Opvoedvragen tieners

Terug naar vraag en antwoord

• Ik ben veertien en ik zeg NEE!
• Sportieve winnaar, maar verliezer?
• Mijn vriend zwakt de huisregels af ten opzichte van zijn kinderen
• Laptopruzie
• Verliefde tiener
• Te laat thuiskomen
• Lang haar of millimeteren?
• Dwarse tiener
• Mijn kinderen willen thuis niet helpen
• Internettende zoon
• 14 jaar en seks met een jongen
• Onze zoon heeft zich aangemeld bij een gay-site
• Altijd te laat
• Zoon (12) zoekt blote plaatjes op het internet

Ik ben veertien en ik zeg NEE!

Hoe kunnen we onze zoon van 14 jaar stimuleren om dingen te doen waarvan hij het nut niet inziet?
Hoe kunnen we onze zoon van 14 stimuleren om spontaan iets voor een ander te doen?
Hoe kunnen we onze zoon motiveren om zich aan afspraken te houden?

Puber in huis

Uit je vragen maak ik op dat de puberteit bij jou in huis is begonnen. Wat is het ook een overgang hè, van de basisschool naar voortgezet onderwijs!

Tieners staan niet stil bij wat anderen nodig hebben. Er vinden allerlei ontwikkelingen in hun lichaam en hersenen plaats, waardoor ze ongemotiveerd kunnen overkomen en zich slecht aan afspraken houden. Ze hebben een heel andere beleving bij de dingen die voor jou urgent of nuttig zijn. Ze denken logisch, voelen haarfijn de sfeer thuis aan, maar reageren bot of onverschillig als je hem of haar vraagt om hulp of naar hun mening. Met het kan mij niet schelen, lijkt het alsof het je kind koud laat. Dat is maar schijn. Je veertienjarige verzet zich alleen tegen de verantwoordelijkheid om voor jou te moeten beslissen. Ondanks het feit dat ze over allerlei zaken kunnen discussiëren, moet je hen heel concreet aangeven, wat je precies verwacht. Op een verzoek: “kun je niet een beetje helpen” of “we hadden toch een afspraak”, krijg je geen antwoord. Maak een lijstje van taken die thuis gedaan moeten worden en overleg en bespreek samen, welke taken je kind daarvan op zich neemt. Kinderen zijn eerder geneigd om zich aan taken te houden als zij zelf hebben kunnen aankruisen welke klusjes zij op zich nemen. Denk aan klusjes als een boodschap doen, het opruimen van de kamer of het doen van een afwas. Wat voor ons van belang is, is voor een tiener wellicht bijzaak. Loopt de printer vast, dan is het paniek in de tent. Maar maak jij je druk om de zooi op zijn kamer dan zegt hij ‘boeit mij wat!’ Zo liggen jullie wensen en behoeften soms mijlenver uit elkaar.
Door je even in hem te verplaatsen en te verwoorden wat je denkt dat er in je zoon omgaat, kom je eerder tot een constructieve oplossing. Op deze leeftijd willen ze als persoon meetellen en gezien worden. Ze hebben een hekel aan ondervragingen, dreigementen en gepush. Preken en corrigeren werkt dan averechts.
Een luisterend oor, jouw belangstelling en aanwezigheid werpen meer vruchten af.
Wanneer jij aandachtig naar je puber luistert en hem serieus neemt, is de kans groter dat hij zich aan de afspraak houdt. Benader je zoon ook positief of beloon hem wanneer hij zich juist wel aan de afspraak heeft gehouden. Wanneer jullie dit als ouders doorzetten, heeft je zoon het waarschijnlijk snel door dat deze ‘coalitie’ voor beiden partijen het voordeligst is!

Voor meer informatie verwijs ik graag naar de site van de hersenstichting www.hersenstichting.nl die een uitstekende brochure over pubers hebben ontwikkeld. Ook worden er regelmatig workshops voor ouders met het thema ‘puber in huis’ georganiseerd.

Met vriendelijke groet,
Emmeliek Boost
Pedagoge en initiatiefneemster van deopvoeddesk
www.opvoeddesk.nl
Terug naar boven

Sportieve winnaar, maar verliezer?

Onze zoon van 16 kan er niet tegen als hij verliest met bv een spelletje of met een sportieve uitdaging als hardlopen. Soms gaat hij zelfs met iets gooien, maar in ieder geval verziekt hij de sfeer grondig.
Hoe kunnen wij als ouders daar het best op reageren, zodat hij dat hij in de toekomst een sportieve winnaar, maar ook verliezer kan zijn.

Beste moeder van een slechte verliezer,

Er zijn docenten in het voortgezet onderwijs die liever niet op maandag het eerste uur lesgeven, omdat leerlingen dan onderling hun sportprestaties genadeloos evalueren.
Tieners staan op eerlijke en rechtvaardige besluiten. Een verkeerd gebruik van een stopwatch of in hun ogen een foute beslissing van een scheidsrechter kan ze goed kwaad maken.
Dat je zoon van 16 boos en teleurgesteld is als hij een spelletje verliest, is dus best begrijpelijk.

Dat hij echter de sfeer verziekt of met dingen gooit, gaat inderdaad te ver. Het is vooral belangrijk om voorgeleefd te krijgen hoe je met frustraties omgaat en teleurstellingen incasseert. Bedenk hoe graag je zelf serieus wordt genomen, als iets op je werk tegenvalt of je niet lukt.

We hebben de neiging om gevoelens te bagatelliseren en te reageren met: “Het is maar een spelletje, maak je niet zo druk!” Ook het kleineren in de trant van: “Met 16 moet je toch zeker tegen je verlies kunnen!”, werkt averechts.

Het beste kun je zijn gevoelens verwoorden, zeg dat je ziet dat het hem erg hoog zit. Dat je merkt dat hij van slag is en dat hij overtuigd was dat hij zou gaan winnen.
Geef aan dat het begrijpelijk is dat hij nu boos en teleurgesteld is. Geef vervolgens duidelijk aan dat je niet wilt dat de sfeer thuis eronder lijdt en ook dat er niets door de kamer gegooid mag worden.
Spreek af waar en hoe hij zijn ongenoegen het beste kan uiten, zodat niemand er last van heeft. Misschien komt hij met een goede oplossing? De één gaat naar zijn kamer en draait muziek, de ander belt of MSN’t een vriend of zet de koptelefoon op en gaat TV kijken.

Voorkom in ieder geval dat je zoon de gemeenschappelijke ruimte op een negatieve wijze domineert en houd er rekening mee dat je maatregel alleen geloofwaardig is, als je zelf ook niet je eigen ongenoegens over je gezin uitstort.

Veel succes,

Met vriendelijke groet,
Emmeliek Boost, pedagoge en initiatiefneemster van de opvoeddesk
Terug naar boven

Mijn vriend zwakt de huisregels af ten opzichte van zijn kinderen

Sinds januari woon ik samen met een mijn vriend, die uit zijn vorig huwelijk twee zoons heeft, allebei jonge pubers. De kinderen wonen bij de moeder en zijn eens in de veertien dagen bij ons. Ik heb zelf geen kinderen, en dus geen ervaring met opvoeding. Mijn vriend heeft zich nooit zo met de opvoeding bezig gehouden, en hij vindt zijn nieuwe rol heel moeilijk. Hij wil graag aardig gevonden worden door zijn kinderen en vindt het moeilijk om ook eens ‘nee’ te verkopen. Hij is bang dat de kinderen dan niet meer van hem houden.
Inmiddels hebben we, op mijn verzoek, wat huisregels ingesteld over tv kijken, computertijd, bed opmaken en opruimen, maar mijn vriend vindt het moeilijk om deze regels te handhaven, en zwakt ze af, zonder met mij te overleggen. Als ik de regels wel probeer te handhaven, krijg ik te horen, dat ‘dat van pappa wel mag’. Hij brengt mij in een onmogelijke situatie en de nog prille relatie tussen zijn kinderen en mij wordt daar niet beter van. Ik ben dan natuurlijk de gebeten hond en persona non grata in mijn eigen huis.
We praten hier wel over. Mijn vriend zegt het heel moeilijk te vinden allemaal en ziet bepaalde dingen gewoon niet. De situatie zet onze relatie heel erg onder druk. Heel graag uw advies.

Beste vriendin van een vader,

Wat naar dat je relatie verstoord wordt door ruzies over de kinderen en door het feit dat je je niet geruggensteund voelt door je vriend. Ik kan me je frustratie goed voorstellen. Je wilt helemaal geen moederende functie t.a.v. de jongens op je nemen, maar je wilt wel serieus genomen worden.

In je eigen huis voel je je nu denk ik aan de zijlijn gezet. Zoals je zelf zegt, laat je de opvoeding van de jongens over aan je vriend en vooral aan zijn ex. Maar huisregels zijn in jouw ogen nodig, als je met meerdere mensen onder één dak leeft. Dat klopt, met twee jonge pubers in huis is het heel normaal dat er een paar basisregels gelden. Dit soort duidelijke regels kunnen conflicten juist voorkomen en de sfeer ten goede komen. Formuleer je echter deze regels zonder goed overleg met alle partijen, dan kun je op protest rekenen. Zowel van de kant van je partner, als van de jongens.

Het beste kun je eerst met je partner om de tafel gaan zitten. Maak ieder voor zich een top 5 lijstje van de belangrijkste regels. Heb begrip als een regel van jou sneuvelt, omdat je partner die niet ondersteunt. Hij kent zijn kinderen het beste. Hij hecht ook meer belang aan een gezellig weekend met zijn kinderen, dan aan het consequent vasthouden aan de gemaakte afspraken. Hij kan moeilijk ‘nee’ zeggen, zeg je, dus zorg er voor dat jullie samen tot één top 4 of 5 komt, waar je beiden achter staat en die je beiden ook wilt handhaven.

Leg daarna samen het nieuwe plan voor aan de jongens. Het is belangrijk dat zij horen, dat dit plan van jullie beiden komt. Zo voorkom je een boycot van de regels. Brainstorm met hen of dit plan ook gaat lukken. Neem hun opmerkingen serieus en stel eventueel de regels wat bij, zodat je zeker weet dat je hun commitment hebt.
Heb je graag steun bij het maken van een dergelijk plan, dan kun je het beste contact opnemen met Bureau Jeugdzorg, of een instelling in de eerste lijn hulpverlening of de Opvoeddesk. Een psycholoog of pedagoog kan samen met jullie rond de tafel gaan zitten en jullie erbij begeleiden, eventueel met de kinderen erbij.

Met vriendelijke groet,
Emmeliek Boost
Pedagoge en initiatiefneemster van deopvoeddesk
Terug naar boven

Laptopruzie

Ik ben een mama van een tienerdochter van veertien. Een slim meisje, en ver voor op haar leeftijd. Ze heeft nog nooit een ‘vriendje gehad’ maar is al wel van haar twaalfde geïnteresseerd in jongens. Zeker nu ze op de middelbare school zit, maar is ze dus een normale puber hoor…
Ze heeft vriendinnen bij de vleet en is erg sociaal. Ze doet met veel dingen mee zoals liedjes schrijven, acteren en ze droomt ervan beroemd te worden. Maar bij jongens is ze verlegen en durft ze niet te praten, tenminste bij knappe jongens niet. Bij periodes is ze onzeker over zichzelf.

Nu heeft ze sinds een dag of tien een internetprogramma ontdekt en waarop ze elke dag chat met vriendinnen van het kamp en van school en ze vindt dit reuzefijn. Dat doet haar zelfbeeld ook goed en ze is ook al verliefd geworden en is dus niet meer van de pc weg te slaan…
Maar dit zorgt voor vele ruzies want ze zit uuuuren voor die laptop en ik kan er pas op als zij ga slapen of als ik ruzie maak om er zelf op te kunnen. Dit is echt voor niemand meer leuk…
Hoe maak ik deze situatie weer aangenaam? Elke dag ruzie maken omdat ze niet van pc af wil?

Beste moeder-die-ook-wel-eens-op-de-computer-wil,

Wat leuk om te lezen dat je zo goed op de hoogte bent van alle ups en downs van je dochter.
Niet iedere tiener vertelt dat ze verliefd is, dat ze bij knappe jongens verlegen is en weinig durft te zeggen.

Ik begrijp dat ze gaandeweg de lap top volledig in beslag heeft genomen en dat je op dit moment ruzie vermijdt en je werkzaamheden op de computer tegen je zin uitstelt, totdat zij naar bed is.

Veel ouders zijn geneigd om hun eigen wensen en behoeften wat te negeren, ter wille van de lieve vrede. Toch is het beter dat je juist met opgroeiende tieners blijft aangeven wat je wel en niet wilt. Doe je dat niet, dan bestaat er een grote kans dat je dochter in huis steeds meer de dienst gaat uitmaken.

Benoem dus liever direct het probleem. Maak haar geen verwijten, leg gewoon het probleem aan haar voor en zeg dat je er samen uit moet komen. Stimuleer haar tot het bedenken van oplossingen. Misschien voert ze aan dat haar tijd zo beperkt is en een vol programma heeft. Dat kan zo zijn, maar dat omschrijft het probleem, niet de oplossing. Geef ook jou voorkeurtijden aan en vraag haar een weekindeling te maken, die rekening houdt met jouw tijden en werkzaamheden en met die van haar.

Kijk met welk voorstel zij komt en of je er mee uit de voeten kan. Stel het plan bij en ga dus niet ruzie maken of oeverloos onderhandelen. Werkt het plan niet, leg het probleem dan opnieuw op tafel en brainstorm samen over andere oplossingen. Kies samen opnieuw één oplossing uit en kijk of die goed werkt. Op deze manier geef je elkaar de ruimte, respecteer je elkaars behoeften en wensen en zoek je naar de beste oplossing die voor jullie allebei werkt! Noch jij, noch je dochter delft het onderspit!

Veel succes!

Met vriendelijke groet,

Emmeliek Boost
Pedagoge en initiatiefneemster van deopvoeddesk
Terug naar boven

Verliefde tiener

Mijn dochter van 13 heeft echte verkering sinds drie weken. Zij is verder ontwikkeld dan de meeste meisjes van haar leeftijd. Zij zit in de eerste van het VWO en heeft verkering met een jongen die op het Praktijkonderwijs zit.

Eerst hebben wij het even aangezien en gezegd dat zij niet buiten mag zijn met die jongen. Hij komt nu bij ons thuis. Iedere dag belt hij aan en staan ze bij de deur te kletsen. En als ik niet kijk, te zoenen. Vandaag hierover een conflict gehad. Ik heb haar aangegeven dat ik haar veel te jong vind voor verkering. Dat ze veel leukere dingen kan doen met haar leven. Zij is het daar niet mee eens en zegt dat ze niets van ons mag: ze mag niet eens naar buiten.

Ik heb nu gezegd dat ze die jongen één keer in de week mag zien en in het weekend. Dat gerommel bij de voordeur moet in ieder geval afgelopen zijn. Ik vind het zo moeilijk, mijn gevoel zegt, stoppen ermee, je bent nog veel te jong voor die flauwekul. Toch ben ik bang haar dan kwijt te raken. Waar leg ik mijn grens?

Beste moeder van een verliefde tiener,

Zo te horen ben je overrompeld door de plotselinge verkering van je 13 jarige dochter. Het liefst zou je willen dat je dochter nog onbekommerd omgaat met vrienden en vriendinnen zonder ontluikende verliefdheidsgevoelens. Je vindt haar eigenlijk nog veel te jong. Door je bezorgdheid over de toename van het contact en het zoenen bij de deur, heb je eigenlijk besloten om in te grijpen. Eerst mocht je dochter niet meer naar buiten, daar ontstaat een conflict over en doet je realiseren dat je hiermee je dochter niet wilt kwijtraken. Uiteindelijk kom je tot een redelijke oplossing: je dochter mag deze jongen één keer in de week en verder in het weekend zien.

Het is een duidelijke grens voor een 13-jarige, die wellicht nog schoolwerk en andere activiteiten na school heeft.
Ik kan me voorstellen dat je dochter instemt en zich aan deze afspraak houdt als je haar ook de ruimte hebt gegeven om haar verhaal te doen. Op deze leeftijd is het vooral van belang dat je grenzen samen in overleg bespreekt en onderling afstemt. Eigenlijk is de tijd voorbij dat je controle kunt hebben op de wensen, gedachten en behoeften van je kind. Op de basisschool lag dat misschien iets meer voor de hand, maar op de middelbare school verwacht je dat kinderen zelfstandiger worden en dat kinderen verantwoordelijk kunnen zijn voor hun gedrag. Wanneer je nu strikt de hand thuis houdt in wat ze wel of niet mag en ook haar eerste intieme gevoelens van verliefdheid wilt controleren, dan loop je inderdaad het risico dat je dochter haar vriendje in het geheim elders opzoekt.

Het zou erg jammer zijn als je nu niet meeleeft en meegroeit met je dochter, die haar eerste ervaringen opdoet met het hebben van een vriendje.
Als je die prille gevoelens beschouwt als ‘flauwekul en rommelen bij de voordeur’, dan doe je je kind en jezelf als moeder tekort.
Het verliefd zijn en zoenen, betekent voor je dochter ‘de moeite waard zijn voor een jongen’, door hem mooi en lief gevonden te worden en misschien wel even uitverkoren te zijn. Dat jullie dochter op het VWO zit en hij op het Praktijkonderwijs, zou misschien ook mee kunnen hebben gespeeld in je reactie? En misschien maak je je zorgen wat er nog allemaal op je af kan komen, met een dochter die lichamelijk verder ontwikkeld is, dan de meeste meisjes?

In de puberteit gaat het er niet om, om meer controle en grenzen te stellen. Alles draait juist om een goed contact met wederzijds respect voor elkaars gevoelens en behoeften.
Zoals je zelf al aangeeft, gaat het erom dat je je dochter in iedere nieuwe fase niet wilt verliezen. Groei mee met wat zij belangrijk vindt, zorg dat je goed op de hoogte bent van wat pubers meemaken, praat er met haar en met andere ouders over op ouderavonden en eventueel puber workshops. Probeer vooral meer een klankbord voor haar te worden, dan een controlerende politieagent. Dan verliest je dochter haar moeder niet, en jij je dochter niet!

Met vriendelijke groet,

Emmeliek Boost
Pedagoge
www.opvoeddesk.nl
Terug naar boven

Te laat thuiskomen

We hebben enige tijd geleden met onze zoon van 17 jaar afgesproken dat hij voor 4.00 uur ‘s nachts thuis moet zijn als hij op stap gaat. Al een paar keer heeft hij zich niet aan deze afspraak gehouden. We wijzen hem daarop maar echt helpen doet dat niet. Afgelopen weekend was het weer raak, weer te laat.
Wij hebben hem hierop aangesproken en gezegd dat voor ons de maat vol was. Als straf hebben wij bepaald dat hij de eerstkomende twee weken om twaalf uur thuis moet zijn. Hij is woest en vindt dat als je samen uit bent (met vrienden) je dan ook samen thuis komt. Wij zijn het daar gedeeltelijk mee eens, en hebben gezegd dat hij even moet sms-en of bellen als dit een keer voorkomt.

Ik twijfel of wij goed bezig zijn. Wat zijn “normale” tijden voor iemand van 17 om thuis te komen?

Beste bezorgde moeder,

U heeft gelijk om uw zoon te houden aan zijn afspraak ’s nachts (of ’s ochtends) voor 04.00 uur thuis te zijn. En het is begrijpelijk dat u hem direct een sanctie van uw kant oplegt, als hij zich hier niet aan houdt. Echter de eerstkomende twee weken om 12.00 uur thuis, is een beetje uit de lucht gegrepen en strookt niet met het ’samen uit, samen thuis principe’. Het is niet vreemd dat uw zoon daartegen protesteert.

In plaats van straf is het belangrijker dat hij inziet dat u boos bent, omdat gemaakte afspraken steeds door hem worden verbroken. Het kost u niet alleen tijd en energie om tot een goede afspraak te komen, maar ook een opgebroken nacht en kopzorgen als hij niet om 04.00 uur thuis is. Nadat u duidelijk heeft gemaakt dat u hier schoon genoeg van heeft, kunt u vragen naar zijn oplossingen. Misschien stelt hij op zijn mobile een alarm in, belt hij of sms’t hij u in het vervolg sowieso altijd, als hij wegfietst, zodat u weet wanneer u hem thuis kan verwachten: namelijk voor 04.00 uur!

Ook stelt u in dit gesprek vooraf de sancties, indien hij zich niet aan de overeengekomen oplossingen houdt. Een sanctie moet passen bij de overtreding van de regel. Om 12 uur thuis is dus een prima sanctie, alleen is het tijdstip nu achteraf gesteld, wel wat arbitrair. Indien u deze sanctie vooraf had gesteld met de regel niet te willen gestoord te worden in uw nachtrust, dan ligt die duidelijk beargumenteerd op tafel en weet uw zoon voor het uitgaan, wat hij riskeert als hij te laat thuis komt.

Er is geen gemiddelde eindtijd in Nederland bekend voor 17-jarigen. Sommige kroegen sluiten om 02.00 uur, andere gelegenheden zijn open tot vroeg in de ochtend. Normale tijden zijn eigenlijk tijden die u samen overeenkomt, rekening houdend met uw behoefte aan nachtrust en met de benodigde nachtrust en veiligheid voor een 17-jarige. Stelt u samen als eindtijd 04.00 uur dan is uw zoon zeker niet slecht af en behoort hij zich aan zijn afspraak te houden. Is echter het ‘samen uit, samen thuis principe’ maatgevend, dan is de eindtijd nooit zeker. Kortom: uw boodschap moet helder en duidelijk zijn. Op alle dagen komt hij voor 04.00 thuis en in een uitzonderlijke situatie belt of sms’t hij hoe veel later hij thuis is.

Succes,
Met vriendelijke groet

Emmeliek Boost
Pedagoge en initiatiefneemster van deopvoeddesk
www.opvoeddesk.nl
Terug naar boven

Lang haar of millimeteren?

Mijn zoon van 13 heeft vrij lang haar. Ik wil dat hij het kort laat scheren maar dat wil hij niet. Wat moet ik doen? Hij is best wel eigenwijs en luistert niet echt goed. Ik wil dat hij het laat millimeteren want dat vind ik wel leuk staan.

Beste moeder van een eigenwijze zoon,

In de tijd dat uw zoon op de basisschooltijd zat, was u misschien gewend was om met uw zoon naar de kapper te gaan en zijn coupe mee te bepalen. Maar dat is anders nu uw zoon op het voortgezet onderwijs zit. Zo zelfstandig als uw zoon nu naar school fietst, over een mobiel en pinpas beschikt, zo zelfstandig wil uw zoon nu ook over zijn eigen haardracht beslissen.

De groepscode op school of in zijn klas is daarbij belangrijker geworden, dan de mening van zijn ouders over wat hem het beste staat. Veel ouders realiseren zich niet dat de overgang naar het voortgezet onderwijs impliceert dat de contacttijd met hun kind met 35% vermindert t.o.v. de basisschooltijd. Pubers hebben een drukker school- en sportprogramma en prefereren contact met hun eigen (vaak digitale) netwerk aan vrienden. Pubers stemmen hun gedrag en voorkeur voor kleding of haardracht dan ook meer af op de meningen en ideeën van hun vrienden, soms ook van coaches, leraren of van hun idolen.

Veel puberconflicten komen voort uit het feit dat de behoeften, wensen, of normen en waarden van ouders haaks staan op die van hun kind. Het is daarbij een uitdaging om een juiste balans te vinden waarbij u uw zoon enerzijds de benodigde ruimte en vrijheid geeft en anderzijds u grenzen stelt en controle houdt. Tijdens deze periode is het aan te raden om een soort ‘wik-en-weeg-criterium’ te gebruiken. Een criterium zou kunnen zijn: is het lange haar van mijn zoon mijn probleem of zijn probleem? Is het een conflict waard? Welke waarde en belang hecht ik aan gemillimeterd haar?

Uw zoon zal uw mening respecteren, zo lang u geloofwaardig met goede argumenten overkomt en wanneer u ook zijn mening over zijn haar serieus neemt en respecteert. Op deze manier behoudt u een waardevol en goed contact met uw 13-jarige zoon, zoals u dat gewend was.

Met vriendelijke groet,

Emmeliek Boost
Pedagoge en initiatiefneemster van deopvoeddesk
Terug naar boven

Dwarse tiener

Ik heb problemen met mijn dochter van 15 jaar. Ze luistert nergens naar en gaat gewoon haar eigen gang. In de weekends is ze vaak weg en ik weet zeker dat ze dan ook drinkt.
Ik weet niet wat ik hier mee aan moet, we hebben helemaal geen vat op haar. Thuis scheldt en vloekt ze alles bij elkaar. We kunnen haar niets vragen of we krijgen als antwoord dat wij de kanker kunnen krijgen, of andere verschrikkelijke dingen die ik hier niet eens wil herhalen. Wij als ouders lijden hier natuurlijk onder, maar voor de jongere kinderen in ons gezin is het ook verschrikkelijk.

Aan de verontruste moeder van een vijftienjarige,

Het valt niet mee om een puberende dochter van vijftien jaar in huis te hebben. Vooral niet als zij de sfeer in huis verziekt met grove woorden en lastig gedrag.

Vermoedelijk is er meer aan de hand en voelt uw dochter zich ook niet echt blij met de huidige situatie en haar rol in huis. Het heeft weinig zin om sancties in te stellen als je niet weet wat er echt met haar aan de hand is.

Misschien voelt uw dochter zich achtergesteld, moet zij veel van uw gezellige aandacht missen, is ze jaloers op haar jongere zus en broertje of vindt ze uw regels achterhaald?

Een gesprek met haar alleen, bijvoorbeeld tijdens een autorit onderweg zou u wellicht een beter zicht geven op wat haar dwars zit. Start u het gesprek vooral zonder verwijten of oordelen! Geef aan dat u het thuis gezellig wilt hebben.

Vraag haar naar haar ideeën en mogelijke oplossingen. Vertel haar ook dat u zich zorgen maakt over het alcoholgebruik, bijvoorbeeld dat u weet dat er in Delft onlangs een alcoholpoli is ingericht voor jongeren onder de 15 jaar die na een paar glazen alcohol in coma zijn geraakt.

Zorg dat u goed geïnformeerd bent als u dit probleem aansnijdt, en wat drinken bijvoorbeeld voor gevolgen heeft voor de ontwikkeling van de hersenen van tieners. Kijk op de site http://www.watdrinkjij.nl/ Ook op deze website vind je veel informatie, klik hier. Vele kinderen tussen de twaalf en vijftien jaar drinken zo’n 3-5 glazen alcohol in het weekend, een probleem voor nu, maar vooral ook voor de (hun) toekomst.

Zowel de politiek en diverse preventieve instanties houden momenteel een grote voorlichtingscampagne.

Mocht de afstand naar Laren geen probleem voor u zijn, dan kunt u ook een workshop of een cursus bij deopvoeddesk volgen. De workshop ‘Tieners’ wordt in 2008 weer gegeven. Kijkt u voor een volledig agenda aanbod op www.opvoeddesk.nl

Met vriendelijk groet,
Emmeliek Boost
Pedagoge en initiatiefneemster van deopvoeddesk
Terug naar boven

Mijn kinderen willen thuis niet helpen

Ik ben een werkende moeder en heb een man, en twee kinderen, van 18 en 21 jaar. Zelf heb ik een full-time baan, maar daarnaast doe ik ook alles in huis. Alleen als ik het vraag doen mijn kinderen ook wel wat, maar uit zichzelf niet.

Ik ben best streng , ze mogen van mij best uitgaan, maar ik wil dat ze ook thuis een handje uitsteken, ze hebben toch de leeftijd om zelf hun kamer te kunnen opruimen bijvoorbeeld? Dat hoef ik toch niet meer te doen bij volwassen kinderen?

Als ik het zat ben, ga ik weleens schreeuwen en dan schreeuwen ze terug, en ze geven mij de schuld dat ik altijd alleen maar schreeuw. Ze gooien met deuren en gaan enorm te keer. Ik ben het helemaal zat, maar natuurlijk ook verdrietig en teleurgesteld. Ik zit er echt mee.
Ik wil ook eigenlijk niet meer met hun praten. ik ben gewoon heel kortaf tegen ze. Ik denk dat ik wel fout zal zitten, maar als moeder verwacht je dit niet. Mijn kinderen studeren allebei, ik vind dat ze in die tijd thuis moeten kunnen wonen, maar ik voel dat ik ze kwijt ben geraakt. Hoe krijg ik de sfeer in huis weer goed?

Beste teleurgestelde moeder,

Wat moeilijk om na zo veel jaren, nu studerende kinderen in huis te hebben die onverschillig reageren op jouw wensen en behoeften.

Je teleurstelling en het gevoel dat je je kinderen kwijt bent, laat je nu indirect merken door kortaf tegen hen te doen. Eigenlijk is dat iets wat naar mijn gevoel helemaal niet bij je past. Veel liever zou je een goed contact met hun hebben, waarbij zij ook oog hebben voor jouw drukke werkzaamheden en inzet thuis. Wacht niet op aardige initiatieven van hun kant. Neem zelf het voortouw en maak hen duidelijk dat het zo niet langer gaat. Dat je geen geschreeuw en gesmijt met de deuren wilt, maar om de tafel wilt zitten om nieuwe afspraken met elkaar te maken.

Zeg dat je het gezellig wilt hebben in huis (dat willen zij immers ook?) en vraag hen wat daarvoor moet veranderen. Laat hen en je man oplossingen bedenken en doe dat zelf ook zonder verwijten of ruzie te maken. Kijk of en hoe je samen aan elkaars behoeften tegemoet kunt komen. Trap daarbij niet in de valkuil door te zeggen hoe jij vindt dat het moet! Zet alle nieuwe afspraken samen op een rij en stel vast dat het zo een stuk gezelliger moet kunnen worden de komende week, omdat iedereen beter aan zijn trekken komt.

Met vriendelijke groet,
Emmeliek Boost, Pedagoge en initiatiefneemster van deopvoeddesk
Terug naar boven

Internettende zoon

Mijn zoon van 16 jaar is opgegroeid met de computer. Was eerst de computer interessant voor spelletjes/games, nu wordt hij interessant door het chatten via MSN en Hyves. Sporadisch wordt de computer uiteraard nog gebruikt voor school en het opzoeken van informatie en boekverslagen.
Ook wordt er door school meer aangeboden via de pc, zoals roosters en roosterwijzigingen. Een goede ontwikkeling uiteraard, echter er zit een keerzijde aan.
Mijn zoon is langzamerhand niet meer achter de pc weg te branden. Dagen zit hij op zijn kamer achter de pc, komt alleen nog naar beneden voor eten en drinken.
Als er wat van gezegd wordt, hoor je vaak dat hij zoveel huiswerk heeft, een excuus voor alle pubers natuurlijk.
Wat mij vooral zorgen baart, is dat zijn sociale contacten en vaardigheden tot een minimum geslonken. Hij was hier al niet zo handig in. De behoefte verdwijnt ook, want op internet is genoeg te doen. Hoe beperk ik het aantal internet-uren? Hoe maak ik de ‘buitenwereld’ voor hem interessant genoeg?

Beste moeder van een ‘afwezige’ zoon,

Je schetst een situatie die voor veel ouders identiek en herkenbaar is. Hoe houd je nog een goed contact met de wat oudere tieners? Ze kijken of TV, of zitten op internet op MSN of Hyves of spelen games. Veel ouders maken zich net als u zorgen dat kinderen alleen nog maar digitale en vaak virtuele contacten onderhouden. De gewone buitenwereld lijkt niet meer interessant genoeg. Bovendien doet jouw zoon ook al zijn huiswerk boven en zie je hem alleen als hij naar de koelkast loopt of komt eten.

Het klopt dat je als ouder nu andere wegen moet zoeken om contact met je kind te houden. De buitenwereld is natuurlijk alleen interessant, als je aansluit bij zijn behoeften.
Dat vergt wel een extra inspanning. Dat betekent interesse tonen in onderwerpen die jij misschien niet zo boeiend vindt, maar die wel zijn leefwereld betreffen. Ik denk aan computergames, aan IT tijdschriften, aan films en muziek, die hij interessant vindt.
Voor een voetbalwedstrijd loopt uw zoon niet warm, maar misschien vindt hij een evenement waar techniek gewordt gedemonstreerd wel leuk, of een computerbeurs. Sociale contacten doe je op doordat je eenzelfde interesse deelt. Je zoon lijkt geen tijd aan sport te spenderen en ook geen hobby’s te hebben buiten de deur. Echter door aan te sluiten bij zijn interesse komt je eerder aan de weet wat hem wel inspireert.

Over het algemeen haalt het op deze leeftijd niets uit als je hem een beperking in het aantal uren internet oplegt. Het levert meestal alleen maar veel strijd op, die wellicht erin eindigt dat uw zoon op een plek buitenshuis gaat internetten.
Ook helpt het niet als je je bezorgdheid uitspreekt en hem vervolgens adviseert om een sport te gaan doen of op een club te gaan. Pubers zijn wars van preken en adviezen. Ze staan wel open voor reële argumenten. Maak er bijvoorbeeld een punt van dat hij alleen voor eten en drinken naar beneden komt. Daarin kun je duidelijk je grens aangeven. Door eisen aan hem te stellen, beperk je ook zijn tamelijk grenzeloze vrijheid boven op zijn kamer. Hij wordt anders een eilandbewoner in huis en je mist ook zijn gezelligheid en inbreng in het gezin. Ieder kind wil zich graag gezien en gehoord voelen en heeft behoefte aan ouders die hem als geen ander kunnen laten voelen wat hem zo de moeite waard maakt. Jouw zoon ook! Dus verstoor juist zijn vrijheid, ook al levert dat misschien wat conflicten op.

Met vriendelijke groet,

Emmeliek Boost
Pedagoge en initiatiefneemster van deopvoeddesk.

Meer weten over jongeren en internet?
Terug naar boven

14 jaar en seks met een jongen

Wat moet je doen als je er achterkomt dat je dochter van nog maar amper 14 jaar zich al bezig houd met seks. Ze heeft nu twee keer seks gehad met een jongen, waarmee ze niet eens een vaste relatie heeft. Ik weet het nog maar net en ben erg geschrokken. Ik dacht echt dat ze daar nog niet aan toe was.

We hebben er wel over gepraat, ik heb haar gewezen op de risico’s en gezegd dat ze aan haar eigenwaarde moet denken. Ze heeft me verteld dat het heel gewoon is, haar vriendinnen doen het ook. Ze is er erg van geschrokken dat ik het heb ontdekt en ze heeft me gezegd dat ze het niet meer zou doen. Maar ik ben er niet van overtuigd dat ze zich daaraan houdt.
Er is niets aan de hand thuis waar ik me druk over zou moeten maken wat de aanleiding kan zijn voor haar. We leven een fijn leven en ik geef haar tot zekere hoogte haar vrijheid. Wat moet je dan nog meer doen? Straffen en controleren? Maar hoe dan? Verbieden heeft geen zin ze doen het gewoon stiekem.

Beste verdrietige moeder,

Je klinkt erg verdrietig en ook geschokt in het vertrouwen dat je 14-jarige dochter seks heeft gehad met een jongen. Ik begrijp dat u er erg van slag van bent. Ook al gaat uw dochter om met vriendinnen die al seksuele contacten hebben met andere jongens, je was er van overtuigd dat jouw dochter dat niet zou doen.

Er is echter geen leeftijd vast te stellen waarop jongeren wel of niet seksueel actief mogen zijn. Er zijn meisjes van 14, die jongens nog nauwelijks zien staan en er zijn er die al in groep 8 geëxperimenteerd hebben met tongzoenen. Als je dochter vooral omgaat met vriendinnen die al wat meer seksuele ervaringen hebben, is het wel begrijpelijk dat zij er ook nieuwsgierig naar raakt. Kinderen denken nog niet in vaste relaties en seks. Ze experimenteren, lezen en praten erover.

Je hebt blijkbaar een geweldige band met haar. Dat blijkt uit het feit dat je er met haar over hebt kunnen praten. Daar gaat het in de puberteit om: hoe houd je de deur open naar je kind, zodat je op de hoogte blijft wat er in haar omgaat en wat er om haar heen gebeurt. Als u haar nu zou straffen en controleren, dan zeg je eigenlijk: “ik vertrouw je niet!”

Je hebt zorgen en die kun je heel goed met haar bespreken. Juist in een open gesprek waarin je haar gevoelens respecteert. Door zelf goed op de hoogte te zijn, wat meisjes van 14 jaar lezen, welke tijdschriften ze leuk vinden, waar ze over praten en hoe ze denken over seks, kun je een goed klankbord voor haar blijven.

Daarmee is niet gezegd dat je alles moet toestaan. In een open verstandhouding zal je dochter eerder geneigd zijn om zich aan jouw grenzen te houden. Gewoon omdat zij voelt en begrijpt dat je haar o.a. wilt beschermen tegen eventuele ziektes. Dan ontstaat er geen stiekem gedrag, maar een wederzijdse betrokkenheid en blijf je trots op je mooie dochter.

Met vriendelijke groet,
Emmeliek Boost

Pedagoge en initiatiefneemster van deopvoeddesk
www.opvoeddesk.nl
Terug naar boven

Onze zoon heeft zich aangemeld bij een gay-site

Via via hoorde mijn man dat onze oudste zoon (17 jaar) met een uitgebreid profiel inclusief foto’s, op een gay-site vermeld staat als lid. Hij weet niet dat wij dit weten, ik ben er even confuus van en zou graag advies willen hebben hoe hierop te reageren. Mijn zoon is vrij zelfstandig, hij woont op kamers bij ons in de stad en hij gaat erg zijn eigen gang. We hebben niet zoveel contact met hem. Hij heeft geen goede relatie met mijn man, gelukkig heb ik beter contact met hem. Maar dit is toch wel erg schrikken! Ik ben bang dat zijn vader uit boosheid en schrik hem er op een erg ontactische manier mee gaat confronteren en dat het allemaal nog veel lastiger wordt. Ik heb hem dringend verzocht het even te laten betijen. Met zijn homoseksuele gevoelens heb ik geen probleem. Voor mij blijft hij “gewoon” wie hij is…al ben ik huiverig voor verkeerde bedoelingen van sommige homo’s… je hoort de laatste tijd verschrikkelijke dingen!

Beste moeder van een homo-zoon,

Zo uit het niets geconfronteerd worden met het feit dat je zoon een uitgebreid profiel heeft aangemaakt op een gay-site, is zeker schrikken. Wat goed dat je even pas op de plaats maakt en dat je je man geadviseerd heeft alles even te laten rusten. Wanneer iets als een schok binnenkomt, is het meestal beter om niet direct vanuit de emotie te reageren. Beter is het om eerst je gedachten en gevoelens op een rij te krijgen.

Heb je de site zelf gezien of heeft iemand je man er op attent gemaakt? Of had uw zoon de PC misschien niet afgesloten? Voordat je het bespreekt met je zoon, is het goed om na te gaan hoe je man er achter is gekomen.

Je gaat er nu eigenlijk al vanuit dat je zoon homo is. Je zegt daarover niet in te zitten, want hij blijft in jouw ogen gewoon wie hij is, maar je zou hem willen behoeden voor mogelijke risico’s. Juist omdat hij pas 17 jaar en voor jouw gevoel eenzaam is, en hij een slechte verstandhouding met zijn vader heeft, zou je het graag met je zoon willen bespreken.

Het is echter nog de vraag of je zoon zelf de foto’s op de site heeft gezet. Misschien is zijn profiel gebruikt door een andere vriend? Ook experimenteren vele jongeren met hun profiel uit nieuwsgierigheid naar de reacties. Verder is het ook nog niet uitgesloten dat je zoon biseksuele gevoelens heeft en zich misschien op zowel een hetero- als homo-site heeft aangemeld.

Indien de gegevens op de gay-site kloppen kun je het beste je bezorgdheid over zijn eenzaamheid en zijn teruggetrokken gedrag uitspreken. Juist op deze leeftijd missen jullie het vanzelfsprekende contact in huis, aan tafel. Vertel hem dat jullie je zorgen maken over het feit dat hij met een profiel op een gay site staat aangemeld. Vraag vooral of het klopt dat hij de foto’s zelf op de site heeft gezet? Bevestigt je zoon dit, bespreek dan verder wat hem er toe heeft aangezet om dat te doen. Wil hij graag homofiele contacten opbouwen? Laat duidelijk merken dat je zijn gevoelens en eventuele voorkeur respecteert, en dat er in de relatie tussen jou en hem niets verandert. Praat eerder over je bezorgdheid m.b.t. de risico’s van een profiel en mogelijke malafide personen. Stap daarbij niet in de valkuil door moraliserende opmerkingen te maken of hem van allerlei adviezen te voorzien. Houd het gesprek open en luister vooral naar zijn verhaal. Zo houdt je een goed contact met je zoon.

Emmeliek Boost
Pedagoge en initiatiefneemster van de Opvoeddesk
Terug naar boven

Altijd te laat

Wij zijn de ouders van een zoon van bijna twaalf jaar. Een lekkere drukke sportieve jongeman die graag zijn eigen gang gaat. Wij hebben echter één probleem met hem: hij komt nooit op tijd thuis. Of we nu mopperen, straf geven, met hem erover praten, niets helpt.
Wij weten niet meer wat we hier aan moeten doen. Als hij op de fiets naar voetbaltrainen gaat komt hij doodleuk bijna een uur na de training thuis. Wanneer we om vijf uur moeten eten komt hij om half zes. Het maakt hem allemaal niets uit. Wat doen we hieraan?

Beste moeder-van-een-laatkomer,

Zo te horen heeft jullie zoon een druk en leuk leven en vergeet hij gemakkelijk de tijd. Niet helemaal ongewoon voor een beginnende puber, die graag zijn eigen gang gaat.
Maar daar ligt jullie zorg ook, denk ik. Wat als hij nu al afspraken aan zijn laars lapt? Hoe moet het dan, als hij straks middenin de puberteit zit? Je zou nu veel ruggesteun hebben aan de workshop ‘Groei mee met je kind van 9-15 jaar’, die deopvoeddesk op 12 december a.s. geeft. In deze fase worstelen veel ouders met dit probleem en het vergt een wat andere aanpak. Tot en met de basisschool ben je gewend geweest om je regels te stellen en die vervolgens als een afspraak te zien. Kortom: het was eigenlijk eenrichtingsverkeer. Deze leeftijd vraagt om meer gezamenlijk overleg om de keukentafel! Ook je zoon moet kunnen meedenken of hij zich aan die afspraak kan houden. Stel dus niet de regel, maar overleg samen! Zeg waarom je het belangrijk vindt, dat hij zich aan de tijd houdt. Vraag ook hoe het komt dat het hem zo moeilijk lukt om zich aan de afspraak te houden. Kijk of hij zelf oplossingen heeft voor het probleem. Misschien kan hij de tijd instellen op zijn mobieltje, zodat er als een reminder op tijd een piepje afgaat. Op deze manier is er minder geharrewar thuis en stimuleer je je zoon om oplossingen te bedenken die voor beide partijen prettig zijn. De sfeer blijft gezellig en je hoeft niet te dreigen met straf!

Emmeliek Boost
Pedagoge, initiatiefneemster van de Opvoeddesk
Terug naar boven

Zoon (12) zoekt blote plaatjes op het internet

Mijn zoon van 12 jaar heeft de laatste maanden paar keer een vriendinnetje gehad en is naar mijn idee soms al wat erg close met deze meisjes. Dit is met hem besproken en wij hebben onze grenzen hierin aangegeven. Op dit moment heeft hij geen vriendinnetje meer.
Ik heb hem echter gisteravond laat, toen ik in feite al naar bed wilde gaan, betrapt op het feit dat hij naaktfoto’s van meisjes op het internet was aan het bekijken en hij zichzelf daarbij stond af te trekken.
Hier ben ik erg van geschrokken.
Ik heb aangegeven dat ik wilde weten waarom hij dat deed en hoe hij aan deze pagina’s kwam.
De eerste vraag kon hij niet echt beantwoorden, de tweede vraag wel. Ik ben boos geworden en heb hem gezegd dat ik wilde nadenken over eventuele maatregelen. Ik vind het echter moeilijk. Moet ik wel boos worden? Of hoort het bij zijn leeftijd en is hij aan het ontdekken cq experimenteren?
Ik wil dit nog rustig met hem bespreken maar heb behoefte aan advies hoe je hier als ouder mee om moet gaan. Kunnen jullie mij hierover adviseren zodat ik dit nader met hem kan bespreken.
Ik heb ook nog twee jongere kinderen en wil niet dat zij hiermee geconfronteerd worden.

Aan de ongeruste moeder van een onderzoekende zoon,

U bent geschrokken van uw oudste zoon, die de laatste maanden niet alleen wat close is met vriendinnetjes, maar zoals u onlangs ontdekte ook op zoek gaat naar beelden op internet om zich te bevredigen. Ook al was u al een beetje voorbereid op de snelle ontwikkeling die uw zoon doormaakt, dit gaat u wel wat te snel. U vraagt zich af of u nu maatregelen moet nemen of dat het heel normaal is dat kinderen van twaalf jaar dit doen.

Vanaf groep 8 is het normaal dat er bij verliefdheid ook lichamelijke opwinding en spanning ontstaat. Vroeger zochten jongens op deze leeftijd foto’s van meisjes in sekslectuur, maar tegenwoordig vind je die gemakkelijker op internet! Hij zoekt, surft en experimenteert inderdaad. Ook deze nieuwsgierigheid is normaal en gezond voor kinderen op deze leeftijd. Hij doet het alleen stiekem op een uur dat u hem al in slaap verwacht. Stelt u nu paal en perk aan zijn surfgedrag op internet, dan zal uw zoon zeker zijn weg op internet vinden bij een vriendje! Of wachten totdat u ‘s avonds in bed ligt. Op een ‘waarom’ vraag weet geen kind en vaak ook geen volwassen goed antwoord te geven.

Eigenlijk geeft uw zoon het antwoord al: hij is eerder dan u dacht seksueel rijp. De seksuele rijpheid en ontwikkeling van uw kind kunt u ook niet met maatregelen afremmen.

Het stellen van sancties geeft u eigenlijk een schijncontrole, levert stiekem gedrag op en doet geen recht aan de jarenlange onderlinge band die u met uw zoon heeft opgebouwd. U kunt daarom beter aangeven dat het u overrompelt heeft, dat u schrok van de beelden en daarom boos reageerde. Mooi is het, als u nu het vertrouwen in hem kunt bewaren. Dat bereikt u door hem zijn privé binnen bepaalde grenzen te gunnen. Met grenzen bedoel ik : close zijn met een vriendinnetje op de bank als de twee andere kinderen niet in de buurt zijn, mag, maar terugtrekken op zijn slaapkamer, mag bijvoorbeeld niet.

Zorg dat u eerst zelf goed weet wat uw grenzen zijn en dat u op de hoogte bent van wat de gevaren van internet zijn, voordat u hem er op wijst. Vraag of hij u wegwijs wil maken, zodat u weet welke sites bij kinderen nu populair zijn. Hoe meer u naast hem blijft staan en hem kan volgen in zijn wereld, des te beter kunt u de grenzen bepalen.

Met hartelijk groet,
Emmeliek Boost, pedagoge www.opvoeddesk.nl
Terug naar boven