Opvoedvragen Schoolkinderen

Terug naar vraag en antwoord

• Rivaliteit tussen twee broertjes
• Mijn zoon wordt (seksueel) bedreigd door een vriendje
• Moeite met bedtijd
• Afscheid nemen
• Moeite met consequentie
• Onze zoon snapt niet dat hij moet luisteren
• Onze zoon wilt niet stoppen met gamen
• Mijn zoon wil zijn bril niet op
• Jezelf vermaken
• Geen goede vriendin voor mijn dochter (9)
• Langzame dochter
• Dochter met faalangst
• Hoe leren we haar het perfectionisme af?
• Onze dochter wil niet gaan slapen
• Jaloers op zijn broer
• Mijn dochter wordt gepest
• Vader plotseling overleden, onzeker kind
• Brutale zoon
• Alleen maar schreeuwen
• Mijn dochter wil alleen maar lezen…
• Hartsvriendin ingeruild

Rivaliteit tussen twee broertjes

Wij zijn een gelukkig gezin met twee zoons van 5 en 7 jaar. Onze oudste zoon is in groep 3 blijven zitten en worstelt nog een beetje met zijn zelfvertrouwen.
Nu wordt hij thuis ook nog eens door zijn middelste broer overtroffen. De middelste is bijna in alles beter, zowel op sportief als op leergebied. Hoe kunnen wij de oudste helpen?

Wat wij er al aan doen is:
’s Avonds na het eten de jongens apart nemen voor een spelletje of een wandeling
Vooral de oudste veel complimenten geven
Tegen de oudste zeggen dat iedereen weer goed is in andere dingen, hij is bijvoorbeeld goed in skeeleren en hutten bouwen.

Meer zelfvertrouwen

Jullie zijn trots op jullie zonen en genieten met elkaar, dat is duidelijk merkbaar in jullie mail!
Nu dat jullie oudste zoon groep 3 overdoet, willen jullie graag meer weten hoe je zijn zelfvertrouwen kunt stimuleren. Juist nu zijn middelste broer hem in alles overtreft.

Kinderen groeien van complimentjes. Geef je echter teveel complimentjes in de trant van ‘wat goed van jou’, dan komen ze niet binnen. Het gaat erom om een gericht complimentje te geven. Dat vergt wat meer inspanning en meer betrokkenheid bij wat je zoon doet. Benoem precies wat er zo goed aan is. Vertel ook iets over het effect dat dat goede gedrag of die prestatie heeft op anderen. Kinderen willen betekenisvol zijn. Laat hem dus vooral merken dat hij er toe doet. Laat je zoon meedenken met de taakjes die hij zou willen doen en doe dat ook met de middelste. Maak samen een lijstje en kijk wat de één uitkiest en wat de ander. Laat je niet triggeren om zowel iets van de één en de ander tegelijkertijd te zeggen. Vermijd dus iedere vergelijking! Geef ieder kind onafhankelijk van elkaar gedurende de dag regelmatig positieve aandacht.

Wanneer je oudste zoon zich echt overtroeft voelt, kun je met hem een lijstje maken waarop deze gevoelens staan. Laat hem deze gevoelens zelf op schrijven of tekenen. Ga met je zoon de negatieve gevoelens na en bedenk samen hoe hij zich liever zou voelen. Breng die gevoelens ook in beeld.
Zoek samen naar manieren/spelletjes/taakjes die positieve gevoelens opleveren en maak een plannetje zodat hij deze dingen kan gaan doen. De knuffelkaartjes zijn hierbij een handig hulpmiddel. In iedere goede boekhandel zijn ze te koop. ISBN 90-805066-1-3

Wanneer je toch nog vragen hebt, kun je natuurlijk altijd bellen naar De Opvoeddesk om een afspraak te maken voor een telefonisch of persoonlijk consult. Ben je in de gelegenheid dan zou je veel steun kunnen hebben aan de lezing Zelfvertrouwen.

Succes!

Met vriendelijke groet,
Emmeliek Boost
Pedagoge en initiatiefneemster van deopvoeddesk
Terug naar boven

Mijn zoon wordt (seksueel) bedreigd door een vriendje

Mijn neefje van vijf is seksueel betast door een vriendje van bijna 10. Dit gebeurde in het huis van mijn schoonmoeder. Oma zag het en heeft hem meteen weggestuurd maar verder niets gezegd. Mijn kinderen spelen heel vaak met dit vriendje en hij blijft ook nog wel eens bij ons slapen en dan gaan ze ook samen in bad.

Dit is allemaal alweer een paar maanden geleden gebeurd. Toevallig kwam ik erachter doordat mijn zoon bij zo’n logeerpartijtje door hem onder druk werd gezet en en hem ‘s nachts bij ons thuis bedreigd had. Hij was helemaal overstuur, en we weten niet precies wat er gebeurd is. Toen ik dat met mijn schoonmoeder besprak, vertelde zij over wat er eerder is gebeurd.

Moet ik de moeder van het vriendje op de hoogte stellen van wat er is gebeurd? Moet ik de kinderen niet meer met dit vriendje laten spelen? We wonen in een heel kleine gemeenschap waar we erg op elkaar zijn aangewezen.

Het zit me ook erg dwars dat mijn schoonmoeder zo laconiek doet. Het is toch niet raar dat ik dit had willen weten?

Beste verwarde moeder,

Ik begrijp dat het je behoorlijk dwars zit, dat je schoonmoeder je niet op de hoogte heeft gebracht, dat een vriendje van je kinderen bij hen thuis, je neefje seksueel heeft betast. Zeker nu je bij jou thuis ervaren hebt hoe ditzelfde vriendje je zoon onder druk heeft gezet en bedreigd, en mogelijk hetzelfde heeft gedaan of misschien verdere is gegaan. Je had dit graag eerder gehoord en als familie met elkaar besproken.
Zeker omdat dit vriendje vaak bij jullie over de vloer is en ook wel eens blijft slapen. En ook omdat jullie in een groep wonen waar je niet onder contact met elkaar uitkomt.

Ondanks het feit dat ik niet precies weet hoe oud je zoon is en wat er is voorgevallen, raad ik je aan met je zoon te bespreken waar je mee zit. Als hij er liever niet over praat, zeg dan dat je er zeker van wilt zijn dat dit niet meer gebeuren kan. Vraag hem hoe je dit samen kunt voorkomen? Kinderen praten makkelijker als je hen een ‘stel-dat vraag’ voorlegt: ‘Stel dat je vriendje je weer onder druk zet, ….wat doe je dan?’ Daarmee maak je hem ook weerbaar. Benadruk vooral dat je het fijn vindt, dat hij het je verteld heeft. Zorg dat je zijn vertrouwen niet beschaamd door zonder overleg met hem contact te leggen met de betreffende moeder of vader. Maak duidelijk aan het vriendje dat hij veel leuke kanten heeft en gerust kan komen spelen, maar dat hij wel moet weten, dat dwingen en bedreigen niet kan.

In ieder geval gaat de veiligheid van je kind voor. Dus blijf je je zorgen maken, dan zou ik je zeker aanraden om in overleg met je zoon contact op te nemen met de ouders. Voor hen is het ook prettig om te weten waarom het prettige contact plotseling verstoord is. Het biedt hen bovendien de gelegenheid om er iets aan te doen.

Met vriendelijke groet,
Emmeliek Boost
Pedagoge en initiatiefneemster van deopvoeddesk
Terug naar boven

Moeite met bedtijd

Wij hebben dagelijks moeite om onze kinderen van 11 jaar, een tweeling, op bed te krijgen. Onze dochter slaapt pas laat in en is nog lang aan het rommelen, en onze zoon, die ook een gedragsstoornis heeft, is “nooit” moe, maar als hij eindelijk op bed ligt slaapt hij snel. Ik loop elke avond te mopperen dat het alweer half 10 is voor ze op bed liggen, en dat heeft ook niet veel zin, want dat verhaal kennen ze zo zachtjes aan wel.
Zelf had ik al een regel ingesteld: doordeweeks om kwart voor 9 naar bed, maar die wordt elke dag overschreden. Woensdagavond zitten ze op een muziekvereniging en dan zijn ze pas om 9 uur thuis. Wat is de normale bedtijd voor kinderen van 11 jaar, en wat voor kinderen van 6 jaar? En heeft u tips hiervoor?

Beste moeder die haar kinderen op tijd naar bed wilt,

Natuurlijk heb ik een tip voor u. Het stellen en het handhaven van regels is op deze leeftijd helemaal niet zo eenvoudig.
U worstelt denk ik met twee problemen:
1. u wilt graag dat uw kinderen een gezonde nachtrust hebben en stelt daarom een regel van 20.45 uur als bedtijdregel in. Dat is een prima tijdstip en ook afgestemd op de leeftijd van 11 jarigen.
Met deze regel kunt u echter alleen greep houden op het tijdstip dat uw kinderen naar boven gaan. Geen ouder heeft controle over het moment dat kinderen in slaap vallen. Ieder kind heeft zo zijn of haar eigen biologische klok. Zo valt uw dochter na lang rommelen op haar kamer laat in slaap en uw zoon is ‘nooit’ moe, maar slaapt als hij zijn bed voelt.
2. Het tijdstip van 20.45 uur geldt niet iedere dag. De regel is veranderlijk. Op woensdag komen uw kinderen om 21.00 uur thuis van de muziekvereniging en liggen ze er niet voor 21.30 uur in. Op het weekend zal deze regel waarschijnlijk ook niet altijd gehandhaafd worden en wanneer er een bepaald favoriet TV programma is, wellicht ook niet. Doordat uw kinderen in hun ogen prima gedijen, als ze om 21.30 uur naar bed gaan, dagen ze uw regel uit.

Eigenlijk berust het stellen van een regel op een onderlinge gemaakte afspraak. En zeker op deze leeftijd. Dan werpt een regel ook de meeste vruchten af. Beide partijen zijn dan verantwoordelijk. Dat betekent dat u samen met uw kinderen een oplossing bedenkt die voor hen uitvoerbaar is en die in de dagelijkse praktijk ook echt haalbaar is en werkt! Indien u hen de bedtijdregel oplegt omwille van hun gezondheid, dan kunt u rekenen op hun protest. U zegt eigenlijk impliciet: “ik weet wat goed is voor jou” en daarmee voelt een tiener zich niet serieus genomen. Het daagt tieners uit om te gaan discussiëren over wat wel en niet gezond gedrag is en om ouders genadeloos te confronteren, vaak op het brutale af met eventueel ongezond gedrag van henzelf.
Op deze leeftijd werkt het beter als u gezondheid en slaapbehoefte niet invult.
Veel belangrijker is het dat u aangeeft dat u vanaf 20.45 uur rust voor uzelf wenst.
Leg dus het belang van die regel aan hen uit en prijs hen als zij met uw behoefte of wens rekening houden. Leg vast op welke dagen deze regel absoluut geldt en wanneer het licht uit moet. Spreek een ander haalbaar tijdstip af voor de overige dagen. Blijf volhardend ook al mokt en protesteert uw zoon of dochter. Natuurlijk zullen ze het onzin vinden, daarvoor zijn ze tieners. Maar u blijft geloofwaardig, door vast te houden aan uw wens en de overeengekomen regel en dat is wat een tiener eigenlijk met zijn verzet wilt toetsen!

En tot slot: een zesjarige gaat gemiddeld tussen 19.00 en 19.30 uur naar bed om zo’n 12 uur rond te slapen. Een gemiddelde tiener heeft geen 12 uur slaap nodig en gaat daarom wat later naar bed. Maar bedtijden zijn niet alleen leeftijd- of kindafhankelijk. Ze worden net als in uw gezin mede bepaald door eventuele sport- , ballet- of muzieklestijden, door etenstijden, door werktijden van de ouders etc.

Veel succes!

Met vriendelijke groet,
Emmeliek Boost
Pedagoge en initiatiefneemster van deopvoeddesk
www.opvoeddesk.nl
Terug naar boven

Afscheid nemen

Ik heb een vraag over mijn zoon van 6 jaar. Hij heeft regelmatig moeite met afscheid nemen op school, bij de opvang, met zwemles dan wilt hij niet dat we gaan. Hij gaat huilen, ons vast houden, we mogen echt niet weg… Het is niet elke keer maar wel met regelmaat. Wat kunnen we doen om hier hem mee te helpen?

Beste moeder van een vasthoudend kind,

Het beste kun je hem ondersteunen door begrip te hebben. Zeg dus niet: “ jij bent al zo groot, je hoeft hier toch niet te huilen, je kent de zwemjuf toch goed!” Blijkbaar voelt je zoon zich onzeker en wilt hij liever dat je bij hem blijft. Dat is niet zo gek. De fase van zesjarigen wordt ook wel getypeerd met “ uit het veilige huis”. Ze zijn steeds minder onder jouw hoede, zitten minder vaak op je schoot en moeten zich alleen kunnen handhaven op school, in de gangen, op het plein en ook na school, weer met andere kinderen. Tijdens zwemles botsen kinderen tegen elkaar aan, ze duwen en trekken misschien aan elkaars zwembroek, terwijl ze in de rij staan. Kortom er komt voor een zesjarige veel bij kijken om je mannetje te staan. Blijkbaar is het hem te veel en heeft hij jullie weer even als zijn veilige baken nodig. Verwoord dus liever zijn onrust of onzekerheid en laat hem merken dat je hem begrijpt. Zeg dus, dat je ziet dat hij het moeilijk vindt om afscheid te nemen, troost hem en vraag wat er moet gebeuren zodat hij weer met plezier naar zwemles gaat. Natuurlijk roept hij dan direct dat jij moet blijven! Stel hem gerust en zeg hem dat je wat langer blijft, maar dat je naar nog meer oplossingen zoekt. Heeft hij misschien ideeën, zodat het afscheid beter kan gaan? Moet er met de zwemjuf gesproken worden of met de leerkracht op school? Is er iets in de klas gebeurd? Is er een vriendje dat als een soort ‘buddy’ kan fungeren? Samen kom je er meestal uit!

Met vriendelijke groet,
Emmeliek Boost
Pedagoge en initiatiefneemster van deopvoeddesk

Moeite met consequentie

Mijn dochtertje van 7 kan niet zo goed luisteren, en haar gedrag is soms ook niet zoals het moet zijn. Als ze iets niet wil, gaat ze bijvoorbeeld slaan. Ze wilt dat wij veel voor haar doen dat ze ook zelf kan, zoals bijvoorbeeld haar jas ophangen. Ook slapen gaan levert altijd problemen op, maar hier heb ik de afgelopen jaren wel vooruitgang mee geboekt.
Ik weet dat ik zelf ook wel schuld hebt aan het slechte luistergedrag van onze dochter. Ik vind het erg moeilijk om consequent te zijn. Soms lukt het me aardig en dan merk ik ook aan mijn dochtertje dat ze daar behoefte aan heeft en dat het luisteren ook beter gaat. Mijn vraag is dus eigenlijk meer voor mijzelf: hoe kan ik beter en meer consequent zijn tegenover mijn dochtertje? Misschien weet u een goede cursus aan te raden? Ik denk dat als mijn partner en ik consequenter zijn en beter aangeven wat we van haar willen of niet, mijn dochtertje ook beter zal luisteren. Ik vind het echter moeilijk dit te bereiken.

Beste inconsequente moeder,

Veel ouders vinden dat ze tekort schieten in het consequent zijn. Ze vinden dat ze vaak waarschuwen, mopperen en dreigen met straf, maar dat ze de straf uiteindelijk nooit echt uitdelen. Bedoel je dat met consequent zijn? Je hebt gelijk dat kinderen over het algemeen gebaat zijn bij een enigszins consequente aanpak. Vooral wanneer je bepaalde regels wilt aanleren. Moet je dochter haar jas zelf op de kapstok hangen, dan is dat een eerste regel. Is het op een goed moment echt slaaptijd dan is dat een tweede belangrijke regel. Overleg nu samen met je partner welke regels jullie allebei van belang vinden. Je zult merken dat jouw lijstje er anders uitziet, dan die van je partner. Probeer samen op één lijn te komen, door nu een gezamenlijk top drie van de belangrijkste leefregels op te stellen.
Bespreek deze top drie met jullie dochter en stimuleer haar om zich aan deze regels te houden.

Als kinderen weten wat je echt belangrijk vindt en waar ze zich aan te houden hebben, zijn ze eerder geneigd om deze regels op te volgen. Vooral wanneer je hen vervolgens positieve aandacht geeft en het gunstige effect benoemt. Maak duidelijk dat je blij bent dat ze op tijd is gaan slapen, dat het effect is, dat je daardoor een rustige avond hebt gehad, waardoor je de volgende dag meer tijd hebt om leuke dingen met haar te doen.
De workshop Als je kind niet luistert op 16 juni is een absolute aanrader. Wil je zien hoe zo’n workshop eruitziet, klik dan de button workshops aan op http://www.opvoeddesk.nl.

Succes!
Met vriendelijke groet,
Emmeliek Boost
Pedagoge en initiatiefneemster van deopvoeddesk
Terug naar boven

Onze zoon snapt niet dat hij moet luisteren

Onze zoon van 8 jaar is een lieve jongen, maar het dringt niet tot hem door dat hij naar ons (zijn ouders) moet luisteren. Wij verwachten van hem dat hij stopt waar hij mee bezig is als wij zeggen dat hij moet stoppen. Maar hij gaat gewoon zijn eigen gang en stopt dan als hij er zelf aan toe is. Ook als hij iets niet mag doen gaat hij altijd nog net even door .
Wij mopperen heel veel op hem en af en toe krijgt hij een tik, want dan raak ik mijn geduld kwijt. Achteraf heb ik dan natuurlijk vreselijk spijt. Ik praat er met hem over. Het lijkt alsof hij het begrijpt, maar het volgende moment doet hij weer precies hetzelfde. Het dringt niet tot hem door. Ik heb op sommige momenten ook heel veel moeite om blij met hem te zijn. Met onze andere twee kinderen lukt dat wel en dat voelt onze zoon natuurlijk ook wel aan. We mopperen dus veel. Graag wil ik dit omturnen naar positiviteit, maar wij weten niet hoe dit moet.

Beste mopperende moeder,

U voelt zich rijk met een mooi gezin met drie kinderen en wilt het liefst met alle drie een goede band hebben. Gelukkig hoeft u maar weinig te mopperen op de andere twee, maar uw achtjarige tart uw grenzen. Uw zoon gaat altijd net even door, als u hem vraagt om te stoppen. Hij luistert slecht en krijgt daardoor veel negatieve aandacht van u. Met negatieve aandacht bedoel ik dat u uw zoon vaak corrigeert, waarschuwt, dreigt met straf en als niets werkt, dan geeft u hem tegen uw gevoel in af en toe een tik.

Het gevolg van negatieve aandacht is dat de sfeer thuis en de band met je kind verslechtert. En dat is iets wat geen moeder of vader wilt. Bovendien legt u zo steeds het wangedrag onder het vergrootglas en geeft u uw kind vooral aan wat niet mag. Terwijl uw kind juist moet horen welk gedrag u precies van hem verlangt. Eigenlijk is de oplossing heel eenvoudig. Wanneer u stopt met mopperen, en daarvoor in de plaats positieve aandacht geeft op datgene wat hij goed doet, zult u zien, dat uw zoon bereidwilliger is om te luisteren. Focus dus allereerst op het goede gedrag. Leg vervolgens duidelijk vooraf uit wat u van hem verwacht en in welke situaties hij moet gehoorzamen. Vraag aan hem of hij denkt dat hem dat gaat lukken? Bedenk samen een plan, waarbij hij vooral zijn eigen oplossingen inbrengt. Zorg dat uw zoon zelf verantwoordelijk wordt voor het goed luisteren. Check of het plan goed in elkaar zit en of hij begrijpt wat u van hem verlangt. Help hem op het goede spoor te blijven door hem regelmatig een schouderklopje te geven. Vergeet daarbij niet het effect, dat wat het goede gedrag oplevert, te benoemen!

Veel succes!

Met vriendelijke groet,
Emmeliek Boost
Pedagoge en initiatiefneemster van deopvoeddesk
Terug naar boven

Onze zoon wilt niet stoppen met gamen

Mijn zoon is bijna 6, zit in groep 2 en doet het daar en thuis prima. Hij speelt met van alles, is fysiek actief en is sociaalvoelend. Heeft vriendjes, staat bij ons bekend als een wat prikkelgevoelig ventje; is bijv na een schooldag graag alleen na alle indrukken; neemt veel in zich op, ziet veel en wil veel weten. Na een schooldag is het eerste wat hij vraagt of hij op de computer mag; hij doet spelletjes van diverse cd roms (ook educatieve) en via websites op internet met name behendigheids- en racespelletjes. Geweldsspelletjes mag hij niet en dit is geen probleem. Hij mag dit 3 kwartier doen en dan moet hij stoppen omdat ik vind dat hij ook andere dingen moet doen en omdat hij zelf geen tijdslimiet kent wat dat betreft. Hij is er goed in en vindt het erg leuk; heeft een hoop lol. Als hij moet stoppen (dit kondig ik 10 en 5 minuten tevoren aan, uit ervaring wijzer geworden) is dit zeer moeilijk, moet altijd iets afmaken of nog meer punten verdienen… Hij reageert 8 van de 10 keer zeer boos en gefrustreerd; dit gaat weer over en als hij is afgeleid speelt hij wel weer met iets anders. Als hij moe is, is dit een stuk lastiger, en is de wens tot computeren groter en het stoppen moeilijker.
Mijn vraag is: is 3 kwartier OK, is het gedrag een voorspeller van verslavingsgedrag, hoe voorkom je verslaving en hoe kan ik nu al inspelen op gewoontes zodat hij als puber dit ook in de hand kan houden.

Beste moeder van een computerkind,

De spelletjes industrie maakt handig gebruik van het feit dat ieder kind zo veel mogelijk punten of een zo hoog mogelijk level wilt scoren. Veel mogen ’gamen’, werkt op den duur inderdaad verslaving in de hand. En kinderen zijn natuurlijk altijd boos als ze hun score of behaalde levels zien verdwijnen, zodra zij moeten stoppen met een spelletje. Het is een lastig probleem voor iedere ouder. Eigenlijk zou je het beste grenzen kunnen stellen aan zowel het televisie kijken als het ‘gamen’. Kinderen zijn gewoon het meest gebaat met afwisselend spel en dat wil je als ouder ook stimuleren. Het is zoals je zegt, goed om met andere kinderen te sporten, hobby’s te delen en thuis bijvoorbeeld gezelschapspelletjes te doen. Geef je kinderen daarom maximaal een uur kijk- en PC tijd, dan blijft er voldoende tijd voor ander spel over. Houd voet bij stuk en kondig inderdaad 10 en 5 minuten van te voren aan, dat de tijd om is. Een andere manier, die veel strijd voorkomt omdat jij niet meer de scheidsrechter bent, is de knikker-methode. Iedere knikker staat voor 15 minuten kijk- of game tijd. Zet de kookwekker bij de computer of TV. Je zoon krijgt maximaal 4 knikkers op een dag en bepaalt vooraf hoeveel tijd hij TV gaat kijken of hoe lang hij wilt ‘gamen’. Zo leer je je zoon bewust te kiezen, zelf de tijd in te delen en voorkom je niet alleen een ‘game-’, maar ook een TV verslaving. Op de dagen dat hij moe is, wil hij misschien iets langer ‘gamen’ en kijkt hij een keer geen TV. Zijn de knikkers echter op, dan is de tijd om!

Veel succes!
Met vriendelijke groet,
Emmeliek Boost

Pedagoge en initiatiefneemster van deopvoeddesk www.opvoeddesk.nl
Terug naar boven

Mijn zoon wil zijn bril niet op

Mijn zoon Pieter van 11 draagt sinds een half jaar een bril. Het probleem is, dat hij de bril niet graag draagt en zelfs zijn bril soms verstopt om hem dan niet te hoeven dragen.
Afgelopen weken kwam hij vaker van school naar huis en klaagde over hoofdpijn – voor hem als gevolg van ‘de stomme bril’. Een controle bij de opticien wees uit, dat de ogen van Pieter weer verder achteruit zijn gegaan als gevolg van het onregelmatige dragen van de bril. In een heel uitgebreid gesprek van de opticien met Pieter heeft hij nogmaals de noodzaak van het dragen van de bril aan de orde gesteld.
Nu heeft Pieter vandaag paardrijles en wou de bril dus weer niet opzetten. Hij heeft drie keer in de week lessen, binnenkort wil hij graag ook naar de ponyclub en in de zomer een hele week ponykamp. Ik heb vandaag aan hem voorgesteld: of de bril op, of niet naar de rijles. Zijn bril moet toch bij hem gaan horen? Maar hij koos voor niet naar de rijles. Het probleem zal zich in de toekomst steeds weer voordoen.
Ik begrijp hem wel, hij ziet natuurlijk wel beter maar een bril heeft zeker ook veel nadelen. Hoe kan ik het anders of beter oplossen?

Beste moeder van een protesterende zoon,

Het is ook lastig, hè. Enerzijds weet je dat je zoon dat hij de bril gewoon moet dragen en anderzijds heb je ook best begrip voor zijn protest.
Uit je brief blijkt dat de ogen van je zoon snel achteruit gaan als hij zijn bril niet draagt. Dat heb je hem ook uitgelegd en het bezoek aan de opticien bevestigde dat nog eens.

Het is duidelijk dat Pieter veel moeite heeft met zijn bril, want hij zegt er blijkbaar zijn geliefde paardrijles voor af. Paardrijden met bril is blijkbaar geen optie voor hem. Het beste kun je even met Pieter gaan zitten en zeggen dat je het afzeggen van de rijlessen toch geen goede oplossing vindt. Dat je het erg jammer vindt dat hij door zijn bril geen les meer zou krijgen. Leg het probleem aan hem voor, zonder dat je gaat preken, hem gaat adviseren of met straf gaat dreigen.

Kijk of je erachter komt wat er nu zo vervelend is aan die bril. Beslaat de bril bij het paardrijden? vindt hij de bril erg stom staan, of zakt de bril misschien bij draf of galop van zijn neus? Bekritiseer niet wat hij zegt, maar houdt de deur open om, zodat Pieter zo veel mogelijk zijn boosheid of irritaties kan verwoorden. Stimuleer hem om zelf oplossingen te bedenken. Probeer onbevooroordeeld te luisteren, terwijl je je vasthoudt aan je standpunt.

De beste oplossingen bedenkt je kind echt zelf! Hij weet als geen ander, wat er zo vervelend aan is. Op deze manier kom je tot goede afspraken, waarbij een ieder zich begrepen voelt en dat is denk ik wat je het liefste wilt.

Veel succes,

Met vriendelijke groet,

Emmeliek Boost
Pedagoge en initiatiefneemster van deopvoeddesk
Terug naar boven

Jezelf vermaken

Wij hebben een zoon van 10 en een dochter van 8. Zij is erg vlot op school en is graag de leider bij spelletjes. Dan heeft ze het naar haar zin. Maar in de vakanties en op vrije dagen is ze veel alleen omdat er weinig kinderen in de buurt wonen. Dan claimt ze haar moeder: “Mam, zullen we… ?” Altijd maar “we”…
Hoe leer ik haar zelf zich te vermaken, zonder dat zij het gevoel krijgt dat ik haar wegstuur? Juist omdat ze zo slim is voelt ze veel aan……

Beste moeder van een dochter die vermaakt wil worden,

Zo te horen gaat het goed met je dochter, ze leert gemakkelijk en heeft het ook naar haar zin op school. Thuis mist zij haar vriendinnen en claimt ze je aandacht vooral op vrije dagen en in de vakanties, zeg je. Klopt het dat je het thuis graag gezellig wilt houden en haar liever niet laat merken dat je er geen zin in hebt om steeds met haar bezig te zijn? Zolang je, ook met een diepe zucht, geneigd bent om haar tegemoet te komen, zal zij telkens weer een beroep op je blijven doen.
Het is handig om de vrije dagen in te delen met ‘we ‘momenten en ‘ik’ momenten. Maak allebei een lijstje met bezigheden die in de ‘we’- en in de ‘ik’- sfeer liggen. Maak vervolgens een top 3 van de gezellige activiteiten die jullie samen zouden willen doen en houd die gereserveerd voor de komende Paasdagen bijvoorbeeld. Zorg dat je aan je afspraak houdt en dus ook toekomt aan de momenten voor jezelf op die dagen. Zet de afspraak daarom in een weekoverzicht op papier of gebruik een weekplanner. Je dochter weet dat precies wanneer ze je niet mag storen en doet dan haar eigen ding. Handig is het als ze haar doe- lijstje bij de weekplanner heeft hangen. Zo leer je haar zichzelf te vermaken en heeft zij toch niet het gevoel dat je haar wegstuurt. Want lukt het, dan prijs je haar en benoem je ook het effect. “Kijk, doordat jij zo goed op jezelf gespeeld hebt, heb ik mijn schrijfwerk af….nu kunnen we samen iets leuks gaan doen.”

Veel succes en plezier met je gezin!

Vriendelijke groet,

Emmeliek Boost
Pedagoge en initiatiefneemster van deopvoeddesk
Terug naar boven

Geen goede vriendin voor mijn dochter (9)

Als het over vriendjes gaat ben ik het met jullie eens, wat jullie in de uitzending van Omdat ik het zeg lieten zien: laat je kind gewoon spelen bij wie het wil spelen, ook al heb jij je bedenkingen.
Maar wat als je kind nu een vriendinnetje uitkiest, dat ook nog in de buurt woont, dat haar op alle gebieden probeert te overtroeven? Dit is er nu bij onze dochter van 9 aan de hand. Haar vriendinnetje weet alles beter, kan ook letterlijk alles beter en steekt dat niet onder stoelen of banken, zelfs belerende teksten over hoe je moet tekenen (na de tekenles van onze dochter) enzovoort.
Onze dochter zit al ruim een jaar op pianoles en dit vriendinnetje is nét begonnen maar zijn gaat haar wel vertellen hoe onze dochter haar handen moet houden!
Samen spelen op de computer, betekent dat zij achter het keyboard zit en bepaalt wat er gebeurt.
Ik ben al voorzichtig een ontmoedigingsbeleid gestart, heb in voorzichtige termen met mijn dochter gepraat en dat heeft enigszins geholpen. Onze vraag is, is dit nou werkelijk “schadelijk” voor onze dochter van 9 jaar, waarvan pas geleden is vast gesteld dat ze moeilijk leert, cognitieve faalangst heeft, en dyslectisch is.

Beste bezorgde moeder,

Bij het grootbrengen van uw dochter vindt u het belangrijk dat ze vrij is in het kiezen van haar vrienden en vriendinnen. Tegelijkertijd loopt u ook tegen de lastige kant van de dagelijkse praktijk aan, waar eigenlijk menig ouder mee worstelt. Want wat doe je als je negenjarige dochter zich in een vriendschap laat overtroeven? Vooral wanneer kort geleden vastgesteld is, dat ze moeilijk leert, dyslectisch is en last heeft van faalangst.
Natuurlijk is uw dochter in principe meer gebaat bij een vriendin die haar respecteert en haar in haar waarde laat. Toch gaat ze graag met dit meisje om. De vraag is waarom? Wellicht omdat dit meisje de vaardigheden heeft die jullie dochter juist mist. Zo te zien trekt het dominante gedrag haar juist aan.

In plaats van het contact te ontmoedigen, zou ik u willen aanraden om het meisje regelmatig bij u thuis uit te nodigen. Breng echter uw probleem onder woorden, als ze bijvoorbeeld samen op de computer spelen en vraag hoe zij daar tegenaan kijken. Zeg dat u het niet goed vindt dat één persoon het spel domineert. “Bij ons thuis zijn we gewend dat …….” Vraag vervolgens of zij daar oplossingen voor weten of samen oplossingen voor kunnen bedenken. Zo leert uw dochter gaandeweg om zich weerbaarder op te stellen en kunt u haar ook voor haar nieuw verworven vaardigheden extra prijzen!
Met vriendelijke groet,

Emmeliek Boost
Pedagoge en initiatiefneemster van deopvoeddesk
Terug naar boven

Langzame dochter

Wij hebben twee kinderen, een zoon met een autistische stoornis van twaalf jaar en een dochter van acht jaar. Onze zoon krijgt de beste hulp die hij nodig heeft maar nu hebben we een vraag over onze dochter.

Omdat we een kind met een stoornis in het autistische spectrum hebben vinden wij onze dochter heel fijn, maar al vanaf de peuterschool vinden de docenten dat ze erg langzaam is. Ze heeft inderdaad geen haast maar echt achter is ze niet. Ze heeft gewoon nooit haast, zowel niet met aankleden of naar school gaan, vriendinnen maken doet ze ook niet zo snel.

Ze kijkt liever de kat uit de boom en dan als er een kindje naar haar toekomt dan pas gaat ze met hem of haar spelen. Uit zichzelf zal ze niets ondernemen.

Ze heeft er zelf geen problemen mee, maar de juf of meester waarbij ze in de klas zit begint er steeds over. Hij of zij zegt dat ze er later als ze iets ouder is problemen mee gaat krijgen, ze zal dan gepest kunnen worden omdat ze over zich heen laat lopen.
U moet niet denken dat er psychisch iets met haar aan de hand is want dat is nooit onderzocht maar er is ook nooit een aanleiding voor geweest.

Ze doet het nog steeds gemiddeld in de klas waar ze ook geen tempo laat zien.
Nou is mijn vraag: kan ik hier iets aandoen en moet ik hier iets aandoen? Ze is een heel gelukkig kind wat zich thuis goed kan vermaken.

Ik hoop dat ik een duidelijk beeld van onze dochter heb geschetst om mijn vraag te kunnen beantwoorden.

Beste moeder van een langzame dochter,

Jullie zijn tevreden over de hulp voor jullie zoon en merken dat jullie dochter thuis heel gelukkig is en zich goed kan vermaken. Ze is ook in jullie ogen wat traag, maar ze presteert gemiddeld op school en echt achter blijft ze niet, zeg je.

Zoals je jullie dochter omschrijft lijkt het erop dat jullie dochter een meer afwachtend type is. Doordat de leerkracht(en) er steeds over beginnen en aangeven dat je dochter mogelijk als ze ouder wordt, gepest zou kunnen worden, baart het jullie zorgen, denk ik. Natuurlijk is het belangrijk dat de leerkracht(en) jullie dochter ook op het sociaal-emotionele vlak volgen en kijken of ze op school en in de klas met leeftijdgenoten goed gedijt. Probeer erachter te komen of dit nu grotendeels te maken heeft met haar aard of dat dit ook mede veroorzaakt wordt door de situatie thuis of school of dat jullie dochter misschien vooral in de groep geneigd is zich wat op de achtergrond te plaatsen.
Er zijn diverse mogelijkheden om er achter te komen of jullie dochter gewoon van aard wat trager is dan anderen of dat er ook andere redenen mee spelen:

1. Juist omdat de oudste zoon thuis specifieke aandacht en begeleiding vraagt, zou het kunnen zijn dat jullie dochter al van jongs af gewend is om zichzelf te vermaken en de kat uit de boom te kijken. Misschien heeft jullie dochter gaandeweg een patroon van traagheid ontwikkelt, omdat ze daarmee jullie aandacht kreeg. Richt je daarentegen nu je aandacht op ieder klein initiatief van haar kant, dan vergroot je de kans dat ze steeds meer zelf onderneemt. Daarmee verdwijnt de focus op haar traagheid en stimuleer je met positieve aandacht haar eigen oplossingen en initiatieven.
2. Op deze leeftijd wordt het hebben van een vriendenkring belangrijker. Er ontstaan in de klas meer groepjes op basis van dezelfde hobby’s en spelvoorkeur. Juist omdat ze wat afwachtend van aard is, zou ze gemakkelijk aansluiting kunnen verliezen. Veel kinderen hebben zo’n vriendschapsboek, waarin leeftijdgenoten hun naan, adres, sport of hobby opschrijven. Het biedt thuis aanknopingspunten om te praten over welke kinderen in de klas met elkaar omgaan,wat hen onderling verbindt en wat jullie dochter daaraan wel of niet leuk vindt. Misschien wil ze heel graag met iemand afspreken, maar vist ze steeds achter het net. Wellicht lukt zo’n afspraak wel, als zij ’s avonds dat vriendinnetje opbelt.
3. Misschien wil jullie dochter in de klas beter mee kunnen komen en ook eerder klaar zijn met haar werk? Bespreek samen wat zij moeilijk vindt en wat haar zou helpen. Vraag ook of ze dit alleen of samen met jou en de leerkracht(en) wilt bespreken? Misschien werkt ze beter als ze op een andere plek zit, als ze tussendoor een schouderklopje krijgt omdat ze zo goed opschiet met haar werk of als ze wat extra oefenstof mee naar huis zou krijgen. Traag werken belemmert namelijk op den duur wel haar school resultaten. Bij bijna iedere test gaat het erom hoe snel je het goede antwoord geeft. Het zou jammer zijn als jullie dochter uiteindelijk minder goed gaat presteren, omdat ze te weinig de juiste stimulans krijgt. De schoolbegeleidingsdienst zou in dit kader een onderzoek kunnen doen naar de manier waarop jullie dochter informatie verwerkt en op grond daarvan een plan van aanpak voor school en thuis kunnen geven.

Met vriendelijke groet

Emmeliek Boost
Pedagoge en initiatiefneemster van deopvoeddesk
Terug naar boven

Dochter met faalangst

Onze dochter van 7 heeft veel last van faalangst. Ze is bang als er iets gaat gebeuren wat ze niet kent of waar zij niet zelf de regie van in handen heeft, en dat zowel op school als thuis. Het probleem is dat ze geen goed zelfbeeld heeft.
We proberen al de nadruk te leggen op wat ze kan, en te negeren wat haar niet lukt. Zijn er ook faalangsttrainingen? Ik ben teneinde raad, ik weet het echt niet meer.
Beste moeder van een faalangstige dochter,

Het faalangstige gedrag van jullie dochter baart jullie, heel begrijpelijk, veel zorgen. Ondanks het feit dat jullie je focus vooral leggen op wat ze wel goed kan, heeft ze toch niet zo’n goed zelfbeeld. Bij kinderen met faalangst lijkt het alsof de complimentjes niet willen ‘landen’. Ze ervaren complimentjes natuurlijk als fijn, maar hebben er zelf geen geloof in.

Praat liever met haar, over waarvoor ze bang is. Waar denkt ze aan als ze ergens niet de regie over heeft. Welke gevoelens komen dan in haar op. Trap niet in de valkuil om vervolgens haar advies te geven of jullie oplossing aan te reiken. Een angst krijg je het beste onder controle door erover te praten en te kijken wat haar zou helpen in die situatie. Haar eigen mogelijke oplossingen zijn vaak het beste op de probleemsituatie afgestemd en zijn daarom vaak effectiever, dan die van jullie.

Laat ook je dochter zien wat jij doet als iets onverwachts op je pad komt, of wanneer je de regie uit handen moet geven. Reageer dan niet direct laconiek met ‘de wereld vergaat niet’ of ‘de volgende keer beter’, maar praat juist over je gevoelens van onrust of falen. Vraag haar wat zij zou doen of jou zou aanraden? Wie weet komt je dochter dan zelf met een onverwachte, relativerende opmerking!

Gelukkig kan ik jullie geruststellen dat er inderdaad faalangsttrainingen in het land gegeven worden. Meestal is de leerkracht degene die jullie kan doorverwijzen naar de juiste training in de buurt. Ook kan er hulp worden ingeroepen bij de Schoolbegeleidingsdienst, die jullie dochter individueel zou kunnen testen op faalangst, waaruit dan een plan van aanpak voor thuis en op school zou volgen.

Indien het haalbaar voor jullie is om naar deopvoeddesk in Laren te komen dan is de kindercursus zelfvertrouwen & weerbaarheid aan te raden. Deze cursus start begin februari 2008, wordt afgestemd op de leeftijd van de kinderen in de groep en is zeer geschikt voor kinderen met faalangst. Mocht je interesse hebben kijk dan op onze website voor meer informatie. Daarnaast bieden we ook individuele begeleiding en testen wij kinderen met faalangst en een gebrek aan zelfvertrouwen.

Met vriendelijke groet,

Emmeliek Boost
Pedagoge en initiatiefneemster van deopvoeddesk
www.opvoeddesk.nl/
Terug naar boven

Hoe leren we haar het perfectionisme af?

Ik heb een vraag over mijn dochtertje van 6,5 jaar. Ze is zo perfectionistisch, en ik wil graag weten of ik daar nu al iets aan kan doen.
Al vanaf heel erg klein wordt ze ontzettend boos als ze er iets fout gaat. Het lijkt alsof het steeds erger wordt. Zelfs over dingen waar je niets aan kan doen wordt ze heel kwaad op zichzelf. Bijvoorbeeld als ze op haar tong bijt of struikelt.
Wij zeggen altijd dat iedereen fouten maakt en dat je daar juist van kan leren, maar dat dringt op dat moment ook niet tot haar door. Ze is dan zo met zichzelf bezig, dat we nauwelijks tot haar door kunnen dringen. Vaak laten we haar maar uitrazen. Graag willen we weten of we daar al iets aan kunnen doen, want ze krijgt hier later veel last van.

Beste ouders van een perfectionistische dochter,

Soms weten we het gewoon even niet meer. Waar je doe je nu goed aan in de opvoeding van je kind? Moet je nu je dochter leren dat ze fouten mag maken en wat doe je als ze bij tegenslag zo boos wordt? Moet je haar dan gewoon laten uitrazen of is er nog een andere oplossing?
Zo te horen is jullie dochter geheel van slag als haar ook maar iets niet lukt. Zelfs als ze struikelt, wordt ze boos op zichzelf. Nu wil geen enkele zesjarige falen. Ze willen juist graag overal de beste in zijn. Verliezen is niet hun sterkste kant.
Dat is ook niet zo gek, als je je bedenkt, dat ze steeds meer ‘uit ’t veilige huis’ op eigen benen komen te staan. Ze moeten al best weerbaar zijn in de klas, op het plein of tijdens de zwemles. En jullie zijn er niet meer om haar steeds bij te staan, zoals dat was toen ze vier jaar was. Kleuters beschouwen bovendien regels ook als absoluut overal geldig. Ze heeft dus geen enkel begrip dat iemand een spelletje op een andere manier speelt, dan dat zij gewend is. Ze is dus een klein perfectionistje. Neem dat liever serieus en bagatelliseer het niet. Zij vindt het erg om fouten te maken, dus bevestig dat ze liever geen fouten maakt. Verplaats je juist meer in haar gevoel en zeg dat het ook heel vervelend is dat dingen soms niet lukken. Vraag wat haar zou helpen? Het is beter om haar niet zo te laten uitrazen. Daarvan raakt ze ook lichamelijk van streek. Misschien kan ze jullie met een seintje op tijd waarschuwen, zodat ze niet zo boos hoeft te worden.
Leg verder vooral je focus op datgene waar ze goed in is en wat haar zo de moeite waard maakt. Ondersteun dit met prentenboeken die over zelfvertrouwen gaan.

Hartelijke groet,
Emmeliek Boost, pedagoge en initiatiefneemster van deopvoeddesk
Terug naar boven

Onze dochter wil niet gaan slapen

Ik heb twee dochters 6 en 3. Het gaat vooral even om de oudste. Ik weet niet meer hoe ik bij haar door moet dringen als zij mijn grens echt bereikt heeft! Vooral bij het naar bed brengen begint het: ik spreek goed met haar af hoe we het gaan doen. Tandenpoetsen, verhaal, kus en knuffel.
Maar zodra ik opsta van de rand van haar bed, begint het drama: ze wil nog een kus nog een knuffel, en gaat maar door. Ze wil gewoon niet alleen zijn..
Voor mijn gevoel heb ik echt alles geprobeerd. Ik weet het niet meer. Als mijn man haar naar bed brengt is het precies hetzelfde. Heeft u misschien nog een tip?

Beste moeder van een slapeloze dochter,

Eigenlijk bent u al op de goede weg. Tussen de regels door zegt uw dochter, dat ze niet alleen wil zijn. wellicht is het dat waar alles om draait. Heeft ze daar overdag ook moeite mee? Merkt u dat uw dochter u ook bij het naar school brengen, claimt? We zeggen wel eens dat zesjarigen uit ’t veilige huis’ gaan. Ze zijn meer op zichzelf aangewezen en we verwachten vaak dat ze al veel zelf kunnen. Uw jongste daarentegen is nog geheel op uw hulp en zorg aangewezen en zal ook wel van zich laten horen, zodra haar iets niet bevalt! Het is begrijpelijk dat uw oudste om deze redenen graag uw aandacht opeist en juist aan het eind van de dag: met het naar bed gaan!
Bespreek dit bedprobleem met uw oudste liever niet bij het bed, maar juist overdag.
Zeg dat u merkt, dat ze ‘s avonds niet alleen in bed wil zijn. Vraag niet naar het waarom! Maak kort duidelijk waarom u niet bij haar bed wilt blijven zitten. Zeg dat u haar wilt helpen. Vraag haar wat ze nodig heeft om goed te kunnen inslapen. Misschien moet u nog wat rommelen op de gang zodat ze weet dat u nog boven bent. Is dat haalbaar voor u dan voegt u dat aan het bedritueel toe. Laat haar het gehele bedritueel op een tekening onder elkaar in beeld brengen. Hang de tekening bij haar bed. Zo brengt u haar ’s avonds volgens dit nieuwe door uw dochter gemaakte stappenplan naar bed.
Veel succes!

Met hartelijke groet,

Emmeliek Boost van de Opvoeddesk in Laren
Terug naar boven

Jaloers op zijn broer

Wij hebben twee zonen, Jasper van 6 jaar en Thomas van 5. Al geruime tijd lijkt Jasper erg jaloers te zijn op Thomas. Hij gunt hem niets; als Thomas gevraagd wordt iets te doen, dan zal Jasper altijd proberen om Thomas voor te zijn. Hij pakt steeds alles af met gevolg dat er veel gevochten wordt, het komt niet in hem op om iets met zijn broer te delen, je moet er echt op aandringen. Omgekeerd als Thomas iets krijgt vraagt hij ook altijd voor Jasper.
Jasper vertoont ook naar andere kinderen een beetje asociaal gedrag, hij wil altijd bij het spelen zijn zin doordrijven en uiteindelijk haken vriendjes af. Het schijnt hem niet te deren, hij zegt dat hij het niet erg vind om alleen te spelen. Ogenschijnlijk is dat ook zo; hij tekent en kleurt graag en dan zingt hij daarbij, dus het schijnt hem niets te doen.
Wij vinden dit gedrag niet kunnen en hebben vaak gesprekken met hem dat hij op die manier geen vriendjes maakt, maar dan zegt hij dat hij het niet erg vindt.
Wij als ouders vinden het wel erg, Thomas wordt vaak uitgenodigd om ergens te spelen en Jasper niet. Op school heeft hij slechts twee vriendjes en tijdens de pauze speelt hij dan vaak met Thomas.
Hij wordt boos als hij aangesproken wordt op zijn jaloerse gedrag en trekt zich boos terug met de woorden: ik mag ook niets.
We proberen met allerlei voorbeelden hem op ander gedrag te brengen maar het schijnt alsof het van kwaad tot erger wordt; hij is niet lief voor andere kinderen. We weten echt niet wat we hieraan moeten doen en hebben advies nodig.

We behandelen de twee kinderen echt gelijk, daar letten we speciaal op. Als de een iets krijgt, krijgt de ander het ook of hij krijgt iets anders. In het weekend doen we vaak leuke dingen met ze, zaterdags hebben ze samen zwemles. ‘s Avonds voor het slapen gaan wordt altijd voorgelezen en vaak gebruik ik die momenten om Jasper met bijvoorbeeld een verhaal te laten inzien dat zijn gedrag niet goed is. Ik weet niet wat ik meer moet doen. We zijn ten einde raad.

Beste moeder van twee bijna-even-oude zonen,

Natuurlijk kunnen wij je verder helpen. Jullie hebben twee lieve zonen die qua leeftijd weinig van elkaar verschillen. Het is begrijpelijk dat de oudste, Jasper, daar het meeste moeite mee heeft. Hij moest na een jaar zijn plekje delen met Thomas. In het begin zal dat weinig problemen hebben opgeleverd, maar vanaf dat Thomas beter is gaan lopen, praten en spelen, zal Jasper zijn territorium hebben willen veilig stellen. Met een snelle Thomas zal hem dat veel moeite hebben gekost. Bovendien ben je geneigd om twee zonen met maar een jaar leeftijdsverschil hetzelfde te behandelen. Ze gaan wellicht op hetzelfde tijdstip naar bed, kijken naar dezelfde tv-programma’s en zitten allebei tegelijk op zwemles. Je schrijft dat je hen ook allebei tegelijk iets extra’s geeft en gelijk behandelt. Zo te zien heeft Jasper daar moeite mee. Hij weet niet goed wat nu zo kenmerkend is voor hem, Jasper? Wat maakt hem speciaal voor jou? Zo te horen krijgt Jasper nu regelmatig de boodschap van je dat vriendjes afhaken omdat hij niet aardig is en dat hij op moet houden met jaloers te zijn op Thomas. Ondanks jullie vermaningen en het verhaal met moraal bij zijn bed blijft Jasper zich jaloers gedragen. Het lijkt hem niet te deren, zeg je. Uiterlijk lijkt dat misschien zo. Kinderen trekken altijd hun schouders op als ze steeds opnieuw horen dat ze iets fout doen en niet weten hoe ze het goed kunnen doen. Jasper zegt ook: “Ik kan ook niets goed doen!” Hij kan zichzelf niet op de goede koers zetten.
Je krijgt echt een gezellige Jasper in huis, wanneer je je meer richt op het goede gedrag van Jasper. Zeg bijvoorbeeld vaker, dat je blij wordt als je Jasper hoort zingen! Kijk eens waar hij goed in is, wat kan hij allemaal en benoem zijn specifieke eigenschappen en talenten. Laat ook de verschillen niet onbelicht. Jasper heeft misschien andere hobby’s dan Thomas. Thomas houdt misschien van voetbal en Jasper van tekenen en zingen of omgekeerd. Ook lichamelijk zijn ze misschien anders gebouwd? Laat ze zichzelf op een groot vel papier tekenen in hun favoriete outfit.
Geef liever geen aandacht aan de jaloezie of aan het lastige gedrag, maar richt je zich vooral op zijn kwaliteiten. Dan leren de jongens dat ze allebei anders zijn, maar evenveel de moeite waard.

Met vriendelijke groet,

Pedagoge Emmeliek Boost
Initiatiefneemster van deopvoeddesk
Terug naar boven

Mijn dochter wordt gepest

Ik heb een dochter van 9 die supergevoelig is. Zodra er klasgenootjes maar naar haar kijken, denkt zij meteen dat ze het over haar hebben en dan voornamelijk negatief. Hoe kun je hiermee het beste omgaan? Daarnaast heeft ze een bepaald klasgenootje waarmee het echt niet klikt. Vaak komt ze thuis met verhalen dat ze door haar gepest wordt.

Wat ik lastig vind is hoe ik haar kan helpen. Zelf ben ik ervan overtuigd dat zij heel goed in staat is om zaken op te lossen. Aan de andere kant wil je ook niet dat haar enthousiasme voor school vermindert door bepaalde gebeurtenissen. Gelukkig vindt het ze het nog steeds heel leuk op school en geeft ook geen signalen wat het tegendeel bewijst.

De laatste keer vertelde ze me dat ze had gevraagd aan haar klasgenootje om op te houden met plagen. Toen zij dit niet deed is mijn dochter naar de juf gegaan om dit te vertellen. Ik vind dit een goede wijze, maar is dat ook zo? Ik heb de juf ook al gesproken en trouwens ook de moeder van haar klasgenootje, die zeggen dat mijn dochter heel gevoelig is. De juf vertelde ook dat ze het knap vindt dat mijn dochter wel open is en het eerlijk zegt.

Ik wil niet te bemoeizuchtig zijn en tegelijkertijd wil ik haar weerbaarder maken. Ik weet dat coachen een goede methode is, maar soms lukt me het niet om de juiste manier te vinden. En ik wil ook de gevoelens van mijn dochter niet wegstoppen en haar het gevoel geven dat ik haar serieus neem.

Ze vraagt soms of ik de moeder wil bellen of naar de juf wil gaan. Dat vind ik niet altijd een goed plan maar ik heb één keer de moeder van het klasgenootje gebeld waarop zij een gesprekje met haar dochter heeft gevoerd. Dat leidde tot meer opmerkingen, waarbij het klasgenootje mijn dochter vertelde dat ik een stomme moeder ben die zich er niet moet bemoeien. Je snapt al wel dat het een lastige zaak is om je in te manoeuvreren als ouder. Kun je mij goede raad geven?

Beste moeder-van-van-een-supergevoelige dochter,

Wat is het ook moeilijk he, om de juiste balans te vinden tussen zowel je kind willen helpen en haar toch ook los te laten. Met een negen jarige dochter kies je ervoor om als ouder coachend op de achtergrond te zijn. Daarmee geef je haar niet alleen het vertrouwen dat zij zelf goed is in het oplossen van haar problemen, maar ook de ruimte om over belangrijke onderwerpen met je te kunnen praten. Chapeau!

Pesterijen is echter een ander onderwerp! Dat heet onrecht en raakt je in je hart. Daar horen ouders, leerkrachten, overblijfouders en andere betrokkenen uiterst alert te zijn. Kinderen kunnen dat nooit alleen oplossen. Zeker niet als ze gevoelig van aard zijn en daarom moeite hebben om van zich af te bijten. Pesterijen moeten altijd serieus genomen worden. Je dochter moet thuis en op school haar probleem kunnen uitleggen en nog veel belangrijker: ze moet serieus genomen worden. Te vaak wordt het probleem vertaald naar het karakter van het slachtoffer: “ze is ook zo gevoelig!” Pesten kan alleen stoppen als alle partijen zich daarvoor inzetten. Wat echter voor de één pesten is, is voor de ander plagen. Vandaar dat er sinds de jaren ’90 één definitie is opgesteld en die luidt als volgt: Bij plagen zijn kinderen aan elkaar gewaagd en bij pesten is er één de dupe. Wanneer je dochter nu het mikpunt is van pesterijen, is het een heel begrijpelijke actie dat je de moeder van de pester belt. Ik denk met eigenlijk maar één doel: het moet stoppen! Volkomen terecht.
Meestal werkt dit echter averechts. Door het probleem individueel te willen oplossen, krijgt de gepeste het nog harder te verduren. Bij pesterijen horen alle partijen betrokken te worden. Ook de kinderen die zwijgen, maar er wel van weten. Op school hoort er een anti pestbeleid te zijn. Het team weet hoe moeilijk het is om pesterijen uit te bannen.
Omdat pesten schadelijk is voor ieder kind, dient er regelmatig in de klas aandacht besteed te worden aan hoe we met elkaar omgaan. Daarbij geldt ook de regel dat pesten altijd gemeld moet worden. Ieder kind, ook kinderen die zien dat er gepest wordt, moet dat melden bij de leerkracht. Alleen door een beroep te doen op alle betrokkenen valt pesten enigszins onder controle te brengen. Ouders kunnen pestproblematiek dus beter niet alleen met hun kind oplossen. Het is eigenlijk ook van de gekke dat sociale en gevoelige kinderen weerbaar gemaakt moeten worden. Je kunt beter je focus richten op het stimuleren van zelfbewustzijn en zelfvertrouwen.

Met hartelijke groet,

Emmeliek Boost, pedagoge en initiatiefneemster van deopvoeddesk
Terug naar boven

Vader plotseling overleden, onzeker kind

Een half jaar geleden is mijn man plotseling, ’s nachts, na een hartstilstand overleden. Ik blijf achter met drie kinderen van 8, 11 en 14. Ik hoef denk ik niet te beschrijven welke emoties we doormaken.

Met mijn jongste dochter zit ik nu in een situatie waar ik niet goed uitkom. Wanneer iets niet naar haar zin gaat, bijvoorbeeld de broek die ze aan wil zit in de was, of de staart in haar haar wil niet goed zitten, of haar sportschoenen deugen niet, komen er enorme driftbuien. Ze schreeuwt, gooit met spullen die ze op dat moment in haar hand heeft, met deuren enz. Ook vóór het overlijden van mijn man kon ze al moeilijk met de kleine tegenslagen van het leven omgaan, het is nu vergroot.

Ik probeer rustig te blijven, me voor te houden dat haar boosheid is niet op mij is gericht, duidelijk aan te geven wat ik niet wil. Ik zeg dus dingen als: ‘je mag wel boos zijn maar niet met de deuren gooien, ’ maar het is niet makkelijk. Als zij om kwart over acht naar school is, heb ik er al een dagtaak opzitten en dan laat ik de emoties nog buiten schot.
Onlangs gaf ik aan: ‘ik wil dit niet langer, als jij naar school bent zit ik de halve ochtend te huilen.’
Haar reactie daarop: ‘Dat is jouw probleem!’ Waarop ik aangeef dat dit zo is, maar wel veroorzaakt wordt door haar gedrag.

Ze wil perfect zijn, perfect gekleed en niet uit de toon vallen bij haar klasgenootjes. Ze kan in de stress schieten als ze zeggen dat ze te dik is (wat niet zo is), ze wil haar bril niet op omdat er eens gezegd is dat het stom is.

Momenteel weet ik sowieso even niet waar ik goed aan doe. Hebben jullie tips of advies?

Beste verdrietige moeder,

Zo abrupt je man verliezen zonder enige aanleiding is voor zowel je kinderen als jezelf een shock. In één nacht is je leven plotseling totaal veranderd, worstel je met je intense verdriet en het onverklaarbare dat jullie overkomen is.
Met al deze emoties probeer je zo goed mogelijk het leven van de kinderen op de rails te houden. Voor achtjarigen is het plotseling overlijden nog onbegrijpelijker dan voor jezelf. Ze leven in de vooronderstelling dat het leven beheersbaar is. Dat volwassenen geen greep hebben op het leven kan hen angstig en onzeker maken.

Je jongste reageert nu boos op elke tegenslag en alles wat zij niet meer onder controle heeft. Reageerde ze al boos als iemand iets negatiefs zei van haar kleding, nu klinkt zij totaal ontredderd. Achtjarigen kunnen niet anders dan het jou kwalijk nemen dat haar leven zo drastisch veranderd is. In haar ogen was en ben je de garantie op het leven.
En dat vanzelfsprekende vertrouwen in het voortbestaan van ieder ander persoon is sinds de dood van haar vader onzeker geworden. Daarom wil ze zich er van verzekeren dat haar moeder sterk is.
Vandaar dat zij jouw verdriet boos afwijst als jouw probleem.

Natuurlijk doe je er als moeder juist alles aan om je kinderen zo goed mogelijk te helpen. Helaas werken onze oplossingen en adviezen in de regel niet. We gaan namelijk gemakkelijk in op de dingen die ze aangeeft (kleding deugt niet) en voorbij aan de boodschap, die achter de boosheid schuilt. Kijk of het helpt als je alleen haar onvrede benoemt en zegt dat je haar graag wilt helpen. Probeer haar boosheid te verklaren. Zeg dat je je kunt voorstellen dat zij boos is op jou. Had jij volgens haar het overlijden van haar vader moeten kunnen voorkomen door op tijd de arts te bellen? Was er misschien stress in huis en heeft die spanning in haar ogen het overlijden van je man misschien veroorzaakt?
Probeer erachter te komen wat haar ideeën en gedachten hierover zijn. Geef haar die informatie die zij nodig heeft. Vertel haar of je man zich misschien al niet lekker voelde of wanneer hij naar de dokter is geweest. Laat de huisarts uitleggen wat een hartstilstand betekent en haar tevens bevestigen en geruststellen dat jij je regelmatig op je gezondheid laat controleren.

Beschouw haar onbehouwen gedrag als een signaal dat het niet goed met haar gaat, maar geef daarbij toch ook jouw grenzen aan. Het allerbelangrijkste is dat je dochter weer wat greep krijgt op haar leven en dat ze zich zeker weet wat er boven haar hoofd hangt.

Houd er rekening mee dat uw kinderen alert zijn op mogelijke (telefoon) gesprekken over de financiën. Ook kunnen andere kinderen hen onzeker maken door vragen over het wel of niet moeten verhuizen? Zorg dat je dochter op jou en andere vrienden of familieleden kan rekenen, waarbij ook het verlies van haar vader en de gevolgen daarvan bespreekbaar blijven.

Ik wens u veel sterkte met dit enorme verlies voor jou en je kinderen.
Hartelijke groet,

Emmeliek Boost
Pedagoge en initiatiefneemster van de Opvoeddesk
Terug naar boven

Brutale zoon

Wij hebben drie kinderen, twee meisjes van 16 en 10, en een jongen van 8. Ik mail over de jongste, een lekkere jongen maar de laatste maanden zo onhandelbaar, dat ik het af en toe even niet meer weet met hem… Hij zit voor de tweede keer in groep 4, omdat hij het vorig jaar niet redde.
Hij is gemeen tegen andere kinderen, binnen en buiten ons gezin. Als er iemand huilt dan is meestal mijn zoon wel in de buurt, niet dat hij het altijd veroorzaakt, maar het is wel het eerste wat ik dan denk. Ook weer een verkeerde instelling van mij want hij is óók een schat van een jochie. Hij is ronduit onbeschoft en vind boeren een pretje… Dat is wel leuk voor een keer, maar hij kent geen grenzen.
Als we ergens op visite zijn schaam ik me soms rot. We waren bijvoorbeeld op kraamvisite, begint de baby te huilen en dan zegt hij
doodleuk,”hou toch je bek”. Ik zag wel dat hij ervan verschoot en wist dat hij wat verkeerd zei, maar ik weet toch niet hoe ik moet reageren, terwijl ik eigenlijk op dat moment witheet ben. Maar wil mezelf ook weer niet als schreeuwende moeder neerzetten.
We hebben al van alles geprobeerd betreft, straffen helpt niet, beloningssystemen ook niet. Ik kan hem wel een gouden berg beloven maar hij houdt het nog geen dag vol.
Van de andere kant is hij ook wel een knuffelkont en komt hij graag bij je zitten. En natuurlijk houden we zeer veel van hem, dat spreekt voor zich… maar op dit moment heb ik wel wat advies nodig.

Beste moeder van een brutaal jongetje,

Heb je een mooi gezin en dan is de jongste opeens wars van alles en weet je even niet hoe je hem moet aanpakken! Zo zijn er periodes dat alles volgens het boekje verloopt en momenten dat je plotseling gedwongen wordt om je opvoedingsaanpak weer bij te stellen. Soms doordat je kind gewoon ouder wordt en meer van zich zelf wil laten horen. Maar het kan ook zijn, dat hem iets dwars zit, er iets thuis of op school veranderd is, waardoor hij nu niet goed gedijt. Zo doet hij het jaar over in groep 4, zitten zijn vriendjes nu in groep 5 en is hij ook zijn plekje thuis een beetje kwijt door zijn brutale gedrag.

Helaas reageren wij als ouders op uitdagend gedrag meestal met corrigeren, waarschuwen en als het gedrag niet verbeterd, dreigen we met straf. We vragen ook steeds naar het ‘waarom’ van zijn brutale gedrag, maar stuiten dan op een ‘schouder ophalen’ of op nog meer boosheid. Eigenlijk missen we met deze aanpak de echte boodschap die je zoon probeert over te brengen.

Er is iets wat hem dwars zit… Benoem dat. Zeg dat je gek op hem bent en merkt dat het niet goed met hem gaat. Kijk of het te maken heeft met de situatie in groep 4. Verplaats je zo veel mogelijk in zijn gevoelens, zodat hij ruimte krijgt om te vertellen en zich goed gehoord voelt. Kom niet zelf met oplossingen of adviezen in de trant van: “Als jij ophoudt met brutaal te zijn, dan doe ik … ” Geef juist aan dat je hem wilt helpen dat het weer goed met hem gaat.

Meestal weten kinderen je goed te vertellen wat er thuis of op school beter kan. Door hem daarin aan te moedigen en zelf oplossingen te bedenken, stimuleer je ook zijn zelfvertrouwen en wordt het contact tussen jou en hem weer een stuk gezelliger! Er is dan geen reden meer om brutaal te zijn, dus verdwijnt dit lastige gedrag als sneeuw voor de zon.

Met vriendelijk groet,
Emmeliek Boost, pedagoge en initiatiefneemster van deopvoeddesk
Terug naar boven

Alleen maar schreeuwen

Mijn man en ik hebben 3 kinderen, een dochter van 11, en twee zoons van 10 en 7. Absoluut geen probleemkinderen maar iedere dag heb ik wel een zeer heftige discussie met ze waarbij ik mijn stem zeeeeeeer verhef en af en toe alleen maar schreeuwend tot ze lijk door te dringen. Ik voel me soms net een legercommandant.

Vooral het voeren van de konijnen, een iedere dag terugkerende taak is een bron van ergernis. Ondanks een schema worden de dieren pas na herhaaldelijk aandringen gevoerd.

Daarnaast het avondeten. Mijn man en ik willen hier zo graag een gezellig moment van maken, maar het eindigt meestal in een wedstrijd wie het hardst kan roepen en dan is de sfeer weer verpest.

Wij zouden hier zo graag verandering in brengen en leuke ouders willen zijn die niet constant lopen te verbieden. Het valt me soms moeilijk om daarna weer lief tegen ze te zijn. Ondanks alle “sorry mama’s” en ernstige gesprekken als de rust wedergekeerd is, komt dit probleem telkens weer terug.

Heeft u tips om rust in ons gezin te brengen en voor mij om een andere manier van benaderen van de kinderen toe te passen?

Beste legercommandant-tegen-wil-en-dank,

Tjee, het opvoeden van drie mondige, schoolgaande kinderen valt niet mee, hè!
Zo te horen hebben ze een aardig weerwoord en ben je gaandeweg steeds meer gaan schreeuwen om tot hen door te dringen.
Anno 2007 is ‘niet luisteren’ het meest genoemde opvoedprobleem. Veel ouders voelen zich een politieagent of zoals jij aangeeft een legercommandant. Bij jou thuis verstoren je kinderen niet alleen overdag, maar ook tijdens het avondeten alle gezelligheid. Dat moet slopend voor jou en je man zijn! Misschien kan ik je helpen.

Allereerst is het belangrijk om te weten:

* Mopperen, waarschuwen of dreigen met straf zet kinderen niet op het goede spoor van gezelligheid
Kinderen raken gewend aan je stemverheffing en zullen daarom wachten op je stemverheffing, eerder zullen ze niet gehoorzamen
* Door kinderen vermanend te herinneren aan hun taken krijgen kinderen aandacht, ook al is het op een negatieve manier.
* Deze negatieve aandacht die jij en je man ook tijdens het eten geven, zijn ze inmiddels gewend en dit patroon kunnen en zullen ze niet uit zichzelf doorbreken

Kortom: hoe kom je uit deze vicieuze cirkel?

* Het beste doorbreek je de situatie door vanaf vandaag direct te stoppen met het mopperen, schreeuwen, boos worden en commanderen. Zowel wat betreft het voorbeeld van het voeren van de konijnen als het avondeten:
* Ga om de tafel zitten met het hele span en zeg wat je dwars zit: zeg dat je te vaak moet schreeuwen om dingen gedaan te krijgen en dat je daar vanaf nu mee stopt;
* Zeg ook dat het je veel te veel energie kost en dat je graag een gezellige sfeer in huis wilt hebben;
* Vraag hen hoe jullie met zijn allen kunnen zorgen voor een gezellige sfeer?
* Laat ieder kind oplossingen bedenken;
* Zet alle oplossingen, hoe gek ook, op een rijtje;
* Bespreek samen welke oplossingen goed zullen werken en haalbaar zijn;
* Kies er samen een paar uit en oefen daar de komende week mee;
* Check tijdens de week of de oplossingen goed werken of misschien wat bijgesteld moeten worden;
* Kijk waar het niet goed gaat en vraag wat er moet veranderen zodat het ook echt gezellig blijft;
* Spreek met elkaar af wat voor een leuke activiteit gaan doen als het lukt om gezellig aan tafel te eten;
* Denk aan: favoriet eten, of een leuke dvd huren, een gamespelletje doen, etc.

Hartelijke groet,

Emmeliek Boost, pedagoge en initiatiefneemster van de Opvoeddesk
Terug naar boven

Mijn dochter wil alleen maar lezen…

Hallo, ik wil graag vragen hoe vaak en hoe lang ik met m’n dochter moet spelen. Zij is ons enigste kind en ze wil altijd iets met ons doen. Maar wij vinden het ook belangrijk dat ze zelf iets doet. Nu speelt ze toch al niet, wel leest ze enorm veel en wil ze ook nog wel eens computeren en kleuren. Maar verder niet, heeft ze ook nooit gedaan. We spelen regelmatig een spelletje met haar of maken een puzzel of lezen haar voor. Vroeger heb ik heel veel met haar geknutseld maar daar heb ik de laatste tijd weinig zin meer in en eigenlijk ook weinig tijd meer voor. Maar hoort ze niet veel zelf te spelen? Ze wordt binnenkort 6 jaar en ze zit nu in groep 3.

Beste moeder van een veel-lezende dochter,

Dat je dochter zo graag leest, is super! Ze is bijna 6 en blijkt nu al oog te hebben voor de verhaaltjes, de tekeningen en blijkt zich goed te kunnen concentreren op het lezen van de woordjes. Dat vergt best veel inspanning en tijd. Ze kan zich met een boekje zo te horen prima vermaken.

Juist in jullie situatie, waar er geen broertje of zusje is, heb je misschien het gevoel om het gemis aan een speelkameraadje te moeten compenseren. Toen ze jonger was, schrijf je, heb je enorm veel met haar geknutseld. Sinds ze echter in groep 3 zit, heb je er minder tijd voor en vind je ook dat ze zich zelf wat meer moet kunnen vermaken.

Het klopt inderdaad dat jouw rol bij haar spel nu anders is. Je dochter weet precies wat er aan speelgoed in huis is. Je hebt haar al laten kennis maken met allerlei materialen, dus je hoeft er niet een half uur naast te gaan zitten. Wel heeft ze je waardering nodig terwijl ze lekker zit te lezen of te tekenen. Zeg dus juist iets wanneer ze geconcentreerd bezig is in de trant van “wat ben je toch een goede lezer…”, geef haar een aai over haar hoofd en zeg iets over het effect dat haar leesgedrag op jou heeft. Misschien geeft ze jou gelegenheid om geconcentreerd op je computer te werken? Ieder kind wil bevestigd zien, dat zij of hij een bijdrage in het gezin heeft. Bovendien worden kinderen niet gestimuleerd om te gaan spelen met zinnetjes als : “Je hebt een kast vol speelgoed” of: “Ga nou eens dit of dat doen”. Dwang staat haaks op spel!

Het zit dus niet zo zeer in de hoeveelheid tijd die je voor je kind uittrekt, maar meer in je betrokkenheid en het plezier bij haar spel. Kijk of je haar aansluitend op haar leesbehoefte op het spoor van iets anders kan zetten. Laat haar bijvoorbeeld aan de hand van het deksel van een puzzel een verhaal bedenken, luister daar met interesse naar, en kijk of ze zin heeft om de puzzel te gaan leggen of dat ze misschien liever een tekening van haar verhaal wil gaan maken. Van die tekening kan ze tenslotte ook een puzzel maken, door hem in stukjes te knippen! Laat haar een top 5 van favoriete spelletjes bedenken, hang het lijstje bij de ijskast en kies samen handige speelmomenten uit. Kies vooral spel wat je zelf ook enigszins leuk vindt. Heb je een hekel aan koekjes bakken, laat dat dan over aan een oppas of eventueel aan oma!

Emmeliek Boost
Pedagoge & initiatiefneemster van de Opvoeddesk
Terug naar boven

Hartsvriendin ingeruild

Mijn dochter is 8 ½ jaar oud. Al vanaf de peuterspeelzaal heeft ze een vriendin, die ze als haar hartsvriendin beschouwt.
Sinds afgelopen schooljaar heeft zij voorkeur voor een ander meisje. Ze spreekt bijna alleen nog met het andere meisje af en als ik mijn dochter moet geloven speelt ze op het schoolplein en bij andere gelegenheden alleen nog met het andere meisje. Mijn dochter blijft haar als haar beste vriendin beschouwen en wordt voor mijn gevoel (ze spreekt het niet uit) wel verdrietig vanwege het feit dat ze ingeruild is voor een ander. Ze heeft ook niet 1,2,3 een ander vriendinnetje en ik ben heel bang dat ze tussen wal en schip valt.
Omdat afwijzing mijn zwakke plek is reageer ik best heftig op dit verhaal. Ik informeer heel vaak wat ze vindt van het feit dat haar beste vriendin nu zo close is met het andere meisje en probeer haar duidelijk te maken dat ze beter een ander vriendinnetje kan zoeken. Maar ik vraag me af of dit de goede manier is. Eerlijk gezegd weet ik niet hoe ik hier het best mee om kan gaan, ik wil haar zo graag verdriet op dit punt besparen maar misschien is ook dat niet verstandig.
Ik merk wel dat ze een beetje verandert, het was altijd een heel open en spontaan kind. Ze is wat stiller geworden en minder enthousiast. Ik wijt dat aan het vriendinnen-verhaal maar of dat echt zo is…..?

Beste moeder-van-een-trouwe vriendin,

Het gaat je aan je hart als je dochter al vanaf de peutertijd een vaste hartsvriendin heeft, die haar in het afgelopen schooljaar plotseling niet meer ziet staan. Je leeft met je dochter mee en het liefst zou je haar dit verdriet willen besparen. Wat goed dat je zo goed de mogelijke invloed van jouw persoonlijke ervaringen meeneemt in je verhaal. Als iets je zwakke plek is, ben je geneigd om er controle op te willen uitoefenen. Het is dus heel begrijpelijk dat je jouw dochter in de gaten houdt, haar andere vriendinnetjes aanraadt en vaak naar haar gevoelens vraagt.
Door de mix van bezorgdheid en emoties trappen we allemaal gemakkelijk in de valkuil van het te willen oplossen. Zo te horen is je dochter echter niet het type om een ander vriendinnetje te willen gaan zoeken. Zij blijft trouw aan zichzelf en daarmee ook aan haar vriendin. Dat is een prachtige eigenschap van haar. Stap af van het idee dat jij het probleem moet kunnen oplossen voor haar, en kijk waar je haar kan helpen om haar gevoelens te uiten. Zeg tegen haar, dat je merkt dat ze de laatste tijd minder enthousiast uit school komt. Stel vragen in de trant van….je bent de laatste tijd wat stiller, zo ken ik je niet, is het op school minder leuk..? is er iets in de klas veranderd..? Sluit zo dicht mogelijk bij haar verhaal aan, kijk waar zij mee komt, verplaats je in haar gevoelswereld en benoem zoals je denkt dat zij zich voelt. Ik weet zeker dat je dat goed afgaat, want je weet uit eigen ervaring wat het met je doet, als je afgewezen wordt. Vertrouw op de aanpak of oplossingen van je dochter! Hoe meer je als coach opstelt, des te weerbaarder wordt je dochter. En dat is eigenlijk wat je, denk ik, ook wilt?

Met hartelijk groet,
Emmeliek Boost, pedagoge De Opvoeddesk
Terug naar boven