hoeft dus geen inmiddels verworven vlaggetjes in te leveren.

Zeg tegen je zoontje dat je zeker weet dat het hem weer gaat lukken en dat je hem erbij gaat helpen, zodat hij weer een vlaggetje mag tekenen.

Kortom: houd je kind op het spoor van goed gedrag door hem duidelijk aan te geven wat dat goede gedrag is.

Ik hoop dat je met dit antwoord verder kan en mocht je meer informatie willen, bel dan naar deopvoeddesk in Laren 035 6957020 en vraag naar de cursus 3x Peuters of naar de workshop Straffen en Belonen. Ouders met soortgelijke vragen als jullie, bespreken in deze workshops met elkaar het wel en wee van de peutertijd en krijgen handige tips en tools om meer van deze unieke periode te genieten!

Met vriendelijke groet,
Emmeliek Boost
Pedagoge, initiatiefneemster van deopvoeddesk
Terug naar boven

In discussie met 3-jarige

Wij hebben een peuter van net 3 jaar. Hij is verbaal en motorisch best heel vlot. Dit heeft echter tot gevolg dat hij flink in discussie wil gaan. Nee is geen nee voor hem en hij luistert dus slecht. Nee betekent voor hem “Ja, maar” of “maar ik wil”. Het is soms zeer vermoeiend. Ik kan hem soms wel achter het behang plakken en weet me er geen raad mee. Hebben jullie soms nog tips?

Beste moeder van een verbaal-vaardige zoon,

Zo te horen kan jullie zoontje zich goed verbaal uitdrukken, gaat hij hele discussies met jullie aan en is hij allergisch voor het woordje “nee”. Het is wellicht een schrale troost , maar heel Nederland worstelt met kinderen onder de vier jaar, die niet willen luisteren. Hoe meer nadruk je er op legt dat hij naar jou moet luisteren, des te meer strijd krijg je in huis en dat is slopend. Ga vooral niet duidelijk maken wie er hier de baas is! Begin de zin niet direct met “nee, je mag niet”. Begint je zoon met “ik wil..”, dan ‘duwt’ hij je automatisch in de luisterhouding. Daarmee geef je de leiding uit handen en de ruimte om eindeloos te discussiëren. Neem de leiding over en geef hem het gevoel dat je hem goed gehoord hebt door te benoemen wat hij graag wil. Zeg er iets meer over in de trant van… “Oh, ik snap het, jij bent gek op …”, en zet hem vervolgens op jouw spoor door te zeggen “We gaan nu …” Zeg daarbij duidelijk wat je van hem verwacht en prijs hem meteen, dat je ziet, dat hij zo goed begrijpt, wat je bedoelt.
Zorg dus dat je de leiding niet uit handen geeft.
Veel succes!

Met vriendelijke groet,
Emmeliek Boost
Pedagoge en initiatiefneemster van deopvoeddesk
Terug naar boven

Krijsende twee-jarige

Onze dochter van 2 heeft een sterke eigen wil en daar is op zich niets mis mee. Probleem is alleen dat wanneer ze niet krijgt wat ze wil of wanneer het niet zo gaat als zij in gedachten heeft, ze ontzettend gaat gillen en krijsen. Thuis zijn we best consequent daarin, 1 à 2 keer waarschuwen en ze krijst verder op de gang, waar ze dat gerust ruim een kwartier vol houdt.

Ze weet dat wanneer ze weer stil is, papa of mama haar weer komt halen. Maar buitenshuis is dat anders. Bij het boodschappen doen wil ze in de kar, uit de kar en er weer in. Als ik dan zeg dat ze maar even moet blijven zitten, gilt ze alles bij elkaar en gaan mensen in de winkel gingen zich er mee bemoeien, en zeggen dat ik haar maar een pets moet geven. Dat soort dingen maakt de situatie alleen maar erger, voor mijn dochter en ook voor mij. Zij gilt verder en is ook niet meer aanspreekbaar. Meestal gebeurt dit wel als ze moe is, maar je kunt het kind op dat moment wel ik weet niet wat doen, kalm blijven zit er dan echt niet in! Negeren helpt ook niet, vooral niet wanneer andere mensen zich ermee gaan bemoeien.

Mijn vraag is: Hoe gaan we hier op moeilijke momenten, zoals bijv. in de winkel wanneer ze niet op de gang gezet kan worden, mee om? Haar oudere zusje loopt erbij met de vingers in haar oren omdat zij echt niet tegen dat gegil kan. Even later, bij de kassa, was ze weer bedaard, pakt ze mijn hand vast en zegt ze: Sorry mama, ik niet meer zo boos doen. ‘t is echt soms een wolfje in schaapskleertjes! Hopelijk weet u raad.

Beste moeder van een wilskrachtig meisje,

Zoals u al aangeeft heeft uw dochter net als andere tweejarigen een sterke wil die zij niet onder stoelen of banken steekt.

Tweejarigen hebben totaal geen oog voor de wensen van andere mensen, ze zijn vol van zichzelf. Ze verwachten dat je direct op hun impulsen en wensen reageert en hebben moeite met uitstel van hun behoeften. Door te gillen weet uw dochtertje dat u boos wordt, dat haar oudere zusje de vingers in de oren stopt en dat de omstanders naar haar gaan kijken. Deze vorm van negatieve aandacht is altijd beter dan geen aandacht.

Dit gilgedrag is voor iedereen een te storend om te kunnen negeren. Thuis reageert u door haar op de gang te zetten, en een time out te gebruiken en haar te laten krijsen in de gang. Daardoor leert zij voornamelijk dat u boos op haar bent. Tweejarige kunnen nog geen verband leggen tussen oorzaak en gevolg en gaan vaak nog harder krijsen omdat ze jouw aandacht en liefde terug willen. Krijgen ze uiteindelijk uw liefde daarna weer, dan leren ze niets anders dan dat ze moeten gillen en op de gang moeten staan om uw troostende aandacht te krijgen. Zo houd je dus eigenlijk het gillen in stand. Ook buitenshuis! Uw dochter moet leren dat gillen en schreeuwen niet is toegestaan.

Pak daarom consequent haar handje en herhaal dit verbod. Geef haar geen straf, maar zet haar vervolgens op het goede spoor door te zeggen wat ze wel mag. Zeg bijvoorbeeld “Ik zie dat jij de boodschappen een plekje in de kar geeft, goed zo!” En geef haar een kus of een aai over haar hoofd. Laat je kind dus weten wat haar taakje of rol bij het boodschappen doen, is. Houd daarbij rekening met hun nieuwsgierigheid en doe een beroep op het alles-zelf-willen-doen. Zo houdt u de leiding en bepaalt u de regels hoe u wilt winkelen of hoe u het thuis wilt hebben.

Tweejarigen zijn bovendien allergisch voor het woordje “nee”! Begin uw zin daarom met “Ja, je wilt zo graag…of je mag wel …..en houdt uw dochter daarmee op de goede koers. Zo voorkomt u een machtstrijd van wie-is-er-hier-de-baas? Mocht u er niet uitkomen, belt u dan naar deopvoeddesk 035 6957020 voor een telefonisch consult.

Met vriendelijke groet,
Emmeliek Boost
Pedagoge en initiatiefneemster van deopvoeddesk
Terug naar boven

Peuter in de war

Mijn zoontje is nu 20 maanden. Als hij bij opa en oma is, weet hij zich keurig te gedragen. Hij is bijna altijd vrolijk, slaapt goed, eet goed en doet nergens moeilijk over. Sinds het begin van deze maand heb ik een dag in de week ouderschapsverlof. Dit zijn wisselende dagen. Vanaf dat moment is het net alsof hij zijn draai niet meer kan vinden. Hij huilt veel, lijkt vaak ontroostbaar. De afgelopen drie dagen maakte hij ‘s ochtends een heel drama en riep continu: auto, auto. De eerste keer heb ik een half uur met hem op de grond gezeten, voordat hij rustig was. De tweede keer heb ik hem even genegeerd, maar toen hij heel spastisch in zijn kinderstoel heen en weer ging en zichzelf er bijna uitgooide, heb ik hem toch maar weer bij me genomen. Vanmiddag werd hij na een uurtje slaap al wakker en begon hij te huilen. Hij was ontroostbaar. Als hij even op schoot rustig was geworden, wilde hij meteen weer gaan spelen, terwijl hij nog lang niet uitgerust was. Het lukte niet hem te kalmeren, toen hebben we hem maar laten huilen in zijn bedje.
Wat is er met hem aan de hand? Hoe kunnen we hier het beste op reageren?

Beste moeder met ouderschapsverlof,

Zo te horen hecht jouw zoon zich sterk aan de bekende R’s, en dan vooral aan die van Rust en Regelmaat.
Hij had zo goed zijn draai gevonden en wist precies wanneer hij met de auto wegging naar opa en oma. Als je terug gaat naar het oude ritme zal je zoontje misschien snel weer de oude zijn. Het lijkt erop dat hij in de war is omdat je nu op meer dagen thuis voor je kind thuis zorgt. Je zoontje gedijt namelijk in de oude regeling. Maar misschien ben je genoodzaakt of wil je het ouderschapsverlof nu benutten?

Vermijd in ieder geval strijd met hem en probeer te voorkomen dat hij zo van streek raakt. Reageer niet direct met: “nee, we gaan niet met de auto..”. Bevestig hem en leg uit dat je begrijpt wat hij bedoelt: “Ja lieverd, jij wil zo graag in de auto zitten, naar opa en oma toe… daar is het leuk he…?” en benoem wat hij daar allemaal doet. Auto staat dus voor ‘rijden op de weg’ , opa en oma zien, spelen bij opa en oma… Als je dat verwoord voor hem, wordt hij rustig en voelt hij zich begrepen. Ik denk dat dat voldoende is. Maar mocht je toch vastlopen bel dan naar 035 6957020 voor een telefonisch consult. Het is natuurlijk de bedoeling dat je tijdens je ouderschapsverlof kunt genieten van je zoon!

Met vriendelijk groet,
Emmeliek Boost
Pedagoge en initiatiefneemster van deopvoeddesk
Terug naar boven

Huilbaby

Fijn dat we op deze manier onze vragen kunnen stellen. Ik hoop ook erg op een oplossing voor ons probleem. Onze zoon is nu 10 maanden oud. Het is ons eerste kind.
Wij hebben allebei een partime baan en de opvang van ons kind doen we voor een groot deel zelf, verder gaat hij naar de creche. Maar tot nu toe kunnen we niet genieten van ons ouderschap, en ook onze relatie heeft er erg onder te leiden. Ons kind is erg veeleisend, dat waren we niet op voorbereid. Hij heeft de eerste maanden heel veel gehuild, achteraf bleek dat hij last had van een reflux. Dat is nu opgelost maar hij blijft huilen en is alleen rustig te krijgen als we met hem rondlopen, maar zelfs dan jengelt hij.
We hebben overal om hulp gevraagd, huisarts, consultatiebureau, kinderarts – hij is zelfs een paar dagen opgenomen geweest in het ziekenhuis. Alle adviezen als rust en regelmaat helpen niet. We zijn ten einde raad. Wie kan ons begeleiden?

Beste wanhopige ouders,

Helaas kunnen wij van hier uit op dit moment met schriftelijke hulp ook weinig voor jullie doen. Jullie hebben gewoon praktische hulp en begeleiding nodig.

Even in het algemeen: zit je in een crisis, neem dan contact op met de huisarts of met Bureau Jeugdzorg. Zit je erg met de handen in het haar, bel dan de Opvoeddesk, tel 035 6957020, dan wordt een (telefonische) afspraak gemaakt, eventueel ook voor telefonische begeleiding. De opvoeddesk biedt dus ooklandelijke dekking via telefonisch consult (dat is niet gratis, wordt vaak wel vergoed door de zorgverzekering, maar niet in het basispakket).

Het initiatief ligt dus bij jullie.
Terug naar boven

Grenzen verkennen

Mijn dochtertje is bijna drie jaar en is sinds kort echt haar grenzen aan het opzoeken. Ze heeft van baby af aan een sterke wil, wat nu extra naar voren komt. Zo wil ze alles zelf doen, ook dingen die nog niet kan. Als ik vrij ben, krijgt ze van mij alle tijd zich zelf aan te kleden, maar als ze op tijd op de peuterspeelzaal moet zijn, wil ik haar soms helpen. Ze wordt dan ontzettend boos, gaat gillen en schoppen. Er is dan letterlijk geen land mee te bezeilen. Soms gaat het ook hele kleine dingen, die niet te voorkomen zijn. Bijvoorbeeld dat zij graag een deur dicht had willen doen, maar wat ik dan al heb gedaan. Drama is het dan. Ik laat haar dan vaak uitrazen en leg daarna uit dat niet alles op haar manier kan, en als ze iets wil, ze het gewoon moet zeggen in plaats van te schreeuwen en te gillen. Daarnaast wil ik het ook niet altijd voorkomen, omdat sommige dingen nou eenmaal niet kunnen, of omdat ik gewoon niet wil dat het gebeurt. Ik zou dan op eieren moeten lopen.

Zo kan ze ook midden op straat stil blijven staan voordat we thuis naar binnen gaan en mij gaan aankijken. Als ik haar dan vraag bij me te komen, zegt ze nee. Als ik haar nog één kans geef om bij me te komen en zeg dat ik haar anders oppak en binnen zet, laat ze het rustig daar op aankomen. Ik doe dat dan vervolgens ook, wat tot enorm spartelen, gillen en drama leidt. Ik houd me dus aan mijn woord, maar vraag me af of dit gedrag te voorkomen is?

Daarnaast is ze af en toe heel erg brutaal en roept ze dingen als ‘stoute mama’ of blaast ze zelfs naar me! Ik zeg dan dat ik daar boos om wordt en dat dat niet mag. Als ze het écht te bont maakt, zet ik haar op de bank om af te koelen. Hoe kan ik hier het beste mee omgaan? Tot nu toe negeer ik weinig en pak ik het aan. Maar wat zou ik kunnen negeren? En hoe houd ik de sfeer leuk? Ik beloon positief gedrag steeds, maar ik ontkom er voor mijn gevoel niet aan om een paar keer per dag met stemverheffing haar tot de orde te roepen omdat ze dingen doet die niet mogen, en ze slecht luistert. Ik wil eigenlijk gewoon weten of dat normaal is, omdat ik me vaak schuldig voel als ik met stemverheffing tot haar wil doordringen. Het lief vragen maakt namelijk totaal geen indruk…

Beste twijfelende mama,

Je hebt helemaal gelijk om het lastige gedrag van je dochter aan te pakken.
Kinderen moeten eerst duidelijk weten wat je niet goed vindt, voordat je het vervelende gedrag eventueel zou kunnen gaan negeren. En je hebt ook gelijk dat kinderen eerder geneigd zijn om gezellig gedrag te laten zien als je hun positieve gedrag beloont.

Als ik het goed lees, geef je je dochter op je vrije dagen veel ruimte en tijd om dingen te beslissen zoals zij dat graag wil. Begrijpelijk want op die dagen ben je veel minder gebonden aan de klok en aan een agenda. Maar op die dagen geef je eigenlijk haar als het ware de leiding. Dat is koren op haar molen. Driejarigen zijn kleine managers!

Zoals je zegt, krijg je dan het gevoel dat je op eieren moet lopen, en dat gaat je natuurlijk te ver! Je voorkomt een hoop conflicten als je op voorhand zegt wat en hoe je iets wil. Daarmee zet je haar op het goed spoor en kun je haar goede gedrag ook direct aanmoedigen door te zeggen: zo bedoel ik het…pak je jasje maar en jij mag de deur nu open doen….Als ouders reageren we helaas vaak ad hoc. We lopen vaak achter de feiten aan en corrigeren dan met : “ nee , dat mag niet ..!” Het is veel logischer als je kind hoort, wat wel mag. Daarmee voorkom je strijd en wordt de sfeer er een stuk gezelliger op.

Op woensdagavond 24 november geef ik een lezing ‘ Opvoeden: Geniet ervan!’ bij deopvoeddesk. Niet alleen de titel is erg toepasselijk, je zult je ook omringd voelen met ouders die met dezelfde vragen worstelen. Ik behandel tools uit mijn boek om het thuis gezellig te houden! Kijk voor meer informatie op onze website www.opvoeddesk.nl

Misschien tot ziens,

Hartelijke groet,
Emmeliek Boost,
Pedagoge en initiatiefneemster van deopvoeddesk
Terug naar boven

Peuter met nachtmerries

Onze zoon is drie jaar en hij slaapt zo slecht de laatste tijd. Ineens moeten we het licht aanlaten en de deur open en wilt hij tienduizend knuffels en kusjes voordat we weg kunnen.

Na ongeveer een uurtje slapen wordt hij wakker, helemaal in paniek en is er geen land met hem te bezeilen. Hij schopt en slaat om zich heen. We moeten hem echt wakker maken met harde stem, zodat hij eruit komt en ietwat kalmeert. Dan ligt hij nog een kwartier op mijn schoot na te snikken. Ik denk dan dat hij een hele nare nachtmerrie heeft gehad, maar hij heeft die wel vijf keer op een nacht.

Ik heb zijn kamer gecontroleerd op allerlei dingen die eng zouden kunnen zijn en hoe dan ook op allerlei mogelijke manieren proberen mee te denken. Als hij in ons bed slaapt is er helemaal niks aan de hand en slaapt hij zo de hele nacht door, maar dan wel als een aapje om me heen geklemd.

Hij wilt ook de laatste tijd meer knuffelen wat we natuurlijk niet erg vinden, maar het valt zo op. Heeft dit er ook mee te maken of gaat hij nu door een fase heen wat hiermee te maken heeft?

Mijn grootste zorg op dit moment is, hoe ga ik hier ‘s nachts mee om. Ik wil hem niet elke keer in mijn bed leggen, want daar schiet ik niks mee op en ik verlang toch best wel naar een goede nachtrust.

Beste slapeloze moeder,

Het klopt inderdaad dat driejarigen plotseling weer een sterk aanhankelijk gedrag kunnen laten zien. Ze nemen plotseling weer moeilijk afscheid op de kinderopvang en lijken opnieuw door een fase van eenkennigheid te gaan. Het heeft vooral te maken met een groeiend ik bewustzijn. Ze hebben het nu niet meer over zichzelf in de trant van “Pieter wil …”. Ze gebruiken nu het woordje “ik “ in plaats van hun eigennaam. Dat is net zo’n mijlpaal als destijds zijn eerste stapjes. Je zoon is zich meer bewust van wat hij zelf allemaal al kan en ouders en groepsleiding zijn geneigd om ook steeds meer een beroep te doen op die zelfstandigheid. Soms verwachten we te veel van een driejarige. Dat wat hij gisteren onder de knie had, hoeft hij vandaag niet weer te kunnen! Zijn er veel strubbelingen of conflicten overdag, dan zijn er meestal ook nachtmerries in de nacht!

Probeer allereerst overdag een machtsstrijd te voorkomen. Houdt vast aan een bepaalde rust en regelmaat. Bespreek overdag het nachtmerrie probleem. Vraag wat hij nodig heeft om rustig te kunnen doorslapen. Vul het bedritueel hiermee aan en zet het op papier. Bedenk een tekeningetje voor elk onderdeel van het bedritueel en teken dat onder elkaar, zodat er een duidelijk te volgen stappenplan ontstaat. Hang dit bij zijn bed.
Spreek af dat u hem

wilt helpen dat het hem gaat lukken om goed door te slapen.
Zet een bedlampje op een tijdschakelaar. Pas als het lampje uit is, mag uw zoon u wakker maken. Lukt dit, dan verdient hij extra knuffels bij u in bed.

Met hartelijke groet,
Emmeliek Boost
Pedagoge en initiatiefneemster van de Opvoeddesk
Terug naar boven

Krijsende peuter

Vandaag was weer zo’n dag … als mijn zoon (bijna 3) zijn zin niet krijgt of ik heb hem al een aantal keren gewaarschuwd, dan zet hij het op een krijsen.

Naar anderen is het een heel vrolijk en altijd lachend kind. Niemand gelooft me ook, wanneer ik vertel dat hij zo schreeuwt. Hij weet ook iedereen aan het lachen te maken en denkt dat bij mij en mijn man ook te kunnen doen. Maar daar trappen we niet meer in. Je wordt er alleen ontzettend moedeloos van. Een klap tegen zijn billen in geen oplossing en zelf beginnen te schreeuwen en kwaad worden ook niet. Maar er moet toch een oplossing zijn? Ik probeer rustig te blijven en zet hem in zijn bed totdat hij weer kan luisteren en normaal kan doen. Maar het is geen gezellige situatie. Hebt u daar al meerdere ouders over gehoord en wat zou ik kunnen proberen om hem niet meer te laten schreeuwen? Ze mogen bij ons alles zeggen, maar op een normale manier.

Misschien hebben jullie nog tips?

Beste moeder van een dwingelandje,

Je zoontje is een heerlijk vrolijk en lachend kind. Alleen hebben anderen daar meer plezier van dan jullie! Je zou thuis ook meer gezelligheid willen en vaker willen genieten van je grappige zoon. Door zijn lastige gedrag moet je echter thuis te vaak ingrijpen en straffen. Vooral als hij zijn zin niet krijgt, dan zet hij het op een schreeuwen. Je houdt dan voet bij stuk en zet hem desnoods voor straf in zijn bed tot hij weer normaal kan luisteren. Je hebt gelijk dat je als ouder de regels stelt. Alleen hebben peuters nog niet alles in huis om zich aan die regels te kunnen houden. Tot het vierde jaar ben jij hun geweten. Ben jij in de kamer en verbied je jouw kind iets, dan weet hij op dat moment dat hij daar niet aan mag komen. Maar loop je de kamer uit, dan verdwijnt dat verbod met jou de kamer uit. Peuters zijn één brok energie en zien in alles een nieuwe uitdaging… voordat hij het weet heeft hij de regel al weer overtreden. Met straf krijg je peuters dus niet in het gareel.

Ook wil je eigenlijk liever niet dat zijn bed een strafplek wordt. Herhaal liever de regel als je even de kamer verlaat. Peuters leren gaandeweg de belangrijkste regels te onthouden doordat je hen daar steeds weer op wijst.
Zo is regel 1 bij jullie, denk ik: ‘er wordt niet geschreeuwd!’ Leg uit dat het schreeuwen moet stoppen en vervang dit door ‘rustig praten’. Reageer niet meer op het schreeuwgedrag, maar focus je op alle momenten dat hij rustig praat. Geef hem dan steeds direct een kus of schouderklopje en zeg duidelijk dat je nu zo goed naar hem kan luisteren omdat hij zo rustig praat. Beloon dus alleen het goede gedrag. Schreeuwt je zoon toch, zet hem dan rustig op de stoel, herhaal de regel en zeg op een neutrale toon dat je zo terug komt als hij rustig kan praten. Doe dit consequent. Ga binnen één minuut al naar hem toe en zeg dat je ziet dat hij al rustiger kan praten. Beloon dat met: ”Goed zo, zo kunnen we weer goed praten”. Zet hij het echter weer op een brullen, geef dan geen straf, maar maak je hem duidelijk dat je zo niet kan praten.
Geef dus duidelijk aan wat het goede gedrag is en beloon direct als je ziet dat het hem lukt. Wacht dus niet totdat het mis gaat! Zo krijg je minder conflicten in huis en wordt de sfeer een stuk gezelliger.

Veel succes!

Met vriendelijke groet,
Emmeliek Boost, Pedagoge en initiatiefneemster van de Opvoeddesk
Terug naar boven

Eenkennigheid

Ik heb een ontzettend lief zoontje van anderhalf jaar, maar hij wordt de laatste tijd ontzettend eenkennig. Alleen mama is dan goed, zelfs papa mag hem niet oppakken. Het gaat vooral verkeerd als we naar een verjaardag gaan en daar zijn mensen die hij niet goed kent. De mensen zijn in hem geïnteresseerd, maar hij zet het op een krijsen en wil het liefst bij mij in de broekzak wegkruipen. Dit houdt hij een behoorlijke tijd vol waardoor ik het best maar afscheid neem en vertrek. Ook kan dit leiden tot een ontzettende driftbui. Ik weet niet hoe ik hem kan kalmeren. Hij draaft maar door waardoor hij totaal niks meer hoort of ziet. Hij raakt totaal overstuur van zijn eigen huilen. Zelfs ik kan dan beter even uit de buurt blijven.
Wat moet ik doen? Het belonen van goed gedrag doen we al, maar het negeren van slecht gedrag wordt zo heel moeilijk.

Beste moeder van een eenkennige dreumes,

Zo’n claimende dreumes is erg vermoeiend. Ik kan me voorstellen dat het erg lastig is dat je zoontje zich nu alleen maar op jou richt en het op een krijsen zet, zodra er iemand tussen jou en hem komt.

Het maakt echter wel duidelijk dat hij zich op dit moment onveilig of kwetsbaar voelt als iemand jouw aandacht opeist. Dat is ook begrijpelijk want hij zit middenin de piek van de eenkennigheidfase.

Vanaf 5 maanden kunnen baby’s gezichten van bekende en onbekende personen onderscheiden en ontdekken ze gaandeweg dat ze los van jou een apart persoon zijn. Ze worden zich meer bewust van zichzelf en van hun eigen initiatieven. Kunnen ze eenmaal lopen, dan volgen ze je overal in huis. Een eenjarige claimt je aanwezigheid. Ze zijn bang om jou uit het oog te verliezen. Het klopt dat je nu niet zo maar de trap op kan lopen, of dat je hem door papa kan laten aankleden. In zijn beleving betekent ‘niet zien, niet bestaan’.

Uit angst dat je niet terug komt of dat een ander jouw taken overneemt, zet hij het op een krijsen. En dat gillen houdt hij in stand, want alleen door te gillen weet hij zich verzekerd dat hij jouw vertrouwde gezicht weer terugziet!

Probeer dus vooral de driftbuien te voorkomen door een contactlijntje met hem te houden. Door te benoemen wat je gaat doen of waarmee je bezig bent, houd je contact met hem. Geef je zoontje dus juist extra aandacht als hij bij je man op schoot zit, door hem te kietelen, met hem te stoeien of te knuffelen. Maak het samen vooral gezellig en forceer niets.

Probeer soms even wat afstand van hem te nemen door even om de hoek te kijken, zeg iets leuks over zijn spel of neurie een liedje. Speel regelmatig kiekeboe- en verstop-spelletjes, zodat hij spelenderwijs leert, dat iets wat je niet ziet, toch blijft bestaan. Verstop een speeltje of zijn flesje onder een kussen en kijk of hij er naar op zoek gaat. Gaat je zoon gericht op zoek, dan is een belangrijke mijlpaal bereikt: hij begint te begrijpen dat objecten blijven bestaan, ook al zijn ze uit het zicht. Dan weet je dat hij langzamerhand meerdere personen in zijn wereld zal toelaten. Maar voor nu kun je het beste tegen vrienden of familie zeggen, dat je zoon middenin de eenkennigheidfase zit en dat hij al van slag raakt als een ander naar hem kijkt!

Met vriendelijke groet,
Emmeliek Boost, Pedagoge en initiatiefneemster van de Opvoeddesk
Terug naar boven

Hoe kan in mijn aandacht goed tussen mijn kinderen verdelen?

Mijn vraag gaat over aandacht verdelen tussen twee jonge kinderen. Onze oudste dochter is bijna 3, onze jongste dochter 15 maanden.

De oudste (spontaan, enthousiast en energie voor tien) speelt graag samen met mij en heeft sowieso graag wat meer aandacht dan de jongste. Sinds een tijdje speelt ze wat beter zelfstandig (ik ‘mag’ dan de keuken opruimen), maar ook dan zoekt ze verbaal graag contact (Mamma, alle poppen gaan nu slapen hoor! of: Kijk eens hoe mooi ik voor jou getekend heb).

De jongste heeft een ander karaktertje (is iets beschouwender, gaat graag zelf op onderzoek uit en speelt wat rustiger) en kan zeer goed alleen spelen. Deels karakter, deels opvoeding, denk ik. Nu is de jongste echter op een leeftijd dat het erg leuk is om samen met mamma boekjes te lezen, liedjes te zingen, te krassen met krijtjes, torens te bouwen, etc.

In een boek van Rita Kohnstamm las ik dat het ene kind nu eenmaal meer aandacht nodig heeft dan het andere, maar met die gedachte in het achterhoofd krijgt de jongste dan wellicht steeds minder aandacht en de oudste steeds meer. Het wordt dan misschien een excuus om je aandacht op een bepaalde manier te verdelen.

Er is een aantal dingen wat ik niet lekker vind lopen:
1. Als ik met de jongste bezig ben, komt de oudste er vaak tussen en probeert zich te mengen in het spel of zelfs ‘de aandacht over te nemen’. Dit gebeurt ook wanneer zij aanvankelijk lekker zat te puzzelen, het is dan toch interessanter om bij ons te komen kijken.
2. Spelletjes die we met z’n drieën zouden kunnen doen (met de bal rollen, torens bouwen, een boek lezen) krijgen al snel een zodanige wending dat de jongste afhaakt en iets anders gaat doen. Dit komt door een overheersende oudste en door mijzelf want ik laat het blijkbaar gebeuren.
3. Als ik met de oudste bezig ben en de jongste speelt ‘los’ in de kamer (ik wil haar niet altijd in de box zetten als ik met de oudste speel), onderbreek ik het spel regelmatig om de jongste te corrigeren (niet aan het kastje komen), te troosten (gestoten) of een knuffel te geven (als ze die komt halen).

Ik vind het dus moeilijk om de aandacht goed te verdelen en de juiste randvoorwaarden te scheppen voor prettig spelen. Hopelijk kunt u mij wat tips geven.

Beste aandacht-verdelende moeder,

Je beschrijft de situaties zo goed, dat ik me precies kan voorstellen hoe een dag er bij jou thuis uitziet! Je bent ook een voorbeeld ouder die het liefst je beide kinderen evenveel aandacht zou willen geven. Wat leuk dat je iets gelezen hebt van Rita Kohnstamm. Zij bedoelt inderdaad dat aandacht geven niet alleen van het type kind afhangt, maar ook van de leeftijd. Eigenlijk is het evenredig aandacht geven met kinderen in de leeftijd van 15 maanden en bijna drie jaar bijna een onmogelijk opgave en gelukkig hoeft dat ook niet. De komende vier – vijf maanden zal het nog wel zo doorgaan: net wanneer je de één wilt voorlezen, vraagt de ander aandacht. Ook al houd je rekening met het temperament en kan je jongste zich prima vermaken, toch heeft ze nu nog op allerlei momenten jouw steun nodig. Vaak omdat je haar moet waarschuwen voor gevaar, of omdat zij troost of een knuffel nodig heeft.
Eenjarigen reageren nou eenmaal impulsief op alles wat ze zien en kunnen zichzelf niet toespreken met : nu moet ik even voor mijzelf spelen. Dat is eigenlijk ook nog moeilijk voor je oudste! Dat lukt over een tijdje beter, dan hebben ze namelijk meer taalbegrip en kunnen ze ook wat beter hun eigen speelplan maken.
Het is handiger om in deze fase activiteiten met hen samen tegelijk te doen. Plan het voorlezen of zingen zo dat het gezellig is op de bank en geef juist je jongste een taakje, zoals jou helpen de bladzijde om te slaan. Leg een arm om hen heen en fluister af en toe iets in hun oor. Lees niet sec het boekje voor, maar maak grapjes en stel ook vragen over de illustraties. Bedenk een rijmpje dat past bij de hoofdpersoon van het boekje, misschien kun je het rijmpje zingen en klappen. Zo houd je de aandacht zo’n 10-15 minuten vast. Laat je dus niet wegtrekken van de bank doordat je jongste gaat banjeren. Het is inderdaad zoals je zelf aangeeft…je laat je meenemen door degene die het spel onderbreekt. Dat geldt ook voor je oudste als zij steeds het toren bouwen verstoort.

Kortom:
- kies vaste momenten waarop je gezamenlijk iets doet
- bedenk van te voren hoe je hun aandacht het beste vasthoudt
- speel met de oudste als de jongste een middagslaapje doet
- houd contact door te verwoorden wat ze aan het doen zijn en zeg ook waarmee je zelf bezig bent
- kijk op www.opvoeddesk.nl – de workshop ‘ huilen, boos zijn en ruzie maken’ sluit op deze leeftijdsfase van je kinderen goed aan!

Emmeliek Boost
Pedagoge en initiatiefneemster van de Opvoeddesk
Terug naar boven

Een peuter met een eigen willetje

Ik heb een dochtertje van 19 maanden, ons eerste kindje. Het is een heel lief meisje met een hele sterke eigen wil, van baby af aan al. Ze heeft een heel kort lontje en is vrij driftig. Als ze boos is en ik pak haar op omdat we bijvoorbeeld naar boven toe gaan dan trekt ze aan mijn haar en knijpt en klauwt waar ze me maar kan pakken en huilt heel hard. Dit doet ze ook bij andere kindjes, het maakt niet uit hoe oud ze zijn. Als bijv iets van haar afpakken of als ze met iets spelen wat zij wil hebben, laat ze duidelijk merken dat ze dat niet wilt door aan hun haar te trekken of te knijpen of krabben. Met kindjes jonger dan zij is ze juist heel lief en daar kroelt ze de hele tijd mee.

Ik vind het heel moeilijk om daar op de juiste manier mee om te gaan. Wat is de juiste manier? Ik wil haar duidelijk maken dat dat niet mag, maar hoe? Ze blijft het doen. Als ze zoiets doet bij mij of bij een ander kindje zeg ik duidelijk dat dat niet mag en zet ik haar even apart om af te koelen, vaak als ik haar dan even apart zet wordt ze weer rustig. Maar het is moeilijk, de ene persoon zegt dat ik haar terug moet knijpen om te laten merken dat het zeer doet en dat ze dat niet mag doen, de ander zegt negeren. Vanmiddag zegt een buurvrouw van 8 huizen verder, dat ze een aardig stemmetje heeft. Ze hoort haar zelfs daar huilen als iets niet naar haar zin gaat. Dit bedoelt ze waarschijnlijk niet verkeerd maar het is niet leuk om te horen dat mensen zo over haar denken. Hoe kan ik dit nou in de hand houden en hoe moet ik hier mee om gaan. Ik hoop dat jullie hier een antwoord op hebben, ik weet en ik hoop ook dat dit een fase is waar ze doorheen moeten, maar soms denk je echt wat doe ik fout en ga ik twijfelen aan mezelf.

Beste moeder van een zelfbewust kindje,

Je hoeft echt niet te twijfelen aan jezelf: iedere ouder van een peuter worstelt met boosheid en driftbuien! Allereerst omdat je dochter nog niet voldoende taal tot haar beschikking heeft om alles uit te kunnen leggen en bovendien omdat eenjarigen impulsief reageren en geen uitstel van behoeften bevrediging dulden.
Maar natuurlijk moeten ze wel leren dat ze als ze boos zijn je niet mogen knijpen, aan de haren trekken of je een andere manier pijn mogen doen.
Het eerste wat direct zal helpen, is je meest gebruikte zin “nee niet doen…” veranderen in de zin : “ja, je wilt zo graag nog …, je houdt zo van….”. Hiermee verwoord en bevestig je de wens van je dochtertje, waardoor zij zich begrepen voelt. Dat geeft ruimte en lucht op. Verwoord dus gewoon wat ze graag wil en voeg daarna jouw wens om naar boven te gaan er aan toe. Hoe meer je haar even volgt in haar ideeën en ook even iets zegt dat je weet dat ze zo gek is op (vul maar in), des te eerder is ze klaar om te luisteren naar wat jij wil. Verder is het inderdaad belangrijk dat je haar handjes pakt en duidelijk zegt dat ze je geen pijn mag doen. Overdrijf liever een beetje om te laten zien hoeveel pijn het je doet. Geef geen tik op haar handjes en knijp haar ook niet terug, zoals sommigen je adviseren. Daarmee zou je in feite goedkeuren dat zij dit zelf ook mag doen bij anderen. Negatief voorbeeld doet ook volgen!
Zet haar liever ook niet apart op een strafplekje want op deze jonge leeftijd kan een kind nog geen verband leggen tussen oorzaak en gevolg. Beloon daarentegen ieder moment dat ze gezellig op je arm zit, dat ze je haren met rust laat en dat ze doet wat je zegt.
Misschien ben je in de gelegenheid om de workshop ‘ Als je kind niet luistert’ in september bij de Opvoeddesk te volgen. Kijk op www.opvoeddesk.nl voor meer informatie. Veel ouders met kinderen tussen 1 en 7 jaar zijn enthousiast over de simpele oplossingen, die in deze workshop worden geboden. Aarzel in ieder geval niet om even te bellen als je toch blijft worstelen met je dochtertje.

Groetjes,
Emmeliek Boost
Pedagoge en initiatiefneemster van de Opvoeddesk
Terug naar boven

Hoe houd ik mijn krijsende veelvraatje in de hand?

Ik heb 3 kinderen, de oudste is 4 ½, de 2e is net 3 en de jongste is bijna 11 maanden. Mijn vraag gaat over de jongste. Sinds z’n geboorte heeft hij altijd graag gegeten, in de eerste instantie teveel omdat ik op vraag voedde.

Toen ik erachter kwam dat hij teveel binnenkreeg (hij spuugde heel veel maar groeide ook heel hard), ben ik minder gaan geven en uiteindelijk een balans gevonden. Nu is hij bijna 1 en hij blijft eten. Het maakt niet uit hoeveel en wat, hij eet alles op, dus ik zet zelf weer de rem erop. Wanneer hij in de gaten krijgt dat ik met eten klaarmaken bezig ben begint hij te krijsen totdat hij het in z’n mond heeft.
Eten koken, tafeldekken, te lang in de keuken blijven associeert hij met eten en dus begint hij te brullen.
Het is niet zo maar een beetje, nee, echt oorverdovend en ik word er stapelgek van en z’n broers ook. Het is om gek van te worden.

Aan de ene kant wil ik zo snel mogelijk iets te eten in z’n mond stoppen om ‘m stil te krijgen en aan de andere kant moet hij ook langzaam aan leren dat hij wel eens op z’n beurt moet wachten. Toch krijgt hij elke keer eten na het krijsen (het is tenslotte etenstijd) dus lijkt het of ik hem beloon voor het krijsen.

Mijn man is rond etenstijd vaak niet thuis, dus ik ben alleen, er is niemand die hem even af kan leiden in de tijd dat ik bezig ben met brood smeren of eten koken. Hoe kan ik dit veranderen?

Beste moeder van een hongerlapje,

Wat goed dat je deze vraag aan ons stelt. Met een baby van bijna een jaar en nog twee oudere zoontjes, kan ik me goed voorstellen dat je er gek van wordt als hij tijdens het drukste moment, het koken, krijst om eten. De meeste ouders zijn opgelucht als hun partner rond het spitsuur thuiskomt, omdat die het dan voor een deel even over kan nemen. Naar ik begrijp, is je man regelmatig voor langere periodes van huis en sta je er dus op veel momenten alleen voor. Ik hoop dat we je op deze manier wat ruggesteun kunnen bieden.

Je schrijft dat je gek wordt van je zoontje van 11 maanden die krijst zodra je met het eten bezig bent. Aan de ene kant wil je zo snel mogelijk iets te eten in z’n mond stoppen om ‘m stil te krijgen en aan de andere kant vind je dat hij ook langzamerhand moet leren dat hij op z’n beurt moet wachten. Echter, als je je zoontje eten geeft zodra hij krijst, dan beloon je inderdaad zijn krijsgedrag, zoals je zegt. Hij weet niet beter, dan dat hij het op een schreeuwen moet zetten, om tijdens het koken iets te eten te krijgen. Baby’s kunnen hun behoeften en impulsen nog moeilijk uitstellen of reguleren; wachten op hun beurt is op deze leeftijd ook nog wat te veel gevraagd.

Het beste kun je hem iets te eten geven, wanneer hij nog niet schreeuwt.
Kies gezond eten uit, waar hij veilig op kan sabbelen en kauwen. Spreek met de andere twee kinderen af, dat zij met iets gaan spelen waaraan de jongste mee kan doen. Hoe leuker het spel, des te minder zal de jongste aandacht van jou opeisen. Wacht niet met aandacht te geven, tot je jongste jou gaat roepen of dreigt te gaan krijsen. Zorg juist dat je hen (alle drie) beloont met een compliment, direct wanneer ze naar de blokken toelopen. Geef hen een schouderklopje en daag ze verder uit tot het maken van een bouwwerk. Geef de jongste een taakje dat zijn interesse heeft. Op deze leeftijd zijn ze vaak dol op blokjes die ze in en uit een doos kunnen halen. Laat hem daarom zijn eigen blokjes uit een schoenendoos pakken. Geef hem daarvoor een complimentje.
Benoem dan ook altijd het effect! Zeg iets in de trant van: “Jullie bouwen zo’n mooi kasteel… nu kan mama rustig koken.”
Omdat je jongste nog niet in staat is om te gehoorzamen, vergt het wat meer voorbereiding (en volharding) om hem op het juiste spoor te krijgen. Werkt deze aanpak, zorg er dan voor dat je dit iedere dag tijdens het spitsuur, als een vaste gewoonte herhaalt. De ene keer met wat speelgoed, een andere keer met een teiltje om wat eten in schoon te maken, of door samen op de bank naar liedjes te luisteren.

Met hartelijke groet,
Emmeliek Boost van de Opvoeddesk
Terug naar boven

Boze peuter luistert niet

Ik heb een kleinkind van 19 maanden, een jongetje, het natuurlijk de mooiste en de liefste kleinkind van de hele wereld. Maar hij is op dit moment in een fase van gooien en smijten en slaan. Hij kan soms vanuit een rustig moment zomaar ineens met zijn speelgoed gaan gooien en spullen van tafel af vegen. Ook vindt hij het interessant als hij slaat dat er dan een reactie komt.

Hoe kan ik dit het beste corrigeren, of moet ik het maar laten gaan en aan zijn ouders overlaten?

Beste trotse oma,

U geniet enorm van uw mooie kleinzoon! U bent trots op wat hij allemaal al kan. Maar zoals u al aangeeft, zit hij in een lastige fase.

Eenjarigen zijn niet alleen handenbindertjes, maar zijn ook nog niet goed in staat om te kunnen gehoorzamen. Het klopt inderdaad dat uw kleinzoon het juist interessant vindt, als u hem iets verbiedt te doen. Hij merkt dat u niet zo snel reageert, als hij gewoon lief met de blokken zit te spelen. Gaat uw kleinzoon er mee gooien, dan gaat het u natuurlijk te ver en grijpt u in. Helaas heeft uw correctie vervolgens niet het gewenste effect. Uw kleinkind ziet dat ook als een onderdeel van het spel en denkt : “Als ik nu ook de auto door de kamer gooi, dan komt oma weer naar me toe…” Het feit dat u boos of wat geïrriteerd reageert, maakt het voor hem dus niet minder aantrekkelijk.

Bovendien geldt in zijn ogen dit verbod op gooien, alleen wanneer u bij hem in de buurt bent. Zodra u een kopje koffie gaat halen, verdwijnt het verbod met u de kamer uit. Uit nieuwsgierigheid zal hij iets anders door de kamer gooien, gewoon om er achter te komen of u dan weer op dezelfde manier reageert. Het beste kunt u uw kleinzoon bij de hand pakken en duidelijk maken dat de blokken er zijn om mee te bouwen en auto’s er zijn om mee te rijden. Hoe meer u hem stimuleert om goed met het speelgoed om te gaan en zich concentreert op wat uw kleinzoon wel mag, des te eerder zal dit lastige gedrag afnemen.

Met hartelijk groet,
Emmeliek Boost, pedagoge de Opvoeddesk
Terug naar boven

Volg ons!

Opvoeden...Geniet ervan bestellen via de Opvoeddesk

Nr 1. in de top 10 opvoedboeken van de Week van de Opvoeding!

Inkijkexemplaar

klantbeoordeling

Workshopagenda

mei

maandag

De favoriete workshop:
Als je kind niet luistert…!
19.45 tot 22.00 uur
Meer informatie »

juni

zaterdag

Workshop Een meerling: de Do’s en Dont’s!
14.45 tot 17.00 uur
Meer informatie »

juni

maandag

Workshop Het zelf-
vertrouwen van kinderen
19.45 tot 22.00 uur
Meer informatie »

juni

woensdag

Workshop Werk en Gezin: mythen, beelden & dromen
19.45 tot 22.00 uur
Meer informatie »

juni

donderdag

Workshop Wat kun je van 9 tot 15 jarigen verwachten?
19.45 tot 22.00 uur
Meer informatie »

Concentratieproblemen, ADD of ADHD? Schrijf u kind in voor de Cogmed Werkgeheugentraining!

Verbeter je concentratie met de Cogmed Werkgeheugentraining!

Wistjedat … de Cogmed training thuis op de PC wordt gevolgd, (deels) wordt vergoed door de zorgverzekering en wetenschappelijk onderbouwd is! Vijf weken intensief trainen is voldoende.

Kom op maandag 18 juni naar de informatiebijeenkomst

Blog

5 tips: Als je kind niet luistert

Lees meer

Testimonial

‘Emmeliek, Jasmijn (4) slaapt als een roosje.De slaap-lijst hangt aan de deur en gaat mee uit logeren.Ze heeft voor haar broertje ook een lijstje gemaakt en hoewel hij er nog niks van begrijpt, slaapt ook hij prima. We voelen ons allemaal veel beter nu, Bedankt!’

Baby-/Peuterkoffer

‘Een super origineel cadeau van mijn vriendinnen tijdens de babyshower! Onmisbaar naast de berg knuffels, slabbetjes, kleertjes en speelgoed die ik later van mijn lieve familie & vrienden heb gekregen. De tips over het slaapritme zijn zo handig…en de peuterpubertijd… ach kom maar op! Tips genoeg! Echt een musthave voor alle mama’s.’

Marieke uit Amersfoort, trotse mama van Thijmen (4 mnd)